Proszę o przetłumaczenie aktów zgonu nr 19 i 23, z tego co zrozumiałam to małżeństwo i oboje zmarli tego samego dnia? Z jakiego powodu?
https://www.familysearch.org/ark:/61903 ... Id=2114433
Dziękuję.
Proszę o przetłumaczenie aktów zgonu małżeństwa Witt
Moderatorzy: kaphis, elgra, maria.j.nie
Proszę o przetłumaczenie aktów zgonu małżeństwa Witt
pozdrawiam
Barbara
szukam: Makuch+Kowalski, Smolin+Wodecki
Barbara
szukam: Makuch+Kowalski, Smolin+Wodecki
-
Kowollik_Adrian
- Posty: 33
- Rejestracja: ndz 06 mar 2022, 11:58
- Otrzymał podziękowania: 3 times
Re: Proszę o przetłumaczenie aktów zgonu małżeństwa Witt
1. Akt żony (Josepha Witt)
Tekst oryginalny: 19 Lagiewnik 17. Das Eheweib des Ortsarmen Johann Witt Josepha geb. Brandus verwitt. gewes. Michalik, welche d. 12. Mai. an Nervenfieber gestorben begraben; alt 58 Nervenfieber
Tłumaczenie:[nr wpisu:] 19 Łagiewniki [dzień pogrzebu:] 17. Żona miejscowego ubogiego Johanna Witta – Josepha z domu Brandus, wdowa po zmarłym [wcześniej] Michaliku, która dnia 12 maja na gorączkę nerwową [tyfus/dur] zmarła. Pochowana; wiek: 58 (przyczyna śmierci:) "gorączka nerwowa"
[Poprzednie małżeństwo: Josepha była mężatką dwukrotnie. Jej nazwisko panieńskie to Brandus. Zanim wyszła za Johanna Witta, była już wdową (verwittwete) po mężczyźnie o nazwisku Michalik (gewesene Michalik oznacza „była Michalik”).]
Czyli żona Johanna, Josepha (z domu Brandus, z pierwszego małżeństwa Michalik), zmarła dwa dni przed mężem, 12 maja, na szalejący wówczas na Śląsku tyfus
Wyjaśnienie>> 1. „Nervenfieber” (dosłownie: „gorączka nerwowa”) Znaczenie: Był to bardzo powszechny w XVIII i XIX wieku termin medyczny na określenie ciężkich, zakaźnych chorób o przebiegu epidemicznym. Nazwa wzięła się stąd, że wysokiej gorączce towarzyszyły objawy neurologiczne, takie jak majaczenie (delirium), halucynacje lub utrata przytomności.Współczesna interpretacja: Najczęściej pod tym pojęciem krył się dur brzuszny (tyfus) przenoszony przez skażoną wodę lub dur plamisty przenoszony przez wszy odzieżowe. Przed wynalezieniem antybiotyków choroba ta bardzo często kończyła się śmiercią.
2. Akt męża (Johann Witt)Tekst oryginalny: Lagiewnik 17. Der Ortsarmer Johann Witt welcher ohne Vorbereitung den 14. Mai, an einem alten Schaden gestorben. begraben; alt 50 am alten Schaden
Tłumaczenie>> [nr wpisu:] 23 Łagiewniki[dzień pogrzebu:]17. Miejscowy ubogi (biedak) Johann Witt, który bez przygotowania [bez sakramentów] dnia 14 maja, na starą szkodę [przewlekłą ranę/chorobę] zmarł. Pochowany; wiek: 50
(przyczyna śmierci:) dosł. na starą szkodę / z powodu starego urazu
Co to oznacza: Johann był schorowanym nędzarzem. Zmarł nagle 14 maja z powodu wieloletniego, niegojącego się schorzenia (np. owrzodzenia lub nowotworu). Śmierć była tak niespodziewana, że nie zdążył przyjąć ostatniego namaszczenia.
„am alten Schaden” (dosłownie: „na starą szkodę / z powodu starego urazu”) Znaczenie: W dawnych aktach słowo „Schaden” (szkoda/rana) oznaczało otwartą ranę, owrzodzenie, przewlekły stan zapalny lub guz nowotworowy. Współczesna interpretacja: Określenie to odnosi się do wieloletniej, przewlekłej choroby. Z dzisiejszej perspektywy mogły to być niegojące się owrzodzenia podudzi (np. przy zaawansowanej niewydolności żylnej), przewlekłe zapalenie kości po dawnej kontuzji lub rozwijający się nowotwór złośliwy.
„Ortsarmer” (w języku polskim: miejscowy ubogi / biedak) to oficjalne określenie stosowane w XIX wieku. Dotyczyło ono osoby, która z powodu podeszłego wieku, ciężkiej choroby lub niepełnosprawności nie była w stanie samodzielnie utrzymać się przy życiu. Wsparcie ze strony gminy: Osoby te były oficjalnie rejestrowane w danej miejscowości i otrzymywały pomoc (pieniądze, żywność lub drewno na opał) z gminnej kasy dla ubogich albo z kościelnych funduszy opiekuńczych.
Tragiczny zbieg okoliczności: Josepha zmarła 12 maja na dur (Nervenfieber). Jej mąż, Johann Witt, zmarł zaledwie dwa dni później, 14 maja, na swoje dawne, przewlekłe schorzenie (am alten Schaden). Epidemia duru mogła dodatkowo osłabić domostwo lub opieka nad chorym partnerem była niemożliwa.
Oboje małżonkowie zostali pochowani tego samego dnia – 17 maja 1848 roku
Wpisy te odzwierciedlają ówczesne realia. Osoby o statusie „Ortsarmer” (ubodzy) mieszkały w przepełnionych, wilgotnych izbach, bez dostępu do czystej wody. Gdy jedna osoba zapadała na Nervenfieber, domownicy natychmiast ulegali zarażeniu (albo przez wszy odzieżowe w przypadku duru plamistego, albo przez wspólne naczynia i brak higieny przy durze brzusznym).
Tyfus głodowy i plamisty (największe epidemie), tragedia lat 1847–1848 (Górny Śląsk): To najbardziej znana i niszczycielska epidemia tyfusu w tym regionie. Wywołana została wieloletnim nieurodzajem ziemniaków, głodem oraz powodzią z 1847 roku. W samych tylko powiatach rybnickim i pszczyńskim wymierały całe wsie, a łącznie zmarło ponad 50 tysięcy ludzi, tyfus nie rozprzestrzeniłby się tak drastycznie, gdyby nie skrajna bieda i brak higieny ludności. W wielu śląskich parafiach w 1848 roku liczba zgonów wzrosła o kilkaset procent w stosunku do normalnych lat. Umierały całe rodziny
Pozdrawiam
Adrian
Tekst oryginalny: 19 Lagiewnik 17. Das Eheweib des Ortsarmen Johann Witt Josepha geb. Brandus verwitt. gewes. Michalik, welche d. 12. Mai. an Nervenfieber gestorben begraben; alt 58 Nervenfieber
Tłumaczenie:[nr wpisu:] 19 Łagiewniki [dzień pogrzebu:] 17. Żona miejscowego ubogiego Johanna Witta – Josepha z domu Brandus, wdowa po zmarłym [wcześniej] Michaliku, która dnia 12 maja na gorączkę nerwową [tyfus/dur] zmarła. Pochowana; wiek: 58 (przyczyna śmierci:) "gorączka nerwowa"
[Poprzednie małżeństwo: Josepha była mężatką dwukrotnie. Jej nazwisko panieńskie to Brandus. Zanim wyszła za Johanna Witta, była już wdową (verwittwete) po mężczyźnie o nazwisku Michalik (gewesene Michalik oznacza „była Michalik”).]
Czyli żona Johanna, Josepha (z domu Brandus, z pierwszego małżeństwa Michalik), zmarła dwa dni przed mężem, 12 maja, na szalejący wówczas na Śląsku tyfus
Wyjaśnienie>> 1. „Nervenfieber” (dosłownie: „gorączka nerwowa”) Znaczenie: Był to bardzo powszechny w XVIII i XIX wieku termin medyczny na określenie ciężkich, zakaźnych chorób o przebiegu epidemicznym. Nazwa wzięła się stąd, że wysokiej gorączce towarzyszyły objawy neurologiczne, takie jak majaczenie (delirium), halucynacje lub utrata przytomności.Współczesna interpretacja: Najczęściej pod tym pojęciem krył się dur brzuszny (tyfus) przenoszony przez skażoną wodę lub dur plamisty przenoszony przez wszy odzieżowe. Przed wynalezieniem antybiotyków choroba ta bardzo często kończyła się śmiercią.
2. Akt męża (Johann Witt)Tekst oryginalny: Lagiewnik 17. Der Ortsarmer Johann Witt welcher ohne Vorbereitung den 14. Mai, an einem alten Schaden gestorben. begraben; alt 50 am alten Schaden
Tłumaczenie>> [nr wpisu:] 23 Łagiewniki[dzień pogrzebu:]17. Miejscowy ubogi (biedak) Johann Witt, który bez przygotowania [bez sakramentów] dnia 14 maja, na starą szkodę [przewlekłą ranę/chorobę] zmarł. Pochowany; wiek: 50
(przyczyna śmierci:) dosł. na starą szkodę / z powodu starego urazu
Co to oznacza: Johann był schorowanym nędzarzem. Zmarł nagle 14 maja z powodu wieloletniego, niegojącego się schorzenia (np. owrzodzenia lub nowotworu). Śmierć była tak niespodziewana, że nie zdążył przyjąć ostatniego namaszczenia.
„am alten Schaden” (dosłownie: „na starą szkodę / z powodu starego urazu”) Znaczenie: W dawnych aktach słowo „Schaden” (szkoda/rana) oznaczało otwartą ranę, owrzodzenie, przewlekły stan zapalny lub guz nowotworowy. Współczesna interpretacja: Określenie to odnosi się do wieloletniej, przewlekłej choroby. Z dzisiejszej perspektywy mogły to być niegojące się owrzodzenia podudzi (np. przy zaawansowanej niewydolności żylnej), przewlekłe zapalenie kości po dawnej kontuzji lub rozwijający się nowotwór złośliwy.
„Ortsarmer” (w języku polskim: miejscowy ubogi / biedak) to oficjalne określenie stosowane w XIX wieku. Dotyczyło ono osoby, która z powodu podeszłego wieku, ciężkiej choroby lub niepełnosprawności nie była w stanie samodzielnie utrzymać się przy życiu. Wsparcie ze strony gminy: Osoby te były oficjalnie rejestrowane w danej miejscowości i otrzymywały pomoc (pieniądze, żywność lub drewno na opał) z gminnej kasy dla ubogich albo z kościelnych funduszy opiekuńczych.
Tragiczny zbieg okoliczności: Josepha zmarła 12 maja na dur (Nervenfieber). Jej mąż, Johann Witt, zmarł zaledwie dwa dni później, 14 maja, na swoje dawne, przewlekłe schorzenie (am alten Schaden). Epidemia duru mogła dodatkowo osłabić domostwo lub opieka nad chorym partnerem była niemożliwa.
Oboje małżonkowie zostali pochowani tego samego dnia – 17 maja 1848 roku
Wpisy te odzwierciedlają ówczesne realia. Osoby o statusie „Ortsarmer” (ubodzy) mieszkały w przepełnionych, wilgotnych izbach, bez dostępu do czystej wody. Gdy jedna osoba zapadała na Nervenfieber, domownicy natychmiast ulegali zarażeniu (albo przez wszy odzieżowe w przypadku duru plamistego, albo przez wspólne naczynia i brak higieny przy durze brzusznym).
Tyfus głodowy i plamisty (największe epidemie), tragedia lat 1847–1848 (Górny Śląsk): To najbardziej znana i niszczycielska epidemia tyfusu w tym regionie. Wywołana została wieloletnim nieurodzajem ziemniaków, głodem oraz powodzią z 1847 roku. W samych tylko powiatach rybnickim i pszczyńskim wymierały całe wsie, a łącznie zmarło ponad 50 tysięcy ludzi, tyfus nie rozprzestrzeniłby się tak drastycznie, gdyby nie skrajna bieda i brak higieny ludności. W wielu śląskich parafiach w 1848 roku liczba zgonów wzrosła o kilkaset procent w stosunku do normalnych lat. Umierały całe rodziny
Pozdrawiam
Adrian