- Sas-Tisowski Wasyl s. Jana, kapitan w 124 Woroneżskim pułku piechoty, m-sto Charków (Ros.Imp.Armia 1909) ;
- Sass-Tisowski Michał s. Aleksandra, sztabs-kapitan w 12 Wschodnio-Syberyjskim Strzeleckim Jego Wysokości Cesarewicza Pułku, m-sto Władywostok (Ros.Imp.Armia 1909) ;
W miarę pozyskiwania informacji odnośnie tego nazwiska będę uaktualniać post.
Bardzo dziękuję za te informacje . A to się mój wujek ucieszy, że pozna swoich przodków! Ma już 76 lat a do tej pory żadnego śladu o swoich przodkach! Jego ojciec pochodził z Charkowa.
Nietypowe nazwisko oraz miejscowość się zgadza - zatem to na pewno jego krewni.
Tisowski Wasyl s. Jana, kapitan w 124 Woroneżskim pułku piechoty, m-sto Charków (Ros.Imp.Armia 1909
A chto Vam neponyatno Harkov( Харьков)(Сharkow) - dużego miasta na Ukrainie
Летом 1903 г. Воронежский полк был двинут на Дальний Восток и в январе 1904 г. вошел в состав Посьетского отряда, а с началом русско-японской войны был двинут к Ляояну и, находясь в составе Восточного отряда, принял участие в бою под Кангуалином 17 и 18 июня 1904 г., в боях под Ляояном, на Шахе и под Мукденом, где упорно оборонял 22 февраля 1905 г. д. Юхуантунь.
К началу Первой мировой войны полк входил в состав 2-й бригады 31-й пехотной дивизии Х армейского корпуса в составе Киевского военного округа. Полк служил базой для формирования второочередного 276-го пехотного Купянского полка и 31-го пехотного запасного батальона.
31 июля 1914 года полк, погрузившись в эшелон, отправился на австро-венгерский фронт. С марша вступил в бой.
К октябрю 1919 года полковник Н. А. Ткачев собрал в Дроздовской дивизии кадр полка и создал отдельную часть – 2-й сводный полк 31-й пехотной дивизии, командиром которого и был назначен.
Вопрос участия отдельных воинских частей Российской Императорской армии в 1-й Мировой войне разработан недостаточно. Автор предлагаемой вашему вниманию статьи сделал попытку описать боевой путь 124-го пехотного Воронежского полка по материалам, основу которых составили документы восьми архивных фондов Российского Государственного Военно-исторического архива (РГВИА). Большая часть из них вводится в научный оборот впервые.
К началу Первой мировой войны 124-й пехотный Воронежский полк квартировал в городе Харькове и входил во 2-ю бригаду 31-й пехотной дивизии Х армейского корпуса в составе Киевского военного округа. Для подготовки во время боевых действий обученного резерва, на месте формирования полка оставался пехотный запасной батальон. В мирное время в полку находилось 19 офицеров, 1 классный чин и 262 нижних чина, которые с началом войны служили «кадром» будущего полка второй очереди.
124-й пехотный Воронежский полк служил базой для формирования второочередного 276-го пехотного Купянского (будущая 69-я дивизия. ХХХVІІІ армейский корпус) и 31-го пехотного запасного батальона (затем полка).
Период истории 124-го пехотного Воронежского полка с 1906 по 1915 год связан с именем его командира Евгения Васильевича Энвальда. Он был потомком шведского офицера, перешедшего после Полтавы на службу к Петру Великому. По воспоминаниям его жены Варвары Верженской-Энвальд, Евгений Васильевич был «отцом полка». На Рождество, на Пасху, а также на день ангела командир приглашал к себе на обед всех холостых офицеров. Часто они становились почти частью его семьи. На свое жалование он нанимал большую квартиру, со столовой на 25 человек, как минимум. Не обладая, как и подавляющее большинство служилого русского дворянства, ни имениями, ни капиталами, ни домами, Евгений Васильевич на свои деньги содержал денщиков, повара, кучера и даже шофёра. Характерная деталь – полковник Энвальд запрещал своим детям обращаться к солдатам на «ты».
Евгений Васильевич был заботливым командиром. К примеру, ежедневно он ходил в солдатскую столовую и садился каждый день за другой стол, чтобы проверить, какую пищу дают солдатам. Он ел вместе с ними, чтобы снять пробу пищи, и, особенно, чтобы не было ничего подгорелого. В полку даже были особые медные котлы, с двойным дном, с глицерином.
Три месяца в год, летом, все полки Х армейского корпуса направлялись в лагерь в Чугуеве и жили в палатках, лишь для командиров полков были построены дома. В лагере был большой амфитеатр, в котором еженедельно офицеры-любители ставили спектакли или концерты для всех солдат и офицеров. Полковник Энвальд в этом деле играл заметную роль: он был большой весельчак, хорошо пел, играл на гитаре.
(Примечательно, что в этом самом военном амфитеатре впервые танцевала в классическом балете его дочь Милица Энвальд (в замужестве Полякова). Она училась в Смольном институте, в том числе и танцу, но могла выступать лишь перед солдатами и офицерами, а не на сцене перед обычной публикой (это было не достойно дочери офицера). Позже, уже в эмиграции Милица стала прима-балериной в Парижской опере и в Русском балете Монте-Карло. От брака с Владимиром Поляковым у нее родилась дочь Марина, более известная у нас по своему псевдониму как Марина Влади.)
31 июля 1914 года 124-й пехотный Воронежский полк, погрузившись в эшелон на городском вокзале, отправился «в поход». В составе 3-й армии Юго-Западного фронта ему предстояло встретиться с австро-венгерскими войсками. Поезд шел через Сумы, Киев, Шепетовку и Изяславль, а от местечка Белогородка марш был пешим.
В бой пришлось вступить практически с марша. Уже 17 августа поручик Чайко докладывал из местечка Волкова о том, что, командуя выборными нижними чинами от 3-го и 4-го батальонов, в ходе встречного боя лично взял вражеский пулемет и убил офицера, в планшетке которого оказались ценные сведения о противнике. Поручик Моисей Петрович Чайко будет представлен за этот бой и к ордену Св.Георгия 4-й степени.
Бой пришлось принять полку у реки Гнилая Липа 17 августа 1914 года. Наступая, 4-й батальон попал под фланговый огонь австрийской батареи. Был тяжело ранен командир 16-й роты поручик Чайко, тогда его подчиненный подпрапорщик Педос (тоже раненый) возглавил остатки роты. В это время 11-я рота штабс-капитана Колодяжного и 12-я капитана Фрея ударили по батарее. Батарею у деревни Сетула воронежцы молодецкой атакой смели, причем захватили целыми два орудия. Отличились: захвативший орудия 11-й роты подпрапорщик Тит Буряк (позже получит Георгиевский крест 2-й степени – первую награду в полку за эту войну), подпоручик Воробьёв, прапорщик Ивлев и унтер-офицер Богатырёв.
В ходе наступления Воронежцев их противниками были венгерские части, отличавшиеся большой жестокостью по отношению к русским.
«Командиру 4-го батальона
[от] командира 15-й роты
Рапорт.
В авангардном бою 31-го августа с/г у села Ситула в котором принимал участие 4-й батальон нашего полка мною обнаружены следующие зверства австрийцев:
* 1) Во время боя, уже раненый в рот и оставшийся без зубов и языка, рядовой вверенной мне роты Илья Винник был добиваем австрийцами прикладами по спине, которую разогнуть не в состоянии, и только вернувшись на линию нашего сторожевого охранения, откуда, и был эвакуирован на перевязочный пункт.
* 2) При постановке полевого караула от заставы (3-й взвод 15-й роты) по дороге ведущей к городу к Яворову у моста был мною обнаружен труп мл.ун.оф. вверенной мне роты (отделенного командира 4-го отделения 4-го взвода) Кирьяна Врюкало, призванного из запаса зверски замученного австрийцами. Сильно раненного в обе ноги и потерявшего способность двигаться австрийцы исполосовали своими штыками-кинжалами – 17 глубоких колотых ран. Оставив 4 кинжала на нем, вонзив их по рукоятки.
Об изложенном доношу, для сообщения, если возможно в печати.
п.п. Капитан Трембач.»
Продвигаясь вперед, полк почти не встречал сопротивления. Австрийский фронт был прорван, но к концу сентября австрийцам удалось его стабилизировать. 27 сентября воронежцам пришлось даже отступать [для выравнивания линии фронта]. Отныне позиции полка были в районе Перемышля. Австро-венгры достаточно эффективно использовали свое превосходство в артиллерии. Наши позиции постоянно обстреливались 12-дюймовыми снарядами. В ходе боя 8 октября у деревни Радохонце при наступлении на мост был убит капитан Белинский, а подполковник Погоский захвачен в плен (Леонард Погоский, будучи ранен, бежал из плена через несколько часов).
Но к декабрю обстановка изменилась. К началу месяца 3-я армия оказалась уже на правом берегу реки Вислы. Австрийцы отступали, стараясь оторваться. 6-го декабря, в день своего полкового праздника, 124-й пехотный Воронежский полк произвел молниеносную атаку на позиции австрийцев. Им противостоял полк, сформированный из чехов, и сильного сопротивления он не оказал. Зная это, полковник Энвальд ручался за успех перед вышестоящим начальством и оказался совершенно прав. Государь, растроганный успехом полка, поблагодарил воронежцев, а полковника Энвальда поздравил с награждением орденом Св. Георгия 4-й степени.
Но у полковника Геруа, тогда командира соседнего 123-го пехотного Козловского полка, была другая версия этих событий. «Поздно вечером 5 декабря, на фронте Воронежского полка перебежало несколько солдат-чехов. Они сообщили, что являются посланниками чешского полка, который занимает позицию против Воронежцев. “Если вы атакуете нас перед рассветом, – заявили они, – полк не окажет никакого сопротивления и все сдадутся в плен”. Энвальду оставалось решить: довериться ли этому жесту славянского братства, передаваемому устами перебежчиков, или воздержаться от понятного соблазна легких победных лавров?»
6 декабря, при взятии позиций противника на высоте 341 в штаб 31-й пехотной дивизии были препровождены 802 нижних чина, 2 офицера и 3 врача.
Через два дня, 8 декабря, во время наступления полк двигался вперед походным порядком, имея артиллерийскую батарею 31-й артбригады в середине колонны. Такое неосмотрительное движение (без головного и фланговых дозоров) было связано с тем, что передвижение шло по территории контролируемой русскими. Тем не менее, венгерским частям удалось просочиться сквозь нашу линию и нанести удар по воронежцам с фланга. Полк в замешательстве стал откатываться, причем артиллеристы бросили свои батареи, не успев их развернуть. Только через некоторое время офицерам удалось организовать людей и с помощью батальона 123-го полка, высланного полковником Геруа из дивизионного резерва, батарею удалось отбить, а противника отбросить. Более того, лихой атакой воронежцы под командованием капитана Ангилеева захватили и вражескую батарею.
В ходе наступательных боев к весне 1915 года русской армии удалось овладеть горными проходами в Карпатах и создать угрозу выхода на Венгерскую равнину. 17 марта 1915 года воронежцы впервые столкнулись с использованием противником удушливых газов. Но, к счастью, обошлось без серьезных потерь.
В приказе по 31-й пехотной дивизии от 14 апреля 1915 года, говорится о перегруппировке противника: 39-я гонведная дивизия (против Воронежцев, на фронте Оструша-Сташковка, стоял 11-й гонведный Мукачевский и 16-й гонведный Бештерчебаньярский полки) сменяется на другие части.
Полки были «не надежными». Оба,? хоть и считались полками венгерского ландвера (гонведа) комплектовались: Мукачевский из русинов, а Бештерчебаньярский (или ?Банска-Быстрицкий в современном звучании) из словаков.
17 апреля в 2 часа ночи противник предпринял наступление против правого фланга воронежцев, которое было отбито ружейным и артиллерийским огнем. В бою был взят пленный, от которого были получены сведения, что против Воронежского полка стоит германский 2-й Гвардейский гренадерский Императора Франца полк. Причем пленный, взятый у Оструши, показал, что с французского фронта германцы перебросили сюда пока только этот полк из всей гвардейской дивизии по личной просьбе шефа полка – Императора Австрийского Франца-Иосифа. Весь день 17 апреля противник вел сильнейший артиллерийский огонь по позициям Воронежцев у Сташковки. На следующий день противник наступал на тамбовцев и пензенцев, но около 3 часов ночи на 19 апреля атаковал и воронежцев в районе высоты 405, причем в некоторых местах ему удалось дойти до наших проволочных заграждений, но не более.
Артиллерия противника в течение вечера, ночи и утра 19 апреля вела непрерывный огонь по хорошо пристрелянным окопам русских, которые несли огромные потери. Затем неприятель густыми цепями, в несколько линий, пошел в атаку и около 9 часов утра овладел высотами 405 и 437. Удар германцев пришелся в стык между 124-м пехотным Воронежским полком и 278-м пехотным Кромским полком 70-й пехотной дивизией IХ корпуса. Командование корпуса выслало на помощь Воронежцам 19-й пехотный Костромской полк. Высоты 405 и 437 были несколько раз отбиваемы, несмотря на огромные потери, но так и остались за неприятелем. В 11 часов выяснилось, что 70-я дивизия отошла, обнажив правый фланг воронежцев. В 16 часов командующий корпусом генерал-лейтенант Н.И. Протопопов отдал приказ отойти на вторую позицию. У воронежцев были убиты командир батальона подполковник В.М.Авдаков и 12 офицеров. От полка осталось лишь несколько рот
ludwih!
Очень интересный материал, потому решил перевести эту статью на польский язык, ибо не все знают русский, а желают узнать подробности. Вы согласны?
- Sas-Tisowski Wasyl s. Jana, kapitan w 124 Woroneżskim pułku piechoty, m-sto Charków (Ros.Imp.Armia 1909) ;
- Sass-Tisowski Michał s. Aleksandra, sztabs-kapitan w 12 Wschodnio-Syberyjskim Strzeleckim Jego Wysokości Cesarewicza Pułku, m-sto Władywostok (Ros.Imp.Armia 1909) ;
W miarę pozyskiwania informacji odnośnie tego nazwiska będę uaktualniać post.
Bardzo dziękuję za te informacje . A to się mój wujek ucieszy, że pozna swoich przodków! Ma już 76 lat a do tej pory żadnego śladu o swoich przodkach! Jego ojciec pochodził z Charkowa.
Nietypowe nazwisko oraz miejscowość się zgadza - zatem to na pewno jego krewni.
Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka Krzymińska
:k:
Witam! Sas to nazwa herbu, a Tysowski to jedna ze 120 rodzin szlachty czerwonoruskiej noszącej ten herb. Pisałem o tym onegdaj na forum. Radzę przeczytać artykuł "Rodziny herbu Sas" http://www.lemko.org/polish/sasowie.html
Więcej o Sasach można się dowiedzieć na forum Ukraińskiego Towarzystwa Heraldycznego . Trzeba się zalogować i napisać pytanie (można po polsku). Dział forum: Genealogia, Rodowody. Link poniższy otwiera właśnie ten dział. http://uht.org.ua/forum/viewforum.php?f ... bfcbb1f3ae
j_aftanas pisze:ludwih!
Очень интересный материал, потому решил перевести эту статью на польский язык, ибо не все знают русский, а желают узнать подробности. Вы согласны?
ПЕРЕВОДИТЕ ПОЖАЛУЙСТА,
я не силен в польском, поэтому Вам карты в руки
Zamieszczam w 2 części tłumaczenia artykułu użytkownika o nicku ludwih
124-ty Woroneski Pułk Piechoty. 1914-1918 lata.
Zagadnienie udziału poszczególnych jednostek wojskowych Rosyjskiej Imperialnej Armii w 1 Wojnie Światowej nie zostało dostatecznie opracowane. Autor w przedstawianym Waszej uwadze artykule dokonał próby opisu drogi bojowej 124 Woroneskiego pp , na podstawie materiałów, których zasadnicza część stanowią dokumenty z ośmiu zbiorów archiwalnych Rosyjskiego Państwowego Archiwum Wojskowo-Historycznego (RSMHA). Większość z nich zostaje wprowadzona do obiegu naukowego po raz pierwszy.
Na początku I Wojny Światowej 124 pp kwaterował w mieście Charków i wchodził w skład II Brygady 31 Dywizji Piechoty X Korpusu w Kijowskim Okręgu Wojskowym. W celu przygotowania dla czasu działań bojowych wyszkolonej rezerwy, w miejscu formowania pułku pozostawał rezerwowy batalion piechoty. W czasie pokoju w pułku było 19 oficerów, 1 wyższej rangi i 262 niższej rangi, którzy na początku wojny stanowili "kadrę" przyszłego pułku drugiej linii.
124 Woroneski pp stanowił bazę do tworzenia 276-tego Kupiańskiego Pułku Piechoty drugiej linii (w przyszłości 69-ta dywizja XXXVIII Korpusu) i 31-go batalionu piechoty rezerwy (później pułku).
Okres czasu w historii 124-go Woroneskiego Pułku Piechoty od 1906 roku do 1915 wiąże się z osobą jego dowódca Jewgienija Wasyliewicza Enwalda. On był potomkiem szwedzkiego oficera, który przeszedł po Połtawie do służby u Piotra Wielkiego. Według wspomnień jego żony Warwary Wierzeńskiej-Enwald, on był "ojcem pułku". W Boże Narodzenie, Wielkanoc i na dzień swoich imienin zapraszał obiad wszystkich oficerów stanu wolnego. Często stawali się niemal częścią jego rodziny. Za swoje nagrodzenie, wynajął duży apartament z jadalnią dla 25 osób, co najmniej. Nie posiadając, podobnie jak zdecydowana większość słuzebnej szlachty rosyjskiej, ani nazwiska, ani kapitału, ani domów, Jewgienij na swoje pieniądze utrzymywał ordynansów, kucharza, woźnicę, a nawet szofera. Charakterystyczny detal - płk Envald zakazała swoim dzieciom zwracac się do żołnierzy na "ty".
Jewgienij Wasiliewicz był opiekuńczym dowódcą. Na przykład, każdego dnia udawał się do żołnierskiej stołówki i zasiadał codzień do innego stołu, aby zobaczyć jakie jedzenie dają żołnierzom. Jadł z nimi, aby sprawdzić jakość jedzenia, a szczególnie aby nic nie było przypalone. W pułku miał nawet specjalne kotły miedziane, z podwójnym dnem, z gliceryną.
Na trzy letnie miesiące w roku, wszystkie pułki X Korpusu były wysyłane do obozu w Czugujewie gdzie żołnierze mieszkali w namiotach, a tylko dla dowódców pułków były pobudowane domy. W tym obozie był duży amfiteatr,w którym raz w tygodniu oficerowie - amatorzy wystawiali spektakle teatralne i koncerty dla żołnierzy i oficerów. Pułkownik Envald w tej sprawie odegrały znaczącą rolę: to był wielki humorysta, dobrze śpiewał, grał na gitarze.
(Warto zauważyć, że w tym wojskowym amfiteatrze po raz pierwszy tańczyła w balecie klasycznym jego córka Milica Enwald (w mężu Polakow). Ona uczyła sie w Smolnym Instytu cie, w tym tańca, ale mogła wystepować tylko przed żołnierzami i oficerami, a nie na scenie przed przed zwykłą publicznością (to nie było godne dla córki oficera). Później, na emigracji Milica stała się primabaleriną w Operze Paryskiej i w Rosyjskim Baletu Monte Carlo. Z małżeństwa z Władimirem Polyakow urodziła się córka Marina, bardziej znana pod pseudonimem Marina Vlady).
31 lipca 1914 roku 124 Woroneski Pułk Piechoty załadowawszy sie w wagony na stacji kolejowej miasta, udał się "w pochód". W składzie 3 Armii Południowo-Zachodniego Frontuoczekiwało go spotkanie z wojskami austro-węgierskimi. Pociąg mknął trasą przez Sumy, Kijów i Szepietówkę i Izjasławl, a od miasteczka Bełogorodka marsz był pieszym.
Do bitwy przystąpiono praktycznie z marszu. Już 17 sierpnia porucznik Czajko meldował z miasteczka Wołkowa, że dowodząc wybranymi sposród niższych stopni z 3-go i 4-go batalionów, w czasie bitwy spotkaniowej osobiście zdobył karabin maszynowy wroga i zabił oficera, w raportówce którego były cenne informacje na temat przeciwnika. Porucznik Mojżesz Pietrowicz Czajko zostanie przedstawiony po tej bitwie do odznaczenia Orderem Św. Jerzego 4-go stopnia.
Pułk musiał przyjąć bój w pobliżu rzeki Gniłaja Lipa dnia 17 sierpnia 1914 roku. Następując,4 batalion znalazł się pod ogniem flankowym austriackiej baterii. Został ciężko ranny dowódca 16 kompanii porucznik Czajko, wtedy jego podwładny podporucznik Pedos (także ranny) przejął dowództwo nad resztką kompanii. W tym czasie 11-ta kompania kapitana sztabowego Kołodziażnego i 12-ta kapitana Freja zaatakowała baterię. Baterię w pobliżu miejscowości Setula odważnym atakiem zmietli, przy czym zdobyli dwa nieuszkodzone działa. Wyróżnili się: zdobywca armat podchorązy 11-tej kompanii Titus Buriak (później otrzymał Krzyz Sw. Jerzego 2-go stopnia - pierwsze odznaczenie w pułku podczas tej wojny), podporucznik Worobiow, podchorąży Iwlew i podoficer Bogatyrew.
Podczas ofensywy "woronezców" ich przeciwnikami byli węgierskie oddziały, wyróżniający się okrucieństwem w stosunku do Rosjan.
"Do dowódcy 4-tego batalionu
od dowódcy 15-tej kompanii
Report.
W bitwie strazy przedniej 31 sierpnia bieżącego roku przy wsi Situła, w której uczestniczył 4-ty batalion naszym pułku, stwierdziłem następujące okrucieństwa Austriaków:
* 1) Podczas bitwy, już ranny w usta i straciwszy zęby i język, szeregowy powierzonej mi kompanii Ilija Winnik był dobijany Austriakami kolbami po plecach, których rozprostować niesposób i dopiero po powrocie do linii naszej placówki, został ewakuowany do punktu opatrunkowego.
* 2) Przy ustawiania posterunku od placówki straży (3-ci pluton 15-tej kompanii), na drodze prowadzącej do miasta Jaworowa przy moście został znaleziony martwy młodszy podoficer powierzonej mi kompanii (dowódcy 4 oddziału z 4-go plutonu) Kirian Wriukało powołany z rezerwy, który został brutalnie zamęczony przez Austriaków. Ciężko rannego w obie nogi z utracona zdolnością do poruszania się, Austriacy pocięli swoimi bagnetami-sztyletami - 17 głębokich ran kłutych. Zostawiwszy 4 sztylety na nim, pogrążając je do rekojeści.
Donoszę o powyższym do wiadomości, a jeśli można wydrukowania w prasie.
Podpis Kapitan Trembacz."
Postępując naprzód, pułk prawie nie spotkał oporu. Austryjacki front był przerwany, ale w końcu wrzesnia Austryjakom udało sie go ustabilizować. 27 września "woroneżcy" nawet musieli się wycofać [dla wyrównania linii frontu]. Od tej pory stanowiska pułku były w okolicach Przemyśla. Austro-Węgrzy dosyć skutecznie wykorzystywali swoją przewagę w artylerii. Nasze stanowiska były pod stałym obstrzałem 12-calowymi pociskami. Podczas bitwy 8 października w miejscowości Radochońce przy ataku na most został zabity kapitan Bieliński, a ppłk Pogoski wzięty do niewoli (Leonard Pogoski, będąc rannym uciekł z niewoli po kilku godzinach).
Ale w grudniu sytuacja się zmieniła. Na początku miesiąca, 3 armia była już na prawym brzegu Wisły. Austriacy wycofali się, starając się oderwać. 6 grudnia, w dniu swojego święta pułkowego, 124 Woroneski Pułk Piechoty dokonał błyskawicznego ataku na stanowiska Austriaków. Odpierał ich atak pułk składający sie z Czechów, którzy nie stawiali silnego oporu. Wiedząc o tym, pułkownik Enwald poręczył za sukces przed przełożonymi i miał absolutną rację. Car, wzruszony sukcesem pułku, podziekował "woroneżcom", a pułkownikowi Enwaldowi pogratulował odznaczenia Orderem Św. Jerzego 4-go stopnia.
Ale pułkownik Gerua, wtedy dowódca sąsiedniego 123-go Kozłowskiego Pułku Piechoty miał inną wersję wydarzeń: "Późno w nocy, 5 grudnia, do przedniej strazy Woroneskiego pułku przybiegło kilku żołnierzy Czechów. Twierdzili oni, że byli wysłannikami czeskiego pułku, który zajmuje pozycje naprzeciw 124 pułku. "Jeśli nas zaatakujecie przed świtem - mówili - pułk nie będzie stawiał żadnego oporu i wszyscy poddadzą się do niewoli". Enwaldowi zostało tylko zdecydować: czy zaufać temu gestowi słowiańskiego braterstwa, które jest przekazywane przez usta uciekinierów lub nie poddać sie pokusie łatwego zwycięstwa "?
Koniec części pierwszej
Zamieszczam poniżej 2 część tłumaczenia artykułu użytkownika o nicku ludwih
124-ty Woroneski Pułk Piechoty. 1914-1918 lata.
6 grudnia, podczas zajmowania pozycji wroga na wysokości 341, do sztabu 31 Dywizji Piechoty zostały przekazane 802 osób niższej rangi, 2 oficerów i 3 lekarzy.
Dwa dni później, 8 grudnia, podczas ofensywy pułk ruszył do przodu na piechotę, z baterią artylerii z 31-ej brygady artylerii w środkowej kolumnie. Takie nierozważne sformowanie (bez czołowej i bocznej straży) spowodowane było faktem, że pochód odbywał się na terytorium kontrolowanym przez Rosjan. Niemniej jednak, węgierskim oddziałom udało się prześlizgnąć przez nasze linie i uderzyć w 124 Pułk z flanki. Pułk w nieładzie zaczął odstępować, przy czym artylerzyści porzucili swoje baterie bez dokonania zwrotu. Dopiero po jakimś czasie oficerom udało się zorganizować ludzi i z pomocą batalionu ze 123-go wysłanego przez pułkownika Gerua z dywizyjnej rezerwy,udało się odbić baterie, a przeciwnika odrzucić. Co więcej,w żywiołowym ataku "woroneskich" żołnierzy pod dowództwem kapitana Angilejewa, zdobyto też baterię wroga.
Podczas ofensywy bitwy na wiosnę 1915 roku armia rosyjska udało się biorąc przełęcze Karpat i zagrożenia, aby przejść do Niziny Węgierskiej. 17 marca 1915 Woroneż pierwsze spotkanie z wrogiem duszących gazów. Ale na szczęście nie było poważnych strat.
W rozkazie dla 31 Dywizji Piechoty z 14 kwietnia 1915, podaje się o przegrupowaniu wroga: 39-dywizja Honwedów zostaje zastapiona przez inne jednostki (dotąd naprzeciw „Woroneżców”z przodu Ostrusza-Staszkowka stał 11-ty Mukaczewski Pułk Honwedów i 16 -ty Besterczebanyarski Pułk Honwedów).
Pułki są "niewiarygodne". Oba? Choć uważane za pułki węgierskiej Landwehry (Honved), składy ich zostały sformowane: Mukaczewski z Rusinów, a Beshterchebanyarsky (lub "Banska Bystrica w współczesnym brzmieniu) ze Słowaków.
17 kwietnia o 2 w nocy, wróg podjął ofensywę przeciwko prawemu skrzydłu Woroneskiego pułku, który został odparty przez ogień artylerii i karabinów. W bitwie dostał się do niewoli jeniec, z którego informacji wynika, że pułkiem na pozycji przed 124 Woroneskim jest niemiecki 2 Pułk Grenadierów Gwardii Cesarza Franciszka. Jeńcy wzięci do niewoli w Ostruszy potwierdzają, że z frontu francuskiego przeniesiono Niemców tu na osobistą prośbę szefa pułku - cesarza austriackiego Franciszka Józefa. Cały dzień 17 kwietnia przeciwnik prowadził ciężki ogień artylerii na stanowiska „Woroneżców” koło Staszkowki. Następnego dnia nieprzyjaciel zaatakował Tambowców i Penzenców, ale o 3 nad ranem 19 kwietnia zaatakowano też Pułk Woroneski na wzgórzu 405, przy tym w niektórych miejscach udało im się dotrzeć do naszych drutów kolczastych, ale nie dalej.
Artyleria wroga rano i wieczór 19 kwietnia prowadziła trwały ogień po dobrze wstrzelanych rosyjskich okopach, w których poniesiono ogromne straty. Wtedy wróg w ataku łańcuchowym w kilku liniach przeprowadził udany atak i około 9 rano zajął wzgórza 405 i 437. Uderzenie prowadzili Niemcy na skrzyżowaniu między 124 Pułkiem Piechoty i 278 Pułkiem Piechoty 70 Dywizji Piechoty, IX Korpusu. Dowództwo korpusu wysłał na pomoc „Woroneżcom” 19 Kostromski Pułku Piechoty . Wzgórza 405 i 437 były kilka razy odbijane mimo ogromnych strat, ale pozostał jednak po stronie wroga. O godzinie 11 stało się jasne, że 70 Dywizja odeszła, odsłaniając prawe skrzydło Woroneżców. O godzinie 16 dowódca korpusu generał Nikołaj Iwanowicz Protopopow wydał rozkaz wycofania się na drugą pozycję. W 124 pp zostali zabici: dowódca batalionu ppłk W. Awdakow i 12 oficerów. Z pułku pozostało tylko kilka kompanii.
Koniec
joanna23 pisze:Sas :
- Sas-Tisowski Wasyl s. Jana, kapitan w 124 Woroneżskim pułku piechoty, m-sto Charków (Ros.Imp.Armia 1909) ;
- Sass-Tisowski Michał s. Aleksandra, sztabs-kapitan w 12 Wschodnio-Syberyjskim Strzeleckim Jego Wysokości Cesarewicza Pułku, m-sto Władywostok (Ros.Imp.Armia 1909) ;
W miarę pozyskiwania informacji odnośnie tego nazwiska będę uaktualniać post. Zapytania o występowanie Nazwiska... proszę zamieszczaćT: Prośba o pomoc- pradziadek w armii carskiej http://www.genealodzy.pl/index.php?name ... 1712#71712
Pani Joanno,
Bardzo dziękuję za te informacje . A to się mój wujek ucieszy, że pozna swoich przodków! Ma już 76 lat a do tej pory żadnego śladu o swoich przodkach! Jego ojciec pochodził z Charkowa.
Nietypowe nazwisko oraz miejscowość się zgadza - zatem to na pewno jego krewni.
Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka Krzymińska
Cieszę się, że mogłam pomóc.
Joanna z d. Sawicka
Poszukuję : Abramowicz, Grygorczuk, Jaroccy, Sawiccy
