Jak znaleźć certyfikat czeladniczy przodka?

[Natka76]

Witam
mój prapradziadek Stefan Grochulski ur w 1853 roku w Koninie był certyfikowanym czeladnikiem, kominiarzem z pewnością zdobył ten tytuł zdając jakiś egzamin w CECH-U. Pochodzi z Konina, jako młody człowiek wyjechał do Łodzi i tam przebywał przez kilka lat (ok 1874-1883) potem wyjechał do Chorzeli koło Myszyńca (ok 1886) Tam podpisał kontrakt w gminie Myszyniec na świadczenie usług kominiarskich w którym to podano że był certyfikowanym czeladnikiem. I tu pojawia się pytanie na które nie znam odpowiedzi, gdzie mogę znaleźć dokumenty potwierdzające że był rzeczywiście certyfikowanym czeladnikiem?
bardzo proszę o pomoc

[Rebell_Cieniewska_Grażyna]

Baza ZOSIA wskazuje, że dane z Konina są w okręgu poznańskim i jest tam cech kominiarzy dane od 1799 do 1925r. Nie ma skanów musisz dopytać w AP Poznań. Są też cechy z Łodzi - to już AP Łódź.
Na naukę oddawano dzieciaki w różnym wieku kilku - kilkunastoletnie, raczej młodsze niż starsze i bywały to miejsca dość znacznie oddalone od miejscowości pochodzenia. Jeśli mistrz zmieniał miejsce zamieszkania, to zabierał uczniów ze sobą. W wieku mniej więcej 18 lat mogli przystępować do egzaminu czeladniczego - jeśli mistrz się godził, bo od zdania egzaminu musiał czeladnikowi płacić pensję, uczniowi nie płacił.
Życie cechu było dokumentowane - protokoły zebrań, wyborów władz, opłacania składek, egzaminów czeladniczych, mistrzowskich, zgody na otwarcie własnego warsztatu - wszystko, o ile się zachowało, znajdziesz pod hasłem cech ...... w odpowiednim terytorialnie archiwum.
Ja za "swoim ślusarzem" wędrowałam od Świecia przez Toruń, Inowrocław, Bydgoszcz aż do Gdańska.
Powodzenia Grażyna

[Natka76]

Dziękuję ci serdecznie za odpowiedź w takim razie szukam z tego co piszesz jest szansa że odnajdę te dokumenty
pozdrawiam

[maria.mazur]

Ja za "swoim ślusarzem" wędrowałam od Świecia przez Toruń, Inowrocław, Bydgoszcz aż do Gdańska.

Jednym z elementów szkolenia rzemieślnków była wędrówka po różnych warsztatach rzemieślniczych. Wcześniej bezwzględnie wymagana, im bliżej naszych czasów tym podchodzono do tego łagodniej, ale częsta zmiana zamieszkania raczej wiązała się ze zdobywaniem praktyki w różnych warsztatach i u różnych mistrzów.

Pozdrawiam
Maria

[Natka76]

Maria dziękuję Ci za podpowiedź no właśnie zastanawiałam się nad celem tej ich migracji. Kilka pokoleń mieszkało w Koninie a ten właśnie przodek Stefan Grochulski który był czeladnikiem kominiarzem zaczął się przemieszczać najpierw do Łodzi na kilka lat potem do Chorzeli, potem pobliski Myszyniec. Myślałam że do łodzi ruszyli w poszukiwaniu lepszego życia, pracy, ale w akcie urodzenia jego córki w Łodzi jest napisane że był murarzem czyli nie pracował w fabryce, nie był też jeszcze kominiarzem wiec może rzeczywiście twoja podpowiedź ma sens ) dziękuję

[Krystyna.waw]

Życie cechu było dokumentowane - protokoły zebrań, wyborów władz, opłacania składek, egzaminów czeladniczych, mistrzowskich, zgody na otwarcie własnego warsztatu - wszystko, o ile się zachowało, znajdziesz pod hasłem cech ...... w odpowiednim terytorialnie archiwum

Ciekawa ścieżkę poszukiwań mi odkryłaś.
Mam kilka pokoleń kominiarzy - bezpośrednich przodków.
Tomasz Raciborski pracował w Krasnymstawie około 1750 roku.
Jego zięć w Biłgoraju. Tenże zięć, jego synowie oraz zięć zięcia to też kominiarze w Zamościu i Chełmie.
Tylko czy wtedy już istniał w dzisiejszym Lubelskiem cech kominiarzy?
Dokumenty późniejszych pokoleń - firma w Chrzanowie i Czerniowcach istniała do 1939 - częściowo się w rodzinie zachowały.

O wędrówkach rzemieślników kiedyś czytałam i robiłam notatki, bo moi dwaj kominiarze mieli tytuł "obywatela miasta".
Egzamin czeladniczy i mistrzowski (majstersztyk)
Uczeń terminował 3-6 lat. Potem egzamin, czyli wyzwolenie na czeladnika.
Towarzysz (czeladnik) jakiś czas pracował u majstra po czym otrzymawszy tzw. "list urodzaju" udawał się obowiązkowo na wędrówkę po warsztatach krajowych i zagranicznych na rok i sześć niedziel.
Po kilkuletniej praktyce (znów z 5 lat), zdaniu egzaminu i wysokich opłatach zostawał mistrzem czyli majstrem cechu i obywatelem danego miasta (łac. album civile). Mógł wtedy wstąpić do cechu

[Sroczyński_Włodzimierz]

różnie w różnych miastach i na pewno różnie w różnych okresach
dodatkowo: każdy cech mógł mieć inne regulacje

a kominiarze to naprawdę ciekawa sprawa
było ich wielu i to od dawna, nie tylko w miastach
przeglądy "kominowe" były obowiązkowe (w niektórych miastach naprawdę już dawno dawno, w niektórych miejscach przy składce - obowiązkowej, więc podatku - ogniowej
i "taki wielu" a tak mało śladów (rzadkie zapisy w metrykach, cechowych mało etc)
a generalnie - potwierdzeń należy szukać w księgach cechowych. Nie będą to patenty (odrębne dokumenty), ale zapisy w księgach posiedzeń, księgach wyzwolonych, księgach uczniów
część nawet on-line dostępna:)

ja część "swoich ksiąg" znalazłem nie w APie, a w muzeum
ale nie kominiarze:)

[Krystyna.waw]

a kominiarze to naprawdę ciekawa sprawa
było ich wielu i to od dawna, nie tylko w miastach
przeglądy "kominowe" były obowiązkowe (w niektórych miastach naprawdę już dawno dawno

Dwie gospodynie nie zgodzą się przy jednym kominie

Jak genealog pisze "dawno, dawno" to wiele stuleci sobie wyobrażam, a tu klops.
Kurne chałupy kominiarzy nie potrzebowały.
W dworze, pałacu kominiarz bywał 1-2 razy do roku, dopiero rozwój miast przyczynił się powiększenia ich liczby.
Pierwszy cech kominiarzy powstał w Warszawie w 1776.

[Sroczyński_Włodzimierz]

Warszawa (tak "duża) to nie jest taka "dawna dawna", cech oddzielny może i w 1776, ale samo zajęcie to (tak z głowy) odnotowane w czasie Potopu "na pewno"
kominiarze (nie będę twierdził, że pod tą nazwą), tj regularna obsługa zewnętrznym serwisem, nie przez użytkownika - nie budowa (a to też specyficzna sztuka w kamienicach, "prosty zdun" nie da rady)
to jeszcze pewnie ze 100-200 lat wcześniej to już XVI wiek

"dwory" - ok, niech będzie i "dwory XIX wiek"
1-2 razy w roku, ok
plus miasta z obowiązkowym przeglądem (nie tylko te największe miasta)
przez możliwość obsługi iluś tam w roku to wychodzi całkiem spora liczba kominiarzy, infrastruktury
a w tych" metrykach" to ze świecą szukać kominiarza - nawet w mieście
tzn coś ich mało:)

[Natka76]

różnie w różnych miastach i na pewno różnie w różnych okresach
dodatkowo: każdy cech mógł mieć inne regulacje

a kominiarze to naprawdę ciekawa sprawa
było ich wielu i to od dawna, nie tylko w miastach
przeglądy "kominowe" były obowiązkowe (w niektórych miastach naprawdę już dawno dawno, w niektórych miejscach przy składce - obowiązkowej, więc podatku - ogniowej
i "taki wielu" a tak mało śladów (rzadkie zapisy w metrykach, cechowych mało etc)
a generalnie - potwierdzeń należy szukać w księgach cechowych. Nie będą to patenty (odrębne dokumenty), ale zapisy w księgach posiedzeń, księgach wyzwolonych, księgach uczniów
część nawet on-line dostępna:)
tzn. nie miałam przyjemności natrafić na skany dokumentów
ja część "swoich ksiąg" znalazłem nie w APie, a w muzeum
ale nie kominiarze:)

W moim przypadku najbardziej prawdopodobna jest Łódź, niestety zero dostępnych on- line dokumentów tego typu

[Kaffi]

Dałaś mi kolejny trop do szukania:) Moi przodkowie byli ślusarzami, ale zapewne również należeli do cechu co warto spotkać. W przyszłym tygodniu wybiorę się do AP Łódź i jak chcesz mogę poszukać dla Ciebie informację.

Pozdrawiam
Asia Grzybowska

[Janina_Tomczyk]

Dałaś mi kolejny trop do szukania:) Moi przodkowie byli ślusarzami, ale zapewne również należeli do cechu co warto spotkać. W przyszłym tygodniu wybiorę się do AP Łódź i jak chcesz mogę poszukać dla Ciebie informację.

Pozdrawiam
Asia Grzybowska

Witaj Asiu

Mam do Ciebie prośbę skoro będziesz w AP Łódź szukała ksiąg cechowych.
Szukam księgi cechowej szewców w Głownie, która podobno zachowała się z wpisami od XVI w. ( tak pisali spisujący dzieje Głowna), ale nigdzie nie mogę dopytać się kto ją przechowuje. Nie ma jej w zbiorach cechów głowieńskich, muzeum w Głownie już nie istnieje, więc mam nadzieję iż tak cenna księga trafiła jednak do archiwum państwowego.
Moi Janiszewscy z Głowna: Roch, Szczepan, Mateusz i Jan to szewcy z pokolenia na pokolenie , Roch i Szczepan to bracia, a Szczepan Janiszewski to mój prapradziadek ur w 1791 r, Mateusz Janiszewski to mój pradziadek i Jan Janiszewski ur w 1863 r to mój dziadek, więc bardzo mi zależy na odnalezieniu tej księgi cechowej szewców z Głowna.

Pozdrawiam serdecznie i służę w zamian pomocą w tłumaczeniach.

[Natka76]

Dałaś mi kolejny trop do szukania:) Moi przodkowie byli ślusarzami, ale zapewne również należeli do cechu co warto spotkać. W przyszłym tygodniu wybiorę się do AP Łódź i jak chcesz mogę poszukać dla Ciebie informację.

Pozdrawiam
Asia Grzybowska

Asiu gdyby to nie było dla Ciebie problemem to chętnie skorzystam z twojej uprzejmości poszukuję jakichkolwiek dokumentów czeladniczych kominiarza Stefana Grochulskiego wchodzi w grę zakres lat od ok 1870 - 1885
Pozdrawiam

[Kaffi]

@Janina_Tomczyk Dokumentów z Głowna niestety nie znalazłam w AP Łódź.
@Natka76 jedyne dokumenty CECH są z lat 1905-47

Znalazłam natomiast Dyplomy czeladnicze i mistrzowskie różnych cechów woj. łódzkiego 1874-1938. Zrobiłam zdjęcia z Łodzi więc jeśli będziecie potrzebować odszukać nazwisko przodka mogę sprawdzić. Niestety żadnego z podanych nazwisk nie znalazłam

Pozdrawiam
Asia

[Janina_Tomczyk]

@Janina_Tomczyk Dokumentów z Głowna niestety nie znalazłam w AP Łódź.
@Natka76 jedyne dokumenty CECH są z lat 1905-47

Znalazłam natomiast Dyplomy czeladnicze i mistrzowskie różnych cechów woj. łódzkiego 1874-1938. Zrobiłam zdjęcia z Łodzi więc jeśli będziecie potrzebować odszukać nazwisko przodka mogę sprawdzić. Niestety żadnego z podanych nazwisk nie znalazłam

Pozdrawiam
Asia

Dziękuję Asiu, jeśli nie ma Głowna to moich szewców, cieśli, garncarzy i rzeźników Janiszewskich nigdzie nie będzie.

Pozdrawiam