Zając_Anna pisze:W nawiązaniu do dyskusji w poszukiwaniach natknęłam się w moich przodkach na ciekawe nazwisko
Szachangłuchowicz – Szachogłuchowicz jako jeden człon oraz z podziałem Szacho- Głuchowicz; Szacha-Głuchowicz.
Byli to przodkowie ze strony mojego taty.
Najstarsze metryki urodzeń z kościoła katolickiego znalazłam z 1695 roku.
Zastanawiam się czy byli to spolszczeni Tatarzy ?
Sprawdziłam ewentualne osadnictwo Tatarów na Kujawach i okazało się, że jeden z Radziwiłłów miał na Kujawach osadzić oddział żołnierzy tatarskich. W rejonach tych przetoczyły się także walki w Tatarami, a w okresie zaborów za czasów carskich - Tatarów osiedlano tam karnie.
Anna
Szachan to imię muzułmańskie, przykładowo Szachan Achmatowicz.
Jednakże występuje także wieloznaczność wynika z spolszczenia oraz wielonarodowości dawnej Rzeczypospolitej.
"hebr. szachan – „rozbić namiot”, skąd bierze się niesiony przez nią sens „zamieszkiwania” (Boga pośród społeczności żydowskiej – notabene społeczności pierwotnie koczowniczej, rozbijającej namioty). Równocześnie Szechina stanowi sam mistyczny odpowiednik wspólnoty Izraela – wówczas zwana jest, co występuje np. na kartach Sefer ha-Zohar, Kneset Israel. Szechina uznawana jest w końcu, co dla niniejszych rozważań również pozostaje bardzo istotne, za żeński aspekt samego Boga (niekiedy wręcz całkowicie konsubstancjalny, od bóstwa nieoddzielny – tak głównie w starszej literaturze żydowskiej."
" Szechina (dosł. „zadomowienie”; hebr. שכינה, od rdzenia szachan = „mieszkać”; jid. Szchine) – w judaizmie termin określający immanencję, niecielesną obecność Boga w świecie."
Niektóre imiona arabskie muzułmańskie nawiązują do odpowiedników hebrajskich.
Muzułmańskie azjatyckie.
Region: Karaganda. Nazwa osady: Szachan. Strefa czasowa: Azja/Ałmaty
szachan – rozbić namiot, dzikie życie
Szachan jako imię arabskie muzułmańskie.
Shahan : شحن
Znaczenie Shahana jest król, Szach oznacza król.
Władcy Armenii pochodzenie od [brat Szachan-Szacha I]; Panowanie gruzińskie.
Jednakże imię stało się nazwiskiem.
PRZYKŁADOWO :
https://www.szukajwarchiwach.gov.pl
Wowczuk Anna, córka Stefana, z domu Szachan, pv. Jacykowska, ur. 13.07.1912 · 1951-1990
GŁUCHOWICZ
GŁUCHOWICZ. Forma żeńska: Zofia Głuchowicz, KUO, 1602, poz. 50; nazwisko utworzone od por. GŁUCHY formantem -owicz.
Co to jest nazwisko DWUCZŁONOWE?
Wyjaśniamy, czym jest nazwisko dwuczłonowe. I dlaczego jest ważne przy rejestracji dziecka.
Opowiemy też o sposobach na tworzenie takiego nazwiska.
Nazwisko dwuczłonowe składa się z dwóch części. Najczęściej pochodzą one od nazwisk rodziców. Na przykład „Kowalski-Tomaszewski”.
„Kowalski” pochodzi od ojca, a „Tomaszewski” od matki.
Chodzi o to, by zachować jedność rodziny. I pokazać, że dziecko należy do obu rodziców.
To rozwiązanie pozwala obu nazwiskom być równie ważnymi.
Nazwisko ojca Nazwisko matki Nazwisko dziecka Kowalski Tomaszewska Kowalski-Tomaszewska Nowak Wiśniewska Nowak-Wiśniewska Wójcik Kowalczyk Wójcik-Kowalczyk
Nazwisko dwuczłonowe dotyczy też prawa. To ważne dla dziedziczenia i opieki.
Dzięki temu wiadomo, do których rodziców dziecko należy.
Jest wiele sposobów na nadanie nazwiska.
Na przykład użyć nazwiska jednego z rodziców.
Lub stworzyć nowe, łączące oba nazwiska. Co wybiorą rodzice, zależy od nich.
JEST TROCHĘ TYCH MOŻLIWOŚCI.
Jest duża różnica między jednym a drugim, a jakże podobnym.
DLA PORÓWNANIA JEDNEGO Z DRUGIM.
"Teodoryk Buczacki Jazłowiecki herbu „Abdank“ kasztelan halicki, kasztelan kamieniecki i starosta podolski."
"Gazej Murza Buczacki pułkownik pochodzący ze znanej familii pieczętującej się herbem „Tarak” przydomku Murza."
Jan III Sobieski, jak również August II, czy August III wbrew zakazom Statutu Litewskiego i konstytucji sejmowych rozdawali drobne królewszczyzny (dożywotnio lub w dzierżawę) zasłużonym sobie dygnitarzom, często z pochodzenia Tatarom.
W taki sposób w roku 1712 rotmistrz Szachan Achmatowicz stał się posiadaczem następujących ziem powierzonych mu w prywatny zarząd „18 włók w Leszczanej, 3 włóki w Żyliczach, 2 włóki w Ozieranach, 7 włók w Dziemiotkowie, z których płacił do skarbu”. Ród Achmatowiczów opisany jest obszernie w herbarzu szlachty tatarskiej. Genealogicznie pochodził z dawnej straży przybocznej Chana, i pieczętował się herbem własnym Achmat.
W świetle nowoodkrytych dokumentów Kamery pruskiej w Białymstoku dowiadujemy się, że wspomniany Szachan odsprzedał otrzymany majątek Leszczany Aleksandrowi Ułanowi, pułkownikowi tatarskiemu za sumę dwunastu tysięcy złotych. Nowy właściciel wyrobił „od najjaśniejszego Augusta wtórego króla Polskiego konsensowy przywilej na zasługi nadany prawem jurę colonorum, na siebie i żonę swoją”.
Nowy posesor podobnie jak jego poprzednik sprzedał swój folwark innemu Tatarowi. Szczęśliwym nabywcą ziemi i dworu okazał się Gazej Murza Buczacki pułkownik pochodzący ze znanej familii pieczętującej się herbem „Tarak” przydomku Murza.
Kolejny dziedzic folwarku osiadł tam na stałe. Dorobił się własnej rodziny, w tym sześciu synów. Sukcesorem pułkownika Gazeja Buczaskiego został syn Daniel, „który w wojsku od młodości swej służąc lat kilkadziesiąt, w której i życie zakończył w randze rotmistrzowskiej”. O osobie Daniela Buczackiego wiemy niewiele. Wiadomo jednak że w roku 1760 służył jako rotmistrz chorągwi przedniej straży litewskiej. Młody rotmistrz wszedł w związek małżeński z Marianną Baranowską, córką wysoko postawionego wówczas Tatara generała majora Mustafy Murzy Baranowskiego.
Alians ten był korzystny dla rodziny Buczackich i stwarzał wiele perspektyw w życiu zawodowym rotmistrza Daniela i jego wielodzietnej rodzinie. Warto więc przedstawić jak najdokładniej sylwetkę zagadkowego generała, a zarazem teścia i ojca młodej rodziny tatarskiej zamieszkującej folwark Leszczany.
NASTĘPNE PRZYKŁADY:
" Buczacki h. Tarak, vel Murza-Buczacki, Tarak-Buczacki, rodzina tatarska z przydomkiem Murza, przybyła w XV wieku na Litwę z Dagestanu.
Jedna ze znaczniejszych rodzin zapisanych do chorągwi baryńskiej, z chanatu krymskiego. Protoplastą rodu był mirza (kniaź tatarski) Terek. W XVI wieku byli właścicielami Bobaczewszczyzny, czyli części Łowczyc w pow. nowogródzkim. Do II wojny światowej znajdowała się tam parafia muzułmańska. W czasach późniejszych Buczaccy posiadali majątki na Litwie Środkowej oraz Podlasiu. Do dnia dzisiejszego zachował się dwór rodzinny Buczackich w Małaszewiczach.
Dzisiaj przedstawiciele rodziny zamieszkują Wilno, Warszawę i Moskwę.
JAKUB Murza Tarak-Buczacki (1745-20 V 1838), s. Józefa i NN., bialski sędzia pokoju w 1820, marszałek szlachty, poseł na sejm Królestwa Kongresowego 1818-1822; dziedzic części dóbr Małaszewicze, Lebiedziewo i Michałkowo, na Podlasiu; wylegitymowany ze szlachectwa przez Heroldię 1838; w roku 1790 wystąpił spod dowództwa hetmana S. Potockiego (targowiczanina) i wyjechał do Turcji; w rodzinne strony powrócił po 1795; zm. Małaszewicze Małe; ż. Felicja Korycka (ok. 1750-7 VI 1828), c. Mahmeta, pułkownika wojsk polskich i NN.; dzieci: Józef, Eliasz, Selim, Murza, Kunegunda, Zofia.
STEFANIA Murza Tarak-Buczacka (1898-1977), c. Alberta i Heleny Ebiełówny, sekretarka prezydenta Warszawy S. Starzyńskiego; w czasie okupacji uratowała kilkudziesięciu Żydów z getta; ur. Małaszewicze Małe; m. NI. Dokalski (ok. 1890-po 1920).
"Źródła: Bon. t. 2/222; Dziad. 73-75; Towarzystwo Tradycji Akademickiej „Księga Stulecia Korporacji Akademickiej Sarmatia”, Warszawa 2010; Przegląd Tatarski, nr 1/2010, s. 5-7"
DALSZE PRZYKŁADOWE PRZYPADKÓW NAZWISK:
Buczacki-Tworowski h. Pilawa, vel Buczacki, gałąź rodziny Tworowskich z Tworowa w pow. chęcińskim.
Jan Tworowski herbu Pilawa, przeniósł się na Podole, gdzie był wojewodą podolskim 1543. Ożenił się z Katarzyną Buczacką herbu Abdank, córką Jakuba, wojewody ruskiego, ostatnią dziedziczką imienia i fortuny Buczackich. Ich potomstwo przybrało nazwisko Buczacki-Tworowski, a nawet wprost Buczacki.
W ich posiadaniu, oprócz Buczacza w ziemi halickiej, było m. in. starostwo barskie 1571-1588, dobra Opatów w pow. sandomierskim 1586, Kuniewo w pow. łuckim 1583, Buchowice w pow. pilzneńskim 1768, Krupe i Bzite.
Buczacki-Tworowski h. Pilawa, vel Buczacki, gałąź rodziny Tworowskich z Tworowa w pow. chęcińskim.
Jan Tworowski herbu Pilawa, przeniósł się na Podole, gdzie był wojewodą podolskim 1543. Ożenił się z Katarzyną Buczacką herbu Abdank, córką Jakuba, wojewody ruskiego, ostatnią dziedziczką imienia i fortuny Buczackich. Ich potomstwo przybrało nazwisko Buczacki-Tworowski, a nawet wprost Buczacki.
W ich posiadaniu, oprócz Buczacza w ziemi halickiej, było m. in. starostwo barskie 1571-1588, dobra Opatów w pow. sandomierskim 1586, Kuniewo w pow. łuckim 1583, Buchowice w pow. pilzneńskim 1768, Krupe i Bzite.
KATARZYNA Buczacka Tworowska (ok. 1570-po 1630), c. Mikołaja i Anny Magdaleny ks. Radziwiłł; 1m. Andrzej Potocki (ok. 1560-1609), kasztelan kamieniecki; 2m. (ok. 1617) Sędziwój Ostroróg h. Nałęcz (ok. 1570-1625), starosta wschowski, później kasztelan międzyrzecki.
MIKOŁAJ Buczacki Tworowski (ok. 1540-1595), s. Jana i Katarzyny Baranowskiej, podkomorzy kamieniecki, starosta barski 1571-1588; ż. (1570) Anna Magdalena ks. Radziwiłł h. Trąby (1553-1590); dzieci: Jan, Jerzy, Katarzyna.
"Źródła: Bon. t. 2/221-222; Dw. Gen.; Nies."
JEST WIELE MOŻLIWOŚCI POCHODZENIA CZŁONÓW NAZWISKA:
Buczak (Beiname) Łucki herbu. Sas
W tym przypadku oznacza albo przydomek szlachecki lub podwójne nazwisko wskazujące na pochodzenie z dwóch odrębnych rodów.
Istnieją dokumenty które to potwierdzają.
"Makowskiego z Podlasia, Rejestr poborowy z roku 1580 wymienia we wsi Makowo ( parafia Kobylin , pow . bielski ,woj . podlaskie ) Michała Makowskiego syna Mateusza , jego brata stryjecznego Mikołaja.
W Testamencie Makowskiego , cześnika Żytomierskiego (Cześnika Żytomierskiego), z 13 czerwca 1736 r. czytamy taki ustęp: ".. za ten kawałek imć p. Jerzy Łucki Buczak uczynił donacyę tu w grodzie kamienieckiem anno 1733 - tio sub interregno serenissimi Augusti 2 - di regis Poloniarum a ja onemu dałem rewersa na siebie, co tam wynajdą ichmć pp. bracia gniazdowi, to ja powinienem za-płacić...
Justynę, żonę Jana Leśniewicza, Teofilę, Wiktoryę i
Mikołaj Makowski h . Jelita , zostawił dwoje dzieci, Zygmunta i Maryę.
Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego: L-R. T. 4 autor: Jan Ciechanowicz
Makowski podpisał 27.IX.1768 uchwałę sejmiku szlacheckiego w Grodnie ( Akty ... Michał Makowski...)
MAKOWSKI. Mikołaj, Michał, Zygmunt i Feliks, synowie Mateusza, dziedzice dóbr Makowa-Kobylina 1585 r. Kazimierz i Szymon 1648 r. z wojew. podlaskiem podpisali elekcyę. Stanisław, syn Andrzeja, 1650 r. Felicyan, syn Mateusza, 1653 r. Szymon, syn Michała, 1663 r. Tomasz i Bartłomiej, synowie Kazimierza, 1670 r. (Zap. i Wyr. Tryb. Lubel.).
Maciej, syn Bartłomieja i Zofii Okruchowskiej, 1714 r./ jego brat stryjeczny Jan Butrym, komornik bielski 1714 r. Stanisław, elektor 1733 r. z wojew. podlaskiego. Marek, sekretarz królewski 1756 r., z żony Ludwiki Kitowiczówny miał córkę Julię. Marcin, cześnik żytomierski 1767 r.
Po Andrzeju z Barbary Kwileckiej pięciu synów: Ignacy, Zygmunt, Michał, Adam i Antoni, komornik ziemski wschowski 1781—1788 r.
Aleksander-Kazimierz, ur. 1804 r. we wsi Łosośnie pod Grodnem, syn Jana, budowniczego królewskiego, i Elżbiety Baranowskiej, ukończył szkoły w Grodnie, a Uniwersytet w Wilnie i jako adwokat pracował w Grodnie do 1830 r. Wypadki krajowe porwały Aleksandra, i jako prosto żołnierz wstąpił do 2 pułku piechoty liniowej, gdzie brat jego Antoni był kapitanem, i za odznaczenie się w bitwach pod Ostrołęką, Grochowem i Warszawą otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari i rangę podporucznik.
https://genealogia.okiem.pl/artykul/10460/Makowski "
Jednakże nie jest to przydomek gdyż jest używany w formie podwójnego nazwiska.
Rodziny herbu Sas : Łucki, gn. Łuka, pow. samborski, przyd. Antonowicz, Daszkiewicz, Odynak, Szczerbiak, Tylczak, Wadziak
Michał Łucki przydomek szlachecki (Wadziak) – właściciel dóbr we wsi Łuka w 1900 roku
Łuka (rejon czortkowski) wieś na Ukrainie, w rejonie czortkowskim w obwodzie tarnopolskim.
Wiktor Łucki "Wadziak"
miejscowość: Lwów, cmentarz Łyczakowski
województwo: lwowskie
Związek Szlachty Polskiej
https://szlachta.org.pl/en/zapowiedzi/p ... -ucki.html
śp. Jerzy Franciszek Łucki herbu Sas. członek Związku Szlachty Polskiej od 2002 r., Reprezentant Regionalny ZSzP w Kanadzie, Ekspert Komisji Wywodowej
Biskupem Łuckim był naówczas Stanisław Witwicki herbu Sas ; postąpił w roku 1688 na Biskupstwo Poznańskie.
Teodozy Rudnicki-Lubieniecki z Lubieńca herbu Sas (ur. ok. 1698, zm. na przełomie października i listopada 1751) – unicki biskup łucki i ostrogski, igumen Monasteru Poczajowskiego.
INNE MOŻLIWOŚCI DOTYCZĄCE NAZWISK W POLSCE:
Pochodzenie nazwiska - Polonizowanie nazwiska, imienia (spolszczenie)
Po zakończeniu II wojny światowej po 1945 roku spolszczano imiona i nazwiska przymusowo.
Powojenne prawo o zmianie nazwisk
Dekret stwarzał również możliwość zmiany imienia i nazwiska, jeżeli miały one brzmienie niepolskie. Dekret został zastąpiony ustawą z dnia 15 listopada 1956
https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/5D98A2879C
1. Zarządzenie nr 72 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1952 r. w sprawie pisowni nazwisk i imion w dowodach osobistych i tymczasowych zaświadczeniach tożsamości /nie publikowane/ wydane na podstawie art. 10 ust. 2 dekretu z dnia 22 października 1951 r. o dowodach osobistych /Dz.U. nr 55 poz. 382/ upoważniało do zmiany z urzędu pisowni nazwiska na polską tylko wówczas, jeżeli nazwisko to miało brzmienie polskie, a pisownię zniekształcono na obcą /np. Tchayka należało poprawić na Czajka/ - /vide par. 2 cyt. zarządzenia/. Można było w tym trybie zmienić z urzędu pisownię nazwiska również wtedy, kiedy zachodziła potrzeba zastąpienia znaków pisarskich nie stosowanych w pisowni polskiej, polskimi znakami pisarskimi /par. 1 cyt. zarządzenia/. Natomiast przepisy powołanego zarządzenia nie przewidywały możliwości zmiany pisowni nazwisk z innych powodów. W szczególności brak było w tym zarządzeniu przepisu, który stanowiłby podstawę do wpisania w dowodzie osobistym lub tymczasowym zaświadczeniu tożsamości obco brzmiącego nazwiska przy zastosowaniu fonetycznej pisowni polskiej w sytuacji, gdy dotąd była stosowana pisownia obca i strona nie wnosiła o zmianę tej pisowni. Zmiana powyższa mogła być dokonana tylko na wyraźne żądanie zainteresowanego /par. 4 cyt. zarządzenia/.
2. Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. o zmianie imion i nazwisk /Dz.U. 1963 nr 59 poz. 328/ stanowi, że zawsze, gdy istnieje wątpliwość, organ administracji państwowej - na wniosek strony - obowiązany jest ustalić "pisownię lub brzmienie imienia i nazwiska". Obowiązek powyższy wynika ze sformułowania zawartego w treści cytowanego przepisu "ustala w razie wątpliwości". Ustalenie pisowni imion i nazwisk w powołanym trybie nie jest zatem ograniczone tylko do wypadków, gdy te imiona lub nazwiska mają brzmienie lub pisownię niepolską. Powodem wydania takiej decyzji jest istnienie wątpliwości co do stosowania pisowni, które mogą wynikać nie tylko z niepolskiej pisowni, czy brzmienia, ale także z innych przyczyn.
Zmiana nazwiska po uzyskaniu polskiego obywatelstwa.
Stosowny, uzupełniony wniosek należy złożyć u wybranego kierownika urzędu stanu cywilnego.
We wniosku powinny znaleźć się podstawowe dane.
Zmiana imienia i nazwiska może nastąpić na wniosek każdego obywatela polskiego oraz cudzoziemca nieposiadającego obywatelstwa żadnego.
Chociaż osobiście mam odczucie, że ma to coś wspólnego z Gruzją i Armenią.
"Władcy Armenii pochodzenie od [brat Szachan-Szacha I]; Panowanie gruzińskie."
"Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili – radziecki rewolucjonista bolszewicki"
Imiona: Jerzy
Nazwisko: Szacha-Głuchowicz
Miejsce urodzenia: Czerniewice
Data urodzenia: 20-06-1928
Imię ojca: Jan
Imię matki: Jadwiga
Dodatkowe informacje:
Członek PPR od 1947. Słuchacz Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu we Włocławku w 1965. Źródła: Archiwum Delegatury UW we Włocławku, WZCS, teczka osobowa 9818; AP Toruń o. Włocławek, KZ PZPR WZCS we Włocławku, 903/10, b.p.
Czerniewice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Czerniewice.
Gmina Czerniewice leży w północno-wschodniej części województwa łódzkiego, przy trasie szybkiego ruchu K8 z Warszawy do Wrocławia w pobliżu miasta Łódź.
Mniejszości narodowe zamieszkujące województwo łódzkie, jak Czesi, Tatarzy i Holendrzy, pozostawiły tylko nieliczne ślady swej bytności.
Z pewnością jest więcej w różnych archiwach akt dawnych, muzealiach, zasobach które znikają z czasem, obracające się w pyle czasu.
Podpisano:
Liljana B.
.
).
), i O% aszkenazyjskich.