Rodzina Sokołowsiego Aleksandra i Adama
Interesuję się pochodzeniem rodziny Sokołowskich, póżniejszymi losami oraz samego Sokołowskiego Aleksandra i Adama (być może jego syna).
Sokołowski Aleksander utrzymywał się z własnych funduszów. Z informacji zgromadzonych, Aleksander mógł być bogatym ziemianinem, oficerem rosyjskim w stopniu kapitana, wychowankiem kadetów, urodzonym w Czyżewie ?, wydany Rosjanom po bitwie pod Rawą Mazowiecką i 21.07.1863 r. stracony na stokach Cytadeli w Warszawie za udział w Powstaniu Styczniowym.
Według rejestrów Policyjnych z 1854 r. właścicielem domu w którym mieszkał (domu nr 854 w cyrkule 7) był Szwejtz Józef.
Adam Sokołowski był właścicielem nieruchomości położonej w Warszawie na ulicy Ogrodowej nr 27 (dom nr 854 cyrkuł nr 7), zapis pochodzi z ksiąg adresów Warszawy z 1909r.
W materiałach adresowych z 1932 r. powyższa nieruchomość: ul. Ogrodowa 27, która jest zarejestrowana jako hipoteka nr 870/1, właścicielami jej byli bracia Petszaft S. M.
Może to tylko zbieżność nazwisk, występują błędy powstałe wyniku upływu czasu i zniszczenia niektórych dokumentów w Powstaniu Warszawskim .
Oczekuję informacji, z góry dziękuję za okazaną pomoc.
Adam
Jeżeli ktoś uzna, że akty urodzeń dostępne pod adresem:
http://www.genealodzy.pl/PNphpBB2-viewt ... 8907.phtml
, mają coś wspólnego z poszukiwanymi informacjami o ww. osobach, to proszę bardzo o informację i kontakt z autorem tego postu.
Dotyczą one bliżniaków urodzonych 1895 roku w Warszawie na ul. Ogrodowej 27.
Jeden z chłopców był wychowywany w tradycji wojskowej, był kadetem, póżniej służył w amii carskiej, był oficerem.
Informacje o dawnej Warszawie:
Varsaviana i nie tylko w bibliotekach cyfrowych:
http://www.genealodzy.pl/PNphpBB2-viewt ... -asc.phtml
książka: telefony Warszawskie z 1939 od :
http://lcweb2.loc.gov/cgi-bin/ampage?co ... age.db#378
Przepisy Policyjne i administracyjne dla właścicieli domów z 1883:
(księga : Adresy Warszawskie z 1883)
http://193.59.172.16/szzz/ShowSkan.do?i ... 62&wyglad=
książka: Adresy Warszawskie z 1909:
http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadat ... rom=latest
książka: Adresy Warszawskie z 1930:
http://193.59.172.16/szzz/ShowSkan.do?i ... 01&wyglad=
Historyczne Mapy Świata i Polski:
http://www.davidrumsey.com/luna/servlet ... nitialSort
Mapy Mazowsza i Warszawy:
http://www.bgwm.pl/map_daw_maz.htm
Mapa Przedwojennej Warszawy, zdjęcia:
http://www.warszawa1939.pl/caly_plan.php
Mapy Plany Warszawy z 1908-1998:
http://www.trasbus.com/planywarszawy.htm
Warszawa Serwis Historyczny 1891-2008:
http://www.mapa.um.warszawa.pl/mapa/Map ... S=2000&O=0
Biblioteka Varsavianów
http://www.varsaviana.pl/index.php?co=nowo%B6ci
Biblioteka Przedwojennej Warszawy
http://www.biblioteka.warszawa1939.pl/
Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego
http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra
Biblioteka Narodowa Polona
http://www.polona.pl/dlibra
Biblioteka Politechniki Warszawskiej
http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra
Z historii ulic i uliczek warszawskich – W. Gomulicki
http://www.polona.pl/dlibra/docmetadata ... 9&from=FBC
Warszawa kąpielowa. O obyczaju kąpieli letnich w Warszawie pod koniec XIX wieku
http://histmag.org/?id=1004
Historia Starej Pragi:
http://www.praga-pn.waw.pl/data/other/dzieje_pragi.pdf
Rozwój sieci parafialnej na terenach dzisiejszej DW-P do roku 1992:
http://www.diecezja.waw.pl/dokument.php?id=5
Sokołowski Aleksander i Adam
Moderatorzy: maria.j.nie, elgra, Galinski_Wojciech
Sokołowski Aleksander i Adam
Ostatnio zmieniony pt 22 paź 2010, 19:31 przez OchAdamek, łącznie zmieniany 6 razy.
Witaj 
Księga Pamięci Gub. Warszawskiej - 1894 rok :
Sokołowski Alfons syn Stanisława - dowódca posterunku kawalerii rejon Klubkowskij
Sokołowski Aleksander syn Feliksa - przysięgły - być może chodzi tu o kancelarię notarialną ? - Warszawa , ul. Bracka 20
Księga Pamięci Gub. Warszawskiej - 1894 rok :
Sokołowski Alfons syn Stanisława - dowódca posterunku kawalerii rejon Klubkowskij
Sokołowski Aleksander syn Feliksa - przysięgły - być może chodzi tu o kancelarię notarialną ? - Warszawa , ul. Bracka 20
Joanna z d. Sawicka
Poszukuję : Abramowicz, Grygorczuk, Jaroccy, Sawiccy
Poszukuję : Abramowicz, Grygorczuk, Jaroccy, Sawiccy
Witaj,
może interesują Cię również Sokołowscy zamieszkali w XV-XVI w. na terenie ziemi dobrzyńskiej?
Wieś wymieniana w dokumentach historycznych jako: 1414 i 1459 r. - Sokolowo, 1418 r.- Sokolaw, 1430 r. - Sokolow 1519 i 1564 r. - Sokolowo, 1616-21 r. - Sokołowo, 1673-1674 Sokolowo, 1684-1760 r. - Sokołowo, 1772 r. - Sokolowo, 1772-73 r. - Sockolowa, 1793 r. - Łokolowa (Sokolowa), 1939-45 r. - Falkenhöhe.
W dostępnych i zachowanych do dziś materiałach archiwalnych oraz literaturze historycznej, znaleziono niewielkie i zarazem nieliczne wzmianki dotyczące miejscowości Sokołowo. Wydawcy Słownika Geograficzno Historycznego Królestwa Polskiego z XIX w. sugerowali, że pierwsza wzmianka o Sokołowie pochodzi z roku 1357, kiedy wieś należała do biskupów płockich. W tymże roku biskup płocki Klemens zamienił z niejakim Ubisławem i Klemensem "de Crosczicze" wieś "Levicze" za pół wsi Sokołowo. Jednak ostatnio wydawcy "Nowego kodeksu dyplomatycznego Mazowsza" sugerują, że chodzi w tej zamianie o wieś Sokołowo położoną koło Ciechanowa. Przed 1392 r. Sokołowo otrzymali z rąk ówczesnego pana ziemi dobrzyńskiej, księcia Władysława Opolczyka, właściciela, leżącej w krzyżackiej Pomezanii, wsi Sztembark, dwaj rycerze o imionach Piotr i Janusz, w 1366 r. określeni jako synowie żywana. Wcześniej, bo już w roku 1386 otrzymali oni z rąk tego samego księcia, leżące w sąsiedztwie Sokołowa i Dulska wsie Modrzyny i Kawęczyny (zaginione już w XVI w.) oraz wieś Dulsk. Być może zaginione wsie Modrzyny i Kawęczyny zostały włączone w obręb wsi Sokołowo, ponieważ w 1521 r. obie należały do siedzącej podówczas "na Sokołowie", rodziny Sokołowskich.
Wg badań Błażeja Śliwińskiego, Piotr i Janusz pieczętowali się lub też własnym herbem zwanym Kotem Morskim, a nie, jak sądzono wcześniej, herbem Lewart przedstawiającym lamparta, lwa. Herb Kot Morski wyobrażał siedzącego na tylnych łapach kota, przepasanego szarfą. Janusz z Sokołowa zdaniem Śliwińskiego mógł być obecny podczas zawarcia w Horodle w roku 1413 nowej unii między Polską a Litwą, gdyż w końcowym akcie unii znalazła się pieczęć z wizerunkiem Kota Morskiego. Do tego herbu został dopuszczony bojar litewski, Wojsnar Werkolowic. Nie znamy osoby, która dopuściła go do swego herbu. Śliwiński domyśla się, że mógł to być Janusz z Sokołowa lub Gotard z sąsiedniego Dulska. W latach 1412-1414 w aktach sporów polsko-krzyżackich występuje Janusz z Sokołowa - w roli woźnego sądowego ("executor regis Romanorum principalis"). Rozpatrujący na miejscu sprawy graniczne komisarz króla Zygmunta Luksemburczyka, Benedykt z Makry, przebywając w Rypinie 28 III 1413 r., wystosował pozew do Wielkiego Mistrza Henryka von Plauen, wyznaczając miejsca i czas kolejnych terminów sądowych. Komisarz, domyślając się trudności w doręczeniu pozwu głównemu adresatowi, przewidział możliwość ogłoszenia go w trzech nadgranicznych zamkach krzyżackich, t.j. w Toruniu, Golubiu, Brodnicy. Marszałek Królestwa Polskiego, Zbigniew z Brzezia 30 maja 1413 r. w domu burmistrza rypińskiego egzekucję pozwu Januszowi z Sokołowa, który jeszcze tego samego dnia wieczorem doręczył pismo wicekomturowi brodnickiemu, a następnego dnia w ratuszu w Golubiu wicekomturowi golubskiemu. Doręczeniu pisma w Golubiu towarzyszyli Januszowi z Sokołowa dziedzice pobliskich wsi: Namięta z Łapinoża oraz Sędek i Mściszek ze Znańca. Dostarczony pozew przekazany był dalej Wielkiemu Mistrzowi Zakonu w Malborku. Znane są trzy listy z lat 1414(?)-1420 zamieszczone w regeście Hubatscha, wymieniające Janusza (Hannos, Hannus) Stangenberga (von Stangenberg) "dziedzica" Sokołowa (nr-y 2194, 2876, 3128). 23 sierpnia 1430 r. wymieniony jest Jan Sztemberski (Johann Stembegiski) z Sokołowa, stolnik dobrzyński, obok kasztelana lubelskiego i starosty dobrzyńskiego, Jana ze Szczekocina (nr 5449). W roku 1434 r. stolnik Janusz z Sokołowa ("Janussy de Sokolowo Dapiferi") w obecności łowczego dobrzyńskiego, Gerarda z Dulska, przywiesił swą pieczęć na akcie z dnia 25 stycznia 1434 r., zawierającym przyrzeczenie szlachty dobrzyńskiej dane Jagielle, dotyczące wyboru na tron jednego z synów. Pieczęć Janusza z Sokołowa nie zachowała się, a druga, gdy wydawano źródło w XIX w., była już nieczytelna, stąd różne interpretacje historyków-sfragistów co do wizerunku zwierzęcia na niej uwidocznionego. W rejestrze szkodowym ziemian polskich, którzy doznali strat wojennych od poddanych Zakonu w latach 1431-35, występują wśród ziemian-rycerzy - m.in. Gotarda z Dulska, Jan i Iwan z Radomina, Otton z Białkowa, Piotr z Działynia i in., Pietrasz (Piotr) z Sokołowa ( T. I/2, nr 7132). W innym, nie datowanym wykazie szkodowym, sporządzonym ok. 1440 znajdujemy Gerharda Dolskiego (Dulski) z Dulska i z Sokołowa (nr 7800). Podczas działań wojny trzynastoletniej po stronie walczącego z Zakonem Związku Pruskiego zaciężnym najemnikiem był Stanisław Sokołowski. W początkach kwietnia 1459 r. w pobliżu (powyżej) Sokołowa obozowały oddziały pod dowództwem księcia mazowieckiego Konrada (list z 4 kwietnia, nr 15278). Na początku XVI w. ród potomków Janusza z Sokołowa, należący do zamożnej szlachty, zgodnie z ówczesną tendencją epoki, przyjął nazwisko od gniazda, z którego się wywodził - Sokołowscy. Znany nam jest zmarły w 1506 r. Łukasz Sokołowski, pisarz ziemi dobrzyńskiej oraz Piotr Sokołowski zmarły, przed 1528 r., występujący w źródłach już w 1504 r., siedzący także na Żałem koło Rypina, Sokołowie wraz z młynem Tartym (Zaręba?) oraz na zaginionych później wsiach Modrzyny i Kawęczyn. Tenże Piotr dzierżawił wiele królewszczyzn w ziemi dobrzyńskiej i Kujawach. W 1504 r. wzmiankowany jest jako podkomorzy brzeski, w 1505 r. jako kasztelan konarski, wreszcie w 1519 r. i 1520 r. - kasztelan rypiński. W dniu 20 grudnia 1520 r. król polski dozwolił mu na wykopanie rowu do rzeki Drwęca obok ("iuxta") łąki miasta Golubia i łąki zwanej "Czapkowalanka". Ożeniony był z Barbarą Grudzińską, z którą nie miał potomstwa. Miał je dopiero z drugą żoną, Zofią Lisowską herbu "Przeginia odmienna" z Lisewa w ziemi chełmińskiej (koło Chełmna). Zofia Lisowska była córką Mikołaja Lisowskiego. Z Piotrem Sokołowskiem miała syna, kasztelana Wojciecha Sokołowskiego, bezpotomnie zmarłego w 1538 r., ostatniego z rodu Sokołowskich. Po śmierci Piotra Sokołowskiego jego żona Zofia wyszła powtórnie za mąż za Wincentego Żelskiego z Działynia (1520-1568) herbu Ogończyk, kasztelana słońskiego, a następnie dobrzyńskiego. Wincenty Żelski z Zofią z Lisowskich Sokołowską miał dwóch synów: Feliksa i Piotra. Syn Zofii Lisowskiej z pierwszego małżeństwa z Piotrem Sokołowskim, kasztelan Wojciech Sokołowski przed śmiercią (zm. przed 1538 r.) zapisał matce i jej synom z drugiego małżeństwa, Feliksowi i Piotrowi Żelskim swój majątek wraz z należącą do niego częścią Sokołowa. Piotr Żelski (1538-67) w latach 1564-67 posiadał Żałe koło Rypina, zaś Feliks (1546-68) siedział na części Sokołowa. Feliks, dziedzic części Sokołowa oraz Dulska, w poł. XVI w. zaczął się pisać Sokołowskim. żonaty był z Barbarą (Dulską), panią z części sąsiedniego Dulska, które mu wniosła przez małżeństwo. J. Biliński wspomina, że już przed 1543 r. na części Sokołowa była inna rodzina Sokołowskich, gałąź rodu Gorczyńskich, herbu niewiadomego z Gorczenicy pod Brodnicą w ziemi michałowskiej. Ród ten osiedlił się w ziemi dobrzyńskiej w II poł. XV w. i już na początku XVI w. posiadał część Sokołowa. Protoplasta tej rodziny to Horacy Gorczyńskiego, który otrzymał w 1497 r. nadanie dóbr w powiecie rypińskim. Jan Horacy Sokołowski, prawdopodobnie syn Horacego Gorczyńskiego, zapisał przed 1543 r. swoją część Sokołowa synowi, Jakubowi Horacemu (1543-67). Tenże Jakub Horacy, zapewne dla odróżnienia się od innej rodziny Sokołowskich herbu Ogończyk pieczętującej się też innym herbem, pisał się Gorczyńskim na Sokołowie, zaś Sokołowskim na Gorczenicy i spłodził z żony Elżbiety nieznanego nazwiska syna Piotra Gorczyńskiego z Sokołowa. Jakuba Gorczyńskiego notuje rejestr poborowy ziemi dobrzyńskiej z 1564 r. obok Feliksa Sokołowskiego vel Żelskiego. Z Sokołowa wyszła też inna gałąź rodziny Sokołowskich, pieczętująca się herbem Rola. Rodzina ta kwitła w XVI w. w ziemi dobrzyńskiej.
W 1564 r. Sokołowo należało do powiatu rypińskiego i parafii Dulsk. Wg danych z rejestru poborowego ziemi dobrzyńskiej z tego roku na dziale własnościowym Feliksa Sokołowskiego mieszkał sołtys wsi oraz 12 chłopów, 9 ogrodników, 2 "hultaje", oponczarz, bednarz, zaś w dziale Jakuba Gorczyńskiego - 6 chłopów, 3 ogrodników, 1 krawiec oraz młynarz mający młyn o 3 kołach wodnych - korzecznych i tartak (Zaręba?). Cała wieś zapłaciła 13 florenów 2 solidy poboru generalnego. Pod koniec XVI w. Sokołowo wraz z należącym do niego Przedmieściem Golubskim, zwanym też Dobrzyniem n. Drwęcą dostało się w ręce magnackiej rodziny Działyńskich, do których należało, z krótką przerwą, do roku 1795 . Niestety, nie wiemy jaką drogą Sokołowo dostało się w ręce tej znamienitej z rodzin, jednej z trzech najbogatszych w XVI w. rodzin w Prusach Królewskich. Być może Sokołowo lub jego część nabył syn podkomorzego dobrzyńskiego, starosty brodnickiego i bratiańskiego kasztelana chełmińskiego 1530-40, i wojewody pomorskiego w 1544 r. (zmarł w 1545 r.), Mikołaja Działyńskiego - Michał Działyński, podkomorzy chełmiński w latach 1566-67 i starosta bobrownicki w 1553 r., poseł w bezkrólewiach w 1572 r. i 1575. Ożeniony był z Anną Sokołowską, wojewodzianką pomorską, być może wywodzącą się z rodziny właścicieli (jeszcze w 1564 r.) Sokołowa i być może to ona wniosła mu Sokołowo. Z nią miał syna Feliksa, ale ten zmarł w młodym wieku. Drugą żoną była Teodora vel Fiedora Bohowityn lub Bohoszówna, za którą dostał znaczne majątki na Wołyniu. Jednak nie miał z nią potomstwa. Tenże Działyński posiadał w ziemi dobrzyńskiej majątki Stalmierz, Liciszewy, Kijaszkowo, Kijaszkowiec, Klonowo i część Dąbrówki, Rembiochy i Wielgiego w parafii działyńskiej (1564-68). W 1599 r. właścicielem Sokołowa był Lasota Działyński. Wg herbarza Uruskiego, mianem Lasoty nazywano Sylwestra Działyńskiego, jednego z trzech synów Jana Działyńskiego (zmarł w 1584 r.). Jan Działyński pełnił godność starosty bratiańskiego i lipnowskiego, podkomorzego chełmińskiego w 1533 r., był starostą chełmińskim i dirszowskim w 1545 r., kasztelanem gdańskim w 1545 r. i tegoż roku elbląskim, kasztelanem chełmińskim w 1547 r. oraz wojewodą pomorskim w 1551 r. i chełmińskim w 1556 r. Jego żoną, a matką Sylwestra, była Wilkanowska nieznanego imienia. Sylwester zaś ożeniony był z nieznaną z imienia, Dembowską. Sylwester miał też siostrę, Katarzynę Dąbrowską, starościnę radzyńską.
Źródło" Gmina Golub-Dobrzyń" Ryszard Kowalski, wyd. Pracownia Sztuk Plastycznych Sp. z o.o., Toruń 2002)
Pozdrawiam, Darek.
może interesują Cię również Sokołowscy zamieszkali w XV-XVI w. na terenie ziemi dobrzyńskiej?
Wieś wymieniana w dokumentach historycznych jako: 1414 i 1459 r. - Sokolowo, 1418 r.- Sokolaw, 1430 r. - Sokolow 1519 i 1564 r. - Sokolowo, 1616-21 r. - Sokołowo, 1673-1674 Sokolowo, 1684-1760 r. - Sokołowo, 1772 r. - Sokolowo, 1772-73 r. - Sockolowa, 1793 r. - Łokolowa (Sokolowa), 1939-45 r. - Falkenhöhe.
W dostępnych i zachowanych do dziś materiałach archiwalnych oraz literaturze historycznej, znaleziono niewielkie i zarazem nieliczne wzmianki dotyczące miejscowości Sokołowo. Wydawcy Słownika Geograficzno Historycznego Królestwa Polskiego z XIX w. sugerowali, że pierwsza wzmianka o Sokołowie pochodzi z roku 1357, kiedy wieś należała do biskupów płockich. W tymże roku biskup płocki Klemens zamienił z niejakim Ubisławem i Klemensem "de Crosczicze" wieś "Levicze" za pół wsi Sokołowo. Jednak ostatnio wydawcy "Nowego kodeksu dyplomatycznego Mazowsza" sugerują, że chodzi w tej zamianie o wieś Sokołowo położoną koło Ciechanowa. Przed 1392 r. Sokołowo otrzymali z rąk ówczesnego pana ziemi dobrzyńskiej, księcia Władysława Opolczyka, właściciela, leżącej w krzyżackiej Pomezanii, wsi Sztembark, dwaj rycerze o imionach Piotr i Janusz, w 1366 r. określeni jako synowie żywana. Wcześniej, bo już w roku 1386 otrzymali oni z rąk tego samego księcia, leżące w sąsiedztwie Sokołowa i Dulska wsie Modrzyny i Kawęczyny (zaginione już w XVI w.) oraz wieś Dulsk. Być może zaginione wsie Modrzyny i Kawęczyny zostały włączone w obręb wsi Sokołowo, ponieważ w 1521 r. obie należały do siedzącej podówczas "na Sokołowie", rodziny Sokołowskich.
Wg badań Błażeja Śliwińskiego, Piotr i Janusz pieczętowali się lub też własnym herbem zwanym Kotem Morskim, a nie, jak sądzono wcześniej, herbem Lewart przedstawiającym lamparta, lwa. Herb Kot Morski wyobrażał siedzącego na tylnych łapach kota, przepasanego szarfą. Janusz z Sokołowa zdaniem Śliwińskiego mógł być obecny podczas zawarcia w Horodle w roku 1413 nowej unii między Polską a Litwą, gdyż w końcowym akcie unii znalazła się pieczęć z wizerunkiem Kota Morskiego. Do tego herbu został dopuszczony bojar litewski, Wojsnar Werkolowic. Nie znamy osoby, która dopuściła go do swego herbu. Śliwiński domyśla się, że mógł to być Janusz z Sokołowa lub Gotard z sąsiedniego Dulska. W latach 1412-1414 w aktach sporów polsko-krzyżackich występuje Janusz z Sokołowa - w roli woźnego sądowego ("executor regis Romanorum principalis"). Rozpatrujący na miejscu sprawy graniczne komisarz króla Zygmunta Luksemburczyka, Benedykt z Makry, przebywając w Rypinie 28 III 1413 r., wystosował pozew do Wielkiego Mistrza Henryka von Plauen, wyznaczając miejsca i czas kolejnych terminów sądowych. Komisarz, domyślając się trudności w doręczeniu pozwu głównemu adresatowi, przewidział możliwość ogłoszenia go w trzech nadgranicznych zamkach krzyżackich, t.j. w Toruniu, Golubiu, Brodnicy. Marszałek Królestwa Polskiego, Zbigniew z Brzezia 30 maja 1413 r. w domu burmistrza rypińskiego egzekucję pozwu Januszowi z Sokołowa, który jeszcze tego samego dnia wieczorem doręczył pismo wicekomturowi brodnickiemu, a następnego dnia w ratuszu w Golubiu wicekomturowi golubskiemu. Doręczeniu pisma w Golubiu towarzyszyli Januszowi z Sokołowa dziedzice pobliskich wsi: Namięta z Łapinoża oraz Sędek i Mściszek ze Znańca. Dostarczony pozew przekazany był dalej Wielkiemu Mistrzowi Zakonu w Malborku. Znane są trzy listy z lat 1414(?)-1420 zamieszczone w regeście Hubatscha, wymieniające Janusza (Hannos, Hannus) Stangenberga (von Stangenberg) "dziedzica" Sokołowa (nr-y 2194, 2876, 3128). 23 sierpnia 1430 r. wymieniony jest Jan Sztemberski (Johann Stembegiski) z Sokołowa, stolnik dobrzyński, obok kasztelana lubelskiego i starosty dobrzyńskiego, Jana ze Szczekocina (nr 5449). W roku 1434 r. stolnik Janusz z Sokołowa ("Janussy de Sokolowo Dapiferi") w obecności łowczego dobrzyńskiego, Gerarda z Dulska, przywiesił swą pieczęć na akcie z dnia 25 stycznia 1434 r., zawierającym przyrzeczenie szlachty dobrzyńskiej dane Jagielle, dotyczące wyboru na tron jednego z synów. Pieczęć Janusza z Sokołowa nie zachowała się, a druga, gdy wydawano źródło w XIX w., była już nieczytelna, stąd różne interpretacje historyków-sfragistów co do wizerunku zwierzęcia na niej uwidocznionego. W rejestrze szkodowym ziemian polskich, którzy doznali strat wojennych od poddanych Zakonu w latach 1431-35, występują wśród ziemian-rycerzy - m.in. Gotarda z Dulska, Jan i Iwan z Radomina, Otton z Białkowa, Piotr z Działynia i in., Pietrasz (Piotr) z Sokołowa ( T. I/2, nr 7132). W innym, nie datowanym wykazie szkodowym, sporządzonym ok. 1440 znajdujemy Gerharda Dolskiego (Dulski) z Dulska i z Sokołowa (nr 7800). Podczas działań wojny trzynastoletniej po stronie walczącego z Zakonem Związku Pruskiego zaciężnym najemnikiem był Stanisław Sokołowski. W początkach kwietnia 1459 r. w pobliżu (powyżej) Sokołowa obozowały oddziały pod dowództwem księcia mazowieckiego Konrada (list z 4 kwietnia, nr 15278). Na początku XVI w. ród potomków Janusza z Sokołowa, należący do zamożnej szlachty, zgodnie z ówczesną tendencją epoki, przyjął nazwisko od gniazda, z którego się wywodził - Sokołowscy. Znany nam jest zmarły w 1506 r. Łukasz Sokołowski, pisarz ziemi dobrzyńskiej oraz Piotr Sokołowski zmarły, przed 1528 r., występujący w źródłach już w 1504 r., siedzący także na Żałem koło Rypina, Sokołowie wraz z młynem Tartym (Zaręba?) oraz na zaginionych później wsiach Modrzyny i Kawęczyn. Tenże Piotr dzierżawił wiele królewszczyzn w ziemi dobrzyńskiej i Kujawach. W 1504 r. wzmiankowany jest jako podkomorzy brzeski, w 1505 r. jako kasztelan konarski, wreszcie w 1519 r. i 1520 r. - kasztelan rypiński. W dniu 20 grudnia 1520 r. król polski dozwolił mu na wykopanie rowu do rzeki Drwęca obok ("iuxta") łąki miasta Golubia i łąki zwanej "Czapkowalanka". Ożeniony był z Barbarą Grudzińską, z którą nie miał potomstwa. Miał je dopiero z drugą żoną, Zofią Lisowską herbu "Przeginia odmienna" z Lisewa w ziemi chełmińskiej (koło Chełmna). Zofia Lisowska była córką Mikołaja Lisowskiego. Z Piotrem Sokołowskiem miała syna, kasztelana Wojciecha Sokołowskiego, bezpotomnie zmarłego w 1538 r., ostatniego z rodu Sokołowskich. Po śmierci Piotra Sokołowskiego jego żona Zofia wyszła powtórnie za mąż za Wincentego Żelskiego z Działynia (1520-1568) herbu Ogończyk, kasztelana słońskiego, a następnie dobrzyńskiego. Wincenty Żelski z Zofią z Lisowskich Sokołowską miał dwóch synów: Feliksa i Piotra. Syn Zofii Lisowskiej z pierwszego małżeństwa z Piotrem Sokołowskim, kasztelan Wojciech Sokołowski przed śmiercią (zm. przed 1538 r.) zapisał matce i jej synom z drugiego małżeństwa, Feliksowi i Piotrowi Żelskim swój majątek wraz z należącą do niego częścią Sokołowa. Piotr Żelski (1538-67) w latach 1564-67 posiadał Żałe koło Rypina, zaś Feliks (1546-68) siedział na części Sokołowa. Feliks, dziedzic części Sokołowa oraz Dulska, w poł. XVI w. zaczął się pisać Sokołowskim. żonaty był z Barbarą (Dulską), panią z części sąsiedniego Dulska, które mu wniosła przez małżeństwo. J. Biliński wspomina, że już przed 1543 r. na części Sokołowa była inna rodzina Sokołowskich, gałąź rodu Gorczyńskich, herbu niewiadomego z Gorczenicy pod Brodnicą w ziemi michałowskiej. Ród ten osiedlił się w ziemi dobrzyńskiej w II poł. XV w. i już na początku XVI w. posiadał część Sokołowa. Protoplasta tej rodziny to Horacy Gorczyńskiego, który otrzymał w 1497 r. nadanie dóbr w powiecie rypińskim. Jan Horacy Sokołowski, prawdopodobnie syn Horacego Gorczyńskiego, zapisał przed 1543 r. swoją część Sokołowa synowi, Jakubowi Horacemu (1543-67). Tenże Jakub Horacy, zapewne dla odróżnienia się od innej rodziny Sokołowskich herbu Ogończyk pieczętującej się też innym herbem, pisał się Gorczyńskim na Sokołowie, zaś Sokołowskim na Gorczenicy i spłodził z żony Elżbiety nieznanego nazwiska syna Piotra Gorczyńskiego z Sokołowa. Jakuba Gorczyńskiego notuje rejestr poborowy ziemi dobrzyńskiej z 1564 r. obok Feliksa Sokołowskiego vel Żelskiego. Z Sokołowa wyszła też inna gałąź rodziny Sokołowskich, pieczętująca się herbem Rola. Rodzina ta kwitła w XVI w. w ziemi dobrzyńskiej.
W 1564 r. Sokołowo należało do powiatu rypińskiego i parafii Dulsk. Wg danych z rejestru poborowego ziemi dobrzyńskiej z tego roku na dziale własnościowym Feliksa Sokołowskiego mieszkał sołtys wsi oraz 12 chłopów, 9 ogrodników, 2 "hultaje", oponczarz, bednarz, zaś w dziale Jakuba Gorczyńskiego - 6 chłopów, 3 ogrodników, 1 krawiec oraz młynarz mający młyn o 3 kołach wodnych - korzecznych i tartak (Zaręba?). Cała wieś zapłaciła 13 florenów 2 solidy poboru generalnego. Pod koniec XVI w. Sokołowo wraz z należącym do niego Przedmieściem Golubskim, zwanym też Dobrzyniem n. Drwęcą dostało się w ręce magnackiej rodziny Działyńskich, do których należało, z krótką przerwą, do roku 1795 . Niestety, nie wiemy jaką drogą Sokołowo dostało się w ręce tej znamienitej z rodzin, jednej z trzech najbogatszych w XVI w. rodzin w Prusach Królewskich. Być może Sokołowo lub jego część nabył syn podkomorzego dobrzyńskiego, starosty brodnickiego i bratiańskiego kasztelana chełmińskiego 1530-40, i wojewody pomorskiego w 1544 r. (zmarł w 1545 r.), Mikołaja Działyńskiego - Michał Działyński, podkomorzy chełmiński w latach 1566-67 i starosta bobrownicki w 1553 r., poseł w bezkrólewiach w 1572 r. i 1575. Ożeniony był z Anną Sokołowską, wojewodzianką pomorską, być może wywodzącą się z rodziny właścicieli (jeszcze w 1564 r.) Sokołowa i być może to ona wniosła mu Sokołowo. Z nią miał syna Feliksa, ale ten zmarł w młodym wieku. Drugą żoną była Teodora vel Fiedora Bohowityn lub Bohoszówna, za którą dostał znaczne majątki na Wołyniu. Jednak nie miał z nią potomstwa. Tenże Działyński posiadał w ziemi dobrzyńskiej majątki Stalmierz, Liciszewy, Kijaszkowo, Kijaszkowiec, Klonowo i część Dąbrówki, Rembiochy i Wielgiego w parafii działyńskiej (1564-68). W 1599 r. właścicielem Sokołowa był Lasota Działyński. Wg herbarza Uruskiego, mianem Lasoty nazywano Sylwestra Działyńskiego, jednego z trzech synów Jana Działyńskiego (zmarł w 1584 r.). Jan Działyński pełnił godność starosty bratiańskiego i lipnowskiego, podkomorzego chełmińskiego w 1533 r., był starostą chełmińskim i dirszowskim w 1545 r., kasztelanem gdańskim w 1545 r. i tegoż roku elbląskim, kasztelanem chełmińskim w 1547 r. oraz wojewodą pomorskim w 1551 r. i chełmińskim w 1556 r. Jego żoną, a matką Sylwestra, była Wilkanowska nieznanego imienia. Sylwester zaś ożeniony był z nieznaną z imienia, Dembowską. Sylwester miał też siostrę, Katarzynę Dąbrowską, starościnę radzyńską.
Źródło" Gmina Golub-Dobrzyń" Ryszard Kowalski, wyd. Pracownia Sztuk Plastycznych Sp. z o.o., Toruń 2002)
Pozdrawiam, Darek.