Witam Kinga, na temat tych nazwisk np. Roman z roku 1224, można poczytać w podanym poniżej linku. Podam też poniżej opracowanie p. Adam Pszczółkowskiego na temat nazwiska Roman. Co do nazwiska Czaplicki, to jego pochodzenie jest od czasów Dąbrówki, czyli 965 rok i ci pochodzą z Czech z tego rodu co biskup Św. Wojciech, dostali od Mieszka ziemie koło Gniezna, wieś Czaple Potem ci z nadania króla Kazimierza Wielkiego maja dane wsie (zapis w Sandomierzu ) na Podolu. Na ten temat mam sporo opisów, bo prawdopodobnie Bronisz z Czaplic, to ten sam co założył wieś Sawice Bronisze w 1455 r. a herb Corwin alias Ślepowron prowadzi do tego Warcisława z Roman z 1224 r. z czasów Konrada Mazowieckiego. Pozdrawiam i podaje link i opis - Julian ;
http://agad.gov.pl/MK_3/MM3.html
ROMAN ( Autor : Adam A. Pszczółkowski )
Herbu Ślepowron (w polu błękitnym podkowa srebrna z takimże zaćwieczonym krzyżem kawalerskim, na którym kruk czarny z pierścieniem złotym w dziobie). Przezwiska: Gałk, Geć. Jędrzej Święcicki pisząc o szlachcie ziemi ciechanowskiej w dziele "Topografia czy opis Mazowsza", wyd. 1634, wspomniał o tym rodzie następującymi słowy: “Bardzo znana i przodująca zarówno pod względem zamożności jak i sił rodowych jest rodzina Romanów ciesząca się licznym potomstwem obeznanym z żołnierką. Oni to swoje pochodzenie wywodzą z samego miasta Rzymu od rodziny Waleriuszów, która była znakomitym rodem i na dowód starożytnego pochodzenia mają w herbach rodowych kruka."
Opierając się na starodawnych dokumentach, które do ostatniej wojny znajdowały się w archiwum hrabiów Krasińskich, oraz danych z herbarza Paprockiego pokazuje się, iż jest to jeden z najstarszych mazowieckich rodów. Najdawniejszym przodkiem wszystkich Ślepowrończyków był Warcisław ( Wawrzyniec ) de Ślepowrony, któremu Konrad książę mazowiecki w 1224 r. nadał prawo magdeburskie jego wsiom dziedzicznym - Ślepowrony, Strachowo, Drożdżyno i Wola - leżącym w powiecie sąchockim. Ów Warcisław był u tegoż księcia marszałkiem dworu. Dwóm swym synom nadał imiona typowe dla książąt Rurykowiczów halickich, z którym to rodem jego władca był blisko spokrewniony - tj. Roman i Władymir. Po śmierci Warcisława, synowie jego podzielili się spadkiem w ten sposób, że Roman wziął dobra na północ od Przasnysza, na Pobożanach oraz pod Sąchockiem zaś Władymir żyzne ziemie na południe od Przasnysza. Potomkami Władymira mają być hrabiowie Krasińscy oraz Szczucy, Rembowscy, Łanieccy i Pieniccy.
Po Romanie miało zaś być liczne potomstwo, które dzięki nadaniom kolejnych książąt mazowieckich rozprzestrzeniło się nie tylko po powiecie przasnyskim, ale też i po wschodnim Mazowszu, Podlasiu i ziemi radomskiej.
W XVI w. pod wpływem kultury antycznej oraz ożywionych kontaktów polskiej szlachty z dworem węgierskim, na którym panował podówczas król Mathias Korwin-Hunyady, powstała tzw. rzymsko-węgierska legenda Korwinów. W jej myśl najdawniejszym przodkiem rodu Ślepowronów miał być rzymski konsul żyjący w I w. n.e. Valerius Messala Corvinus, który podbił naddunajskie krainy. Tam też osiedlili się jego potomkowie, którzy we wczesnym średniowieczu podzielili się na dwie gałęzie: węgierską i polską. Przedstawicielem węgierskiej miał być ród Hunyadych (pieczętujących się herbem Korwin, na którego tarczy widnieje kruk). Natomiast założyciel polskiej gałęzi miał ożenić się z panną z rodu Pobogów, i z połączenia herbów małżonków powstał nowy herb Ślepowron. Stąd też i Święcicki pisząc o Romanach wspomniał o rzekomym rzymskim ich pochodzeniu. Zapewne od owego Romana żyjącego w połowie XIII w. wzięła się i nazwa wsi Romany położonej w parafii krzynowłoskiej. Potomkowie zaś jego na niej dziedziczący brali najpierw nazwisko de Romany,
a od końca XV w. Roman.
Metryka Księstwa Mazowieckiego z początku XV w. (1420-1433) wymienia wielokrotnie kilkunastu ówczesnych przedstawicieli tego rodu. Są to: Arnold, Bujno, Dobiesław, Jakub, Jasiek, Jaszczołd, Krystyn, Marcin, Mikołaj, Myślibor, Nadbór, Paweł, Piotr, Samson, Stanisław, Tyburcy, Władymir, Wszebor i Zdzisław. Z tych dokumentów wynika, że prowadzili oni bardbardzo aktywną działalność osadniczą. Najstarsze zachowane wzmianki dotyczą około 1414 r. wówczas to książę Janusz Starszy nadał Arnoldowi i Zdzisławowi de Romany 60 włók nad rzeczką Słucz w ziemi wiskiej oraz Cypryanowi i Mikołajowi de Romany herbu Bujno (Ślepowron) 20 włók koło rzeki Kubry także w ziemi wiskiej.
Ci zaś założyli dwie wsi Cyprki i Mikuty (par. Przytuły). Następnie Zdzisław de Romany darował swe części w Romanach w ziemi ciechanowskiej bratankowi Jaszczołdowi de Romany. Podobnie postąpił Nadbór de Romany, przekazując swe części Wszeborowi i Piotrowi de Romany. W 1422 r. Andrzej de Romany darował swe części Wszeborowi, Piotrowi i Nadborowi de Romany. Przed 1424 r. Romani dostali kolejne nadania na dobra położone w ziemi wiskiej - 10 włók u źródel rzeczki Stok (późniejsza wieś Kielany) dla Bujno de Romany, 40 włók zwanych Obryte u źródel rzeczki Białystok (późniejsza wieś Obrytki) dla Stanisława de Romany, 30 włók po obu brzegach Wissy (późniejsza wieś Radziłów) dla Władymira de Romany, 20 włók nad Wissą przy ujściu rzeczki Skiejtowstoku (późniejsza wieś Wąsosz) dla Jana de Romany. W 1424 r. Myślibór de Romany nabył 10 włók w miejscu zwanym Zalesie nad rzeczką Chmielanką od Stanisława i Mroczesława de Czaplice.
W 1426 r. Jasiek, Tyburcy, Samson, Jakub i Mikołaj sprzedali 30 włók nad rzeką Mały Brok w ziemi nurskiej Piotrowi de Czampkowo i Janowi de Skarzyno, po czym otrzymali od księcia Janusza nadanie na 100 włók nad Klimaszewicą w ziemi wiskiej. W 1428 r. Zdzisław de Romany nabył 5 włók nad Miedżwiadą w powiecie wiskim. W 1428 r. Krystyn de Romany zeznał części swe w Romanach Dobiesławowi de Romany. W latach 1430-33 Nadbór de Romany rozliczał się z podziału majątkowego ze swym rodzeństwem - Dobiesławem, Pawłem, Marcinem, Wichną, Anną i Katarzyną - z części Romanów krzynowłoskich oraz 10 włók w powiecie wiskim. W 1435 r. Zdzisław i Arnold de Romany zeznali swe części ojcowskie w przasnyskich Romanach Dobiesławowi, Pawłowi i Marcinowi de Romany. W 1438 r. Krzysztof de Romany sprzedał 11,5 włóki nad Słuczą w ziemi wiskiej. W następnych latach Romani otrzymali jeszcze kilka dalszych nadań od książąt mazowieckich, ale opiewały one już tylko na dobra w powiecie przasnyskim przylegajace do Roman tj. – Złotokierz (w 1451 r. dla Mikołaja i Jakuba de Romany synów Jaśka), Powije (w 1451 r. dla Wszebora i Piotra de Romany, w 1471 r. dla Piotra oraz Bronisza, Marcina, Pawła i Jana de Romany synów Wszebora) i Oględa (w 1451 r. dla Jana, Krystyna i Mikołaja de Romany-Powije synów Andrzeja ). Stąd więc widać, że Romani podzielili się na dwie główne linie: przasnyską i wiską. Ta druga miała swe główne gniazdo we wsi parafialnej zwanej Romany w ziemi wiskiej. Parafię tą ufundowali w 1420 r. Zdzisław i Arnold de Romany.
Niestety książę Władysław I nie potwierdził nadań swego stryja księcia Janusza Starszego dla rodu Romanów. W 1435 r. Zdzisław de Romany otrzymał w swych dobrach jedynie wójtostwo dziedziczne z 6 włókami. Reszta dóbr stała się własnością rodu Łosiów herbu Dąbrowa.
Przasnyska linia natomiast rozbita była na trzy grupy. Grupa południowa obejmowała dobra położone u źródeł rzeczki Oględy i obejmowała wsie znajdujące się w parafii Krzynowłoga Mała: Romany-Fuszki, Romany-Górskie, Romany-Janowięta, Romany-Kosiorki, Romany-Misie, Romany-Powije, Romany-Rzytki, Romany-Wszebory, Romany-Zdrzyski i Romany-Złotokierz. Grupę zachodnią stanowiła wieś Romany-Zalesie (te same Zalesie nabyte w 1424 r. przez Myślibora de Romany) w parafii Krzynowłoga Mała położona. Trzecia grupa - północna przynależy do Krzynowłogi Wielkiej i rozciąga się wzdłuż rzeczki Krzynowłogi czyli Ulatówki. Znajdują się tu: Romany-Borki, Romany-Janki, Romany-Karcze, Romany-Sędzięta, Romany-Ślepowrony, Romany-Zajki oraz Romany-Skierki. Warto zwrócić tu uwagę, że nazwa Romany-Ślepowrony dodatkowo podkreśla przynależność herbową tego rodu.
