Добрый вечер, уважаемые форумчане! Подскажите, пожалуйста, как посмотреть метрическую запись, меня интересует запись о рождении Марии Борек за 1901год, акт 95, Бржезины, или же нужно обращаться в архив г.Кельце.
Благодарю вас, Элла.
Borek
Moderatorzy: maria.j.nie, elgra, Galinski_Wojciech
Добрый вечер, Элла.
В метрической книге Бржезины за 1901 год в акте под №95 записаны совсем другие имена: родители Валенты Пендзик и Катаржина, урождённая Бржоза, ребёнка назвали Катаржина. В акте №44, который нашла Gośka, тоже не то: родители Викенты Божек и Мариянна, урождённая Краска, ребёнок назван Мариянна. В списке всех рождённых в 1901 году в Бржезинах детей Марии Борек нет. Уточните, пожалуйста, Вы имеете в виду Бржезины, которые находятся недалеко от города Кельцы, или какие-то другие? Дело в том, что сёл с таким названием несколько. Или, может быть, год другой?
В метрической книге Бржезины за 1901 год в акте под №95 записаны совсем другие имена: родители Валенты Пендзик и Катаржина, урождённая Бржоза, ребёнка назвали Катаржина. В акте №44, который нашла Gośka, тоже не то: родители Викенты Божек и Мариянна, урождённая Краска, ребёнок назван Мариянна. В списке всех рождённых в 1901 году в Бржезинах детей Марии Борек нет. Уточните, пожалуйста, Вы имеете в виду Бржезины, которые находятся недалеко от города Кельцы, или какие-то другие? Дело в том, что сёл с таким названием несколько. Или, может быть, год другой?
Ostatnio zmieniony wt 17 wrz 2013, 21:54 przez Natalia_N, łącznie zmieniany 1 raz.
Natalia
Natalio, myślę, że możesz nie mieć racji. W spisie 1901 roku pod numerem 44 jest Marianna Borek. Marianna i Maria to jest to samo imię w tamtych latach raczej nie chrzczono dzieci imieniem Maria. Natomiast, w samym akcie nazwisko ojca przyjęłam, że jest źle napisane przez księdza. Najlepiej jak Ella podałaby chociaż imiona rodziców. Jeśli możesz to przetłumacz to na rosyjski 
Gośka
Gośka
Pozdrawiam - Gośka
Dziewczyny,
Ella być może spisała dane z Geneteki
http://geneteka.genealodzy.pl/index.php ... t&lang=pol
Gosiu, jeśli Ella nie ma dostępu do Genbazy to nie otworzy Twojego linku aby zweryfikować informacje.
pozdrawiam monika
Ella być może spisała dane z Geneteki
http://geneteka.genealodzy.pl/index.php ... t&lang=pol
Gosiu, jeśli Ella nie ma dostępu do Genbazy to nie otworzy Twojego linku aby zweryfikować informacje.
pozdrawiam monika
pozdrawiam monika
>Wanda>Feliksa>Anna>Józefa>Franciszka>Agnieszka>Helena>Agnieszka
>Wanda>Feliksa>Anna>Józefa>Franciszka>Agnieszka>Helena>Agnieszka
Tam wyraźnie jest napisane Божекъ (Bożek), a nie Борекъ (Borek). W samym akcie jest to całkiem wyraźnie widoczne. Lista dzieci na końcu pisana jest inną ręką, i tam także napisano Ж. Wystarczy porównać, jak wyglądają litery Р i Ж w nazwisku Бржоза ciut niżej i imieniu Марiянна.Gośka pisze:Natalio, myślę, że możesz nie mieć racji. W spisie 1901 roku pod numerem 44 jest Marianna Borek...
Natomiast, w samym akcie nazwisko ojca przyjęłam, że jest źle napisane przez księdza.
О, вот нашла Марианну Борек, родившуюся в 1901 году в Маслове недалеко от города Кельце. Отец - Адам Борек, мать - Марианна Янухта. http://metryki.genbaza.pl/genbaza,detail,89964,27
Natalia
Ella poszukuje rodziny Wacława Borek, syna Augusta, pisała na stronie WTG Gniazdo, ma niewiele informacji, szuka po omacku, podaję link http://www.wtg-gniazdo.org/forum/viewto ... 768#p67768 Sugerowałam aby przenisla pytanie na nasze forum, może będziemy mogli jej pomoc
Pozdrawiam Krystyna
Pozdrawiam Krystyna
Pozdrawiam Krystyna
-
marzanna175
- Posty: 77
- Rejestracja: wt 11 sty 2011, 19:23
- Lokalizacja: Warszawa
-
Staporek_Kamil
- Posty: 196
- Rejestracja: pt 03 lut 2012, 19:16
Истор&
Уважаемые форумчане! Подскажите, пожалуйста, есть ли у кого-то похожая история: предки поляки жили и умерли на территории Узбекистана. Обращались ли вы с запросами в архивы?
Элла.
Элла.
-
Sawicki_Julian
- Posty: 3423
- Rejestracja: czw 05 lis 2009, 19:32
- Lokalizacja: Ostrowiec Świętokrzyski
Witam, Ela chyba tak po polsku, tak się składa ze mam Borków w moim drzewku z racji mojej mamy z domu Borek i są moich metryki od 1699 roku w Parafii Świętomarz i Bodzentyn, tu z około 1735 roku. Nie ma i u mnie Wacława Borka, ale ten Twój miał może na drugie imię Wacław, a na pierwsze może Jan ? i takiego by należało szukać.
U Bartosza Paprockiego występują Borki już w roku 1340, mają pochodzić z wyspy Wolin, nazwisko z niemieckiego - Borck ? czyli Wilk, są tytułowani jako Hrabiowie i są wojewodami i biskupami w Poznańskim województwie w latach 1340, a gniazdo ich wtedy było w powiecie Pilzno nad Wisłą, Borki Wielkie i Borki Małe, są też opisy w necie o Sydoni Borek.
Potem w wiekach kolejnych idą wzdłuż Nidy i są w okolicy Daleszyc, Pierzchnicy - Szczeczno i okolice Chęcin i Brzezin - Łabędziów. Tu poniżej podaję co na temat Borków pisze Pan Darek Kalina z Kielc, pozdrawiam - Julian ;
W literaturze naukowej występują dwa rody Borków: herbu Wąż i Zadora, i często poszczególni reprezentanci obu rodów są myleni. Ród Borków herbu Wąż wywodzi się z Trzcieńca, leżącego nieopodal Boleścic nad Mierzawą w dawnym powiecie ksiąskim, ziemi krakowskiej. Protoplastą rodu był Jan Borek z Trzcieńca, burgrabia krakowski, kasztelan brzeski, zmarły w 1403 r. należący do otoczenia królowej Jadwigi. Pozostawił on liczne potomstwo, oprócz nieznanych z imienia córek synów: Mszczuja, Jana, Mikołaja, Piotra, Tomasza i Ścibora. Z tych Jan miał piastować urząd kasztelana wiślickiego, Mikołaj burgrabią krakowskim, Piotr wstąpił do klasztoru jędrzejowskiego i został opatem klasztoru, Mszczuj i Ścibor jak się zdaje nie szukali kariery urzędniczej, podobnie jak Tomaszu, w połowie XV wieku występuje jako dziedzic Trzcieńca. Synowie imię ojca przyjęli jako nazwisko rodowe i odtąd stale używali ich potomkowie[25].Mikołaj Borek, żonaty był chyba z Zofią z Bolmina Brzeską, jako dziedzic Mieronic dokupił ziemi krakowskiej „…Seniszów, Mogielany, Szczekociny, Chlewice, Goleniowy w krakowskiej ziemi…Ten tylko dwie dziewce miał. Dał jedną za p. Jordana, podkomorzego krakowskiego, której po ojcu dostały się były Mogielany i Szczekociny. Drugą dał za p. Stadnickiegio. Tej dostał się Seniszów. Mieronice to był sam Borek przedał stryjowi swemu Maciejowi, który miał za sobą Trojanównę, co siostra jej była za Suskim…”[26].
Gałąź mieronicka rodu Wąż w XVI w. reprezentował Jan Krzysztof, który był również dziedzicem Pawłowic, Witkowic i części Sieńska i Trzcieńca; w 1581 r. występują Jan i Jakub Borkowie, w 1625 r. Krzysztof Borek[27].Inny Borek (Bork, Borck, Borch, Burg) Hanus (Hensil, Hanslinus) herbu Zadora, zmarły około 1388, stolnik sandomierski, żupnik olkuski, celnik, rajca krakowski, pochodził z rodziny śląskiej (wrocławskiej?) i był pierwszy z Borków osiadłych w Krakowie. W 1360 r. był stolnikiem sandomierskim po Mikołaju Wierzynku, kupił młyn i cegielnię na Prądniku, w Krakowie miał parę kamienic, kramy sukienne, wieś Grzegórzki, Zarszyn w Sanockiem, dobra Parcze koło Olkusza, oraz różne działy kopalniane, skupowane przez lat kilkanaście. Zasługą Borka była organizacja górnictwa w Olkuszu, który w czasie jego rządów otrzymał zasadniczą ordynację od królowej Elżbiety Łokietkówny. W 1365 r. skupił wójtostwo olkuskie. Ożeniony z Femką, z którą miał synów Jana (rajca krakowski 1404-1406) i Piotra (mincerz krakowski), córki: Katarzynę za Krystynem Koziegłowskim i Małgorzatę za Piotrem Rożen. Trzecie pokolenie Borków, znacznie już majątkowo zubożałe, wydało Jana, znanego kupca i rajcę krakowskiego, pożyczającego pieniądze królowi. W końcu i początku XVI w. część Borków małopolskich wyemigrowała z powrotem na Śląsk[28].Niewykluczone, iż jej pierwotna nawa osady mogła brzmieć mogła jako Borkowa, położona w parafii św. Małgorzaty w Pierzchnicy[29]. Tą właśnie posiadał w 1508 r. posiadał Johannes Rozenkowski, płacący 37 gr podatku, a pobliską wieś Szczecno trzymał na prawie dzierżawy niejaki Borek, płacący 43 groszy poboru[30]
Możliwe również, iż nazwisko Borek mogło być plebejskiego pochodzenia. Oto w 1489 r. przed sądem biskupim w Kielcach w sprawie przeciwko Janowi z Brzezin, plebanowi w Małogoszczy, jako strona wystąpił Jan Borek razem z Anną Wieczorkową, spadkobiercami Mikołaja Aniołka z Marzysza. Sprawa dotyczyła zagarniętych przez plebana dóbr po śmierci Jakuba Uszko[31].W 1499 r. przed sądem biskupa krakowskiego w Krakowie wystąpił Jan Maleszowski, dziedzic na Maleszowie, w sprawie zwrotu depozytu w wysokości 20 zł węgierskich, szlachcicom Borkom ze Szczecna, których opiekunem był starosta kurzelowski Krystyn Minoski[32]. Podczas lustracji województwa sandomierskiego 1564-1565 r., wymieniono jako pobliskich właścicieli wsi Szczecno i Ujny Stanisława i Sebastiana Borków[33]. W 1579 r. dziedzicem klucza szczeceńskiego, do którego przyłączona została Słopiecka Wola (obecnie wieś Słopiec), był Stanisław Borek cum filiastris[34]. W połowie XVII w. występuje Mikołaj Borek, który miał za sobą Zofią z Bolmina Kraszewską, syna z nią Samuela i córkę Elżbietę: podobno ten Mikołaj podstarościm był sądeckim, sędzią kapturowym województwa krakowskiego, jako się podpisał na elekcyą Jana Kazimierza…”[35]
W 1629 r. wsie Szczecno, Hujne i Słopiec…przedtym PP. Borków, a na ten czas Imci P. Jana Skarbka Kozietulskiego…” zostały zaskarżone jako nieprawnie oderwane od starostwa szydłowskiego, ale dekretem trybunału lubelskiego świeżo approbowane, że te wsie nie są dobra JKMci, ale właśnie ślacheckie[36].
W drugiej połowie XVII w. dobra Szczecno posiadał Franciszek Ksawery Kochanowski, dziedzic Luboni i Gierczyce, Podgajka, Suchowli[37]. Jego syn Leon Kochanowski, posiadał Pogajek, Przytyk, Lubonię, Szczecno, Suchowolę i Gierczyce, które przkazał Leonowi synowi, Franciszek Ksawery Kochanowski.
O jej dalszych lasach posiadamy niewiele wiadomości, w opisie parafii daleszyckiej z 1783 r. wymieniono kuźnicę borkowską jako położoną w kluczu cisowskim[38], w XVIII w. jako osada kuźnicza znajdowała się w posiadaniu Leona Kochanowskiego, stolnika sandomierskiego (1773-1787)[39], w której znajdował się browar, folwark, kuźnica oraz „dwór czyli mieszkanie pisarza kuźniczego” (zamieszkałej przez 6 osób pochodzenia szlacheckiego i 3 służby), młyn obok kuźnicy czyli rudnicy, karczma (zamieszkałej przez Żydów i 4 katolików); i 5 innych domów. Zatem znajdowało się we wsi razem 8 domów, zamieszkałych przez 20 mężczyzn, a w sumie 45 ludzi. W końcu XVIII w. stał tu jeszcze browar, a rzeka poniżej niego zwana była Wydymacz[40], kolejna wzmianka miała pochodzić z 1791 r.[41].
Nie jest wiadome skąd brano rudę do wspomnianej kuźnicy, z pewnością z pobliskich stron. W 1838 r. wzmiankowano nowo założoną kuźnicę w Borkowie, będącą w posiadaniu Wojciecha Nowosielskiego ze Szczecna i z tym majątkiem była związane losy Borkowa. W 1846 r. właścicielką jej była Antonina z Mieroszewskich Nowosielska, która w 1875 r. sprzedała całe swe dobra obciążone długami hipotecznymi. Zakupił je Feliks Blumenthal, a zarządcom tego majątku nie udało się uratować go przed licytacją, do Materiały Atlasu Historycznego Polski z końca XVIII wieku której doszło już w 1876 r. przez Towarzystwo Kredytowe Ziemskie[42]. Kuźnica borkowska, czy raczej fryszerka, czynna zapewne jeszcze do ok. 1880 r.[43]
W 1879 r. dobra Szczecno składały się z folwarków Szczecno, Pierzchnianka, Trzemoszna i Ujny oraz osad Wojciechów, Kaczyn, Borków, Czarna i Skrzetle[44]. W 1899 r. Feliks Blumenthal sprzedał dobra Szczecno Stanisławowi Skarbnikowi, a w 1901 r. odkupiło je Kieleckie Towarzystwo Asekuracyjne Wyrobów Żelaznych. W 1910 r. Szczecno z przyległościami zakupił Karol i Matylda Mauve[45]. Teren dawnej kuźnicy Borków mógł więc być odjęty z zespołu dóbr Szczecno gdzieś na przełomie XIX i XX wieku.
Wieś Borków położona jest na brzegu stawu założonego na rzece Belniance, zapewne przy dawnej przeprawie przez rzekę. Na przełomie XVIII w XIX w. chałupy usytuowane były przy drodze do wsi Znojowa, a nieopodal wsi zbiegały się liczne drogi lokalne wyprowadzone z dużych kompleksów leśnych położonych na południe od Belnianki [46].
U Bartosza Paprockiego występują Borki już w roku 1340, mają pochodzić z wyspy Wolin, nazwisko z niemieckiego - Borck ? czyli Wilk, są tytułowani jako Hrabiowie i są wojewodami i biskupami w Poznańskim województwie w latach 1340, a gniazdo ich wtedy było w powiecie Pilzno nad Wisłą, Borki Wielkie i Borki Małe, są też opisy w necie o Sydoni Borek.
Potem w wiekach kolejnych idą wzdłuż Nidy i są w okolicy Daleszyc, Pierzchnicy - Szczeczno i okolice Chęcin i Brzezin - Łabędziów. Tu poniżej podaję co na temat Borków pisze Pan Darek Kalina z Kielc, pozdrawiam - Julian ;
W literaturze naukowej występują dwa rody Borków: herbu Wąż i Zadora, i często poszczególni reprezentanci obu rodów są myleni. Ród Borków herbu Wąż wywodzi się z Trzcieńca, leżącego nieopodal Boleścic nad Mierzawą w dawnym powiecie ksiąskim, ziemi krakowskiej. Protoplastą rodu był Jan Borek z Trzcieńca, burgrabia krakowski, kasztelan brzeski, zmarły w 1403 r. należący do otoczenia królowej Jadwigi. Pozostawił on liczne potomstwo, oprócz nieznanych z imienia córek synów: Mszczuja, Jana, Mikołaja, Piotra, Tomasza i Ścibora. Z tych Jan miał piastować urząd kasztelana wiślickiego, Mikołaj burgrabią krakowskim, Piotr wstąpił do klasztoru jędrzejowskiego i został opatem klasztoru, Mszczuj i Ścibor jak się zdaje nie szukali kariery urzędniczej, podobnie jak Tomaszu, w połowie XV wieku występuje jako dziedzic Trzcieńca. Synowie imię ojca przyjęli jako nazwisko rodowe i odtąd stale używali ich potomkowie[25].Mikołaj Borek, żonaty był chyba z Zofią z Bolmina Brzeską, jako dziedzic Mieronic dokupił ziemi krakowskiej „…Seniszów, Mogielany, Szczekociny, Chlewice, Goleniowy w krakowskiej ziemi…Ten tylko dwie dziewce miał. Dał jedną za p. Jordana, podkomorzego krakowskiego, której po ojcu dostały się były Mogielany i Szczekociny. Drugą dał za p. Stadnickiegio. Tej dostał się Seniszów. Mieronice to był sam Borek przedał stryjowi swemu Maciejowi, który miał za sobą Trojanównę, co siostra jej była za Suskim…”[26].
Gałąź mieronicka rodu Wąż w XVI w. reprezentował Jan Krzysztof, który był również dziedzicem Pawłowic, Witkowic i części Sieńska i Trzcieńca; w 1581 r. występują Jan i Jakub Borkowie, w 1625 r. Krzysztof Borek[27].Inny Borek (Bork, Borck, Borch, Burg) Hanus (Hensil, Hanslinus) herbu Zadora, zmarły około 1388, stolnik sandomierski, żupnik olkuski, celnik, rajca krakowski, pochodził z rodziny śląskiej (wrocławskiej?) i był pierwszy z Borków osiadłych w Krakowie. W 1360 r. był stolnikiem sandomierskim po Mikołaju Wierzynku, kupił młyn i cegielnię na Prądniku, w Krakowie miał parę kamienic, kramy sukienne, wieś Grzegórzki, Zarszyn w Sanockiem, dobra Parcze koło Olkusza, oraz różne działy kopalniane, skupowane przez lat kilkanaście. Zasługą Borka była organizacja górnictwa w Olkuszu, który w czasie jego rządów otrzymał zasadniczą ordynację od królowej Elżbiety Łokietkówny. W 1365 r. skupił wójtostwo olkuskie. Ożeniony z Femką, z którą miał synów Jana (rajca krakowski 1404-1406) i Piotra (mincerz krakowski), córki: Katarzynę za Krystynem Koziegłowskim i Małgorzatę za Piotrem Rożen. Trzecie pokolenie Borków, znacznie już majątkowo zubożałe, wydało Jana, znanego kupca i rajcę krakowskiego, pożyczającego pieniądze królowi. W końcu i początku XVI w. część Borków małopolskich wyemigrowała z powrotem na Śląsk[28].Niewykluczone, iż jej pierwotna nawa osady mogła brzmieć mogła jako Borkowa, położona w parafii św. Małgorzaty w Pierzchnicy[29]. Tą właśnie posiadał w 1508 r. posiadał Johannes Rozenkowski, płacący 37 gr podatku, a pobliską wieś Szczecno trzymał na prawie dzierżawy niejaki Borek, płacący 43 groszy poboru[30]
Możliwe również, iż nazwisko Borek mogło być plebejskiego pochodzenia. Oto w 1489 r. przed sądem biskupim w Kielcach w sprawie przeciwko Janowi z Brzezin, plebanowi w Małogoszczy, jako strona wystąpił Jan Borek razem z Anną Wieczorkową, spadkobiercami Mikołaja Aniołka z Marzysza. Sprawa dotyczyła zagarniętych przez plebana dóbr po śmierci Jakuba Uszko[31].W 1499 r. przed sądem biskupa krakowskiego w Krakowie wystąpił Jan Maleszowski, dziedzic na Maleszowie, w sprawie zwrotu depozytu w wysokości 20 zł węgierskich, szlachcicom Borkom ze Szczecna, których opiekunem był starosta kurzelowski Krystyn Minoski[32]. Podczas lustracji województwa sandomierskiego 1564-1565 r., wymieniono jako pobliskich właścicieli wsi Szczecno i Ujny Stanisława i Sebastiana Borków[33]. W 1579 r. dziedzicem klucza szczeceńskiego, do którego przyłączona została Słopiecka Wola (obecnie wieś Słopiec), był Stanisław Borek cum filiastris[34]. W połowie XVII w. występuje Mikołaj Borek, który miał za sobą Zofią z Bolmina Kraszewską, syna z nią Samuela i córkę Elżbietę: podobno ten Mikołaj podstarościm był sądeckim, sędzią kapturowym województwa krakowskiego, jako się podpisał na elekcyą Jana Kazimierza…”[35]
W 1629 r. wsie Szczecno, Hujne i Słopiec…przedtym PP. Borków, a na ten czas Imci P. Jana Skarbka Kozietulskiego…” zostały zaskarżone jako nieprawnie oderwane od starostwa szydłowskiego, ale dekretem trybunału lubelskiego świeżo approbowane, że te wsie nie są dobra JKMci, ale właśnie ślacheckie[36].
W drugiej połowie XVII w. dobra Szczecno posiadał Franciszek Ksawery Kochanowski, dziedzic Luboni i Gierczyce, Podgajka, Suchowli[37]. Jego syn Leon Kochanowski, posiadał Pogajek, Przytyk, Lubonię, Szczecno, Suchowolę i Gierczyce, które przkazał Leonowi synowi, Franciszek Ksawery Kochanowski.
O jej dalszych lasach posiadamy niewiele wiadomości, w opisie parafii daleszyckiej z 1783 r. wymieniono kuźnicę borkowską jako położoną w kluczu cisowskim[38], w XVIII w. jako osada kuźnicza znajdowała się w posiadaniu Leona Kochanowskiego, stolnika sandomierskiego (1773-1787)[39], w której znajdował się browar, folwark, kuźnica oraz „dwór czyli mieszkanie pisarza kuźniczego” (zamieszkałej przez 6 osób pochodzenia szlacheckiego i 3 służby), młyn obok kuźnicy czyli rudnicy, karczma (zamieszkałej przez Żydów i 4 katolików); i 5 innych domów. Zatem znajdowało się we wsi razem 8 domów, zamieszkałych przez 20 mężczyzn, a w sumie 45 ludzi. W końcu XVIII w. stał tu jeszcze browar, a rzeka poniżej niego zwana była Wydymacz[40], kolejna wzmianka miała pochodzić z 1791 r.[41].
Nie jest wiadome skąd brano rudę do wspomnianej kuźnicy, z pewnością z pobliskich stron. W 1838 r. wzmiankowano nowo założoną kuźnicę w Borkowie, będącą w posiadaniu Wojciecha Nowosielskiego ze Szczecna i z tym majątkiem była związane losy Borkowa. W 1846 r. właścicielką jej była Antonina z Mieroszewskich Nowosielska, która w 1875 r. sprzedała całe swe dobra obciążone długami hipotecznymi. Zakupił je Feliks Blumenthal, a zarządcom tego majątku nie udało się uratować go przed licytacją, do Materiały Atlasu Historycznego Polski z końca XVIII wieku której doszło już w 1876 r. przez Towarzystwo Kredytowe Ziemskie[42]. Kuźnica borkowska, czy raczej fryszerka, czynna zapewne jeszcze do ok. 1880 r.[43]
W 1879 r. dobra Szczecno składały się z folwarków Szczecno, Pierzchnianka, Trzemoszna i Ujny oraz osad Wojciechów, Kaczyn, Borków, Czarna i Skrzetle[44]. W 1899 r. Feliks Blumenthal sprzedał dobra Szczecno Stanisławowi Skarbnikowi, a w 1901 r. odkupiło je Kieleckie Towarzystwo Asekuracyjne Wyrobów Żelaznych. W 1910 r. Szczecno z przyległościami zakupił Karol i Matylda Mauve[45]. Teren dawnej kuźnicy Borków mógł więc być odjęty z zespołu dóbr Szczecno gdzieś na przełomie XIX i XX wieku.
Wieś Borków położona jest na brzegu stawu założonego na rzece Belniance, zapewne przy dawnej przeprawie przez rzekę. Na przełomie XVIII w XIX w. chałupy usytuowane były przy drodze do wsi Znojowa, a nieopodal wsi zbiegały się liczne drogi lokalne wyprowadzone z dużych kompleksów leśnych położonych na południe od Belnianki [46].
-
anna-grażyna
- Posty: 657
- Rejestracja: sob 25 sie 2012, 18:42
Список фамилий Поляков из Узбекистана , которых документы переданы в Польшу :
http://www.ndap.gov.pl/pl/dla-uytkownik ... stanu.html
Anna Grażyna
http://www.ndap.gov.pl/pl/dla-uytkownik ... stanu.html
Anna Grażyna