genealodzy.pl

Edytko,
serdecznie dziękuję za sugestię. Rzeczywiście „KU UCZCZENIU” ma sens.
Prapra-babcia była metrykalną Marianną, zatem może „MARYI”, ale czy tak by ktoś napisał w 1885 roku?

Ściskam cieplutko –
Lidia

Lidio ,
ja też widzę" Ku uczczeniu pamięci.... i Maryla ,tak jak Edyta.
pozdrawiam monika

Zastanawiałam się nad J ale odrzuciłam ale I jak w rodzicach też może być. Ja kiedyś na nagrobku przesuwałam palcem po literach i coś da się wyczuć. Kiedyś sugerowali tu na forum zdjęcie robione pod kątem i inne sztuczki.
Edyta

Moniko,

przy tysiącach wykonanych indeksów - dla mnie jesteś autorytetem.
Przyjmuję zatem, że na pra-pra-babcię Mariannę mówiono Maryla, choć było to na galicyjskiej wsi.

Pięknie dziękuję za pomoc –
Lidia

P.S.
Niestety, do przesuwania palcem po literkach mam tysiące kilometrów, ale nie wykluczone, Edytko, że kiedyś skorzystam z tej metody.

Obawiam się, że jednak "Maryi", bo tam mieści się jeszcze gwiazdka przed datą narodzin - analogicznie jak w wierszu powyżej. Też w pierwszej chwili pomyślałam, że Maryla. Ale na pewno nie...

Agnieszko,

dziękuję za wsparcie „MARYI”, to też i mój typ.
Przychodziło mi na myśl również „MARYNI”, nijak jednak nie mogłam zmieścić tam tego „N” i gwiazdki jednocześnie.

Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego dnia –
Lidia

Dzisiaj staroświecka pisownia Maryja - Maryi itd. zarezerwowana jest dla Matki Boskiej, ale do XIX wieku nie było tu żadnego rozróżnienia i również nasze prababcie Marie/Marianny pisano Marya - Maryi a wymawiano to różnie, tak jak dziś wymawiamy Maria lub tak jak dziś wymawiamy Maryja. W początkach XX wieku (do 1936) wprowadzono nawet pisownię Marja. Po 1936 imię piszemy Maria, a z uwagi na rozpowszechnioną w Kościele katolickim wymowę imienia Matki Boskiej na trzy sylaby (i co ważniejsze, w tej formie ugruntowałaą się ona w pieśniach, hymnach itd.), pisze się je i wymawia Maryja - Maryi (ale nie: Maryji jak czasem się spotyka)

Pozdrawiam,
Łukasz

Ja tam widzę zarys litery "A".
Czyli byłoby "Maryia" - jako mianownik, ale bardziej prawdopodobnie jako "Maryia." (kropka zatarta) - czyli skrót od "Maryianny" - analogicznie jak powyżej skrócono imię ojca w dopełniaczu.

Moi Mili,

prosiłam się o pomoc i mam .
„Nadprodukcja” Waszych pomysłów zmusiła mnie do podjęcia damskiej decyzji… i wstawiłam, na zatarty przez czas ślad synowskiej pamięci i wdzięczności dla Rodziców, brakującą gwiazdkę i dwie cyfry roku 1821, tj. „18”.

Wstawki podkreśliłam na dołączonej fotografii.
http://album_foto.republika.pl/grafika/Grób_rodziców_Stanisława_Nawrockiego[2].html

Strzałka wskazuje, iż „stoi tam” wielka litera „I” (naprawdę zobaczyłam ją teraz wyraźnie) - i nic już więcej zmieścić się nie może. Ani litera „L”, „N”, „A” czy też nawet „.” (kropka). Zgodzicie się chyba ze mną?

Dziękuję Wszystkim bardzo serdecznie –
Lidia

Virg@ pisze: nic już więcej zmieścić się nie może.

Może, może. Zauważ, że litery i cyfry przy matce są mniejsze niż przy ojcu, a Ty przekleiłaś gwiazdkę "od ojca" nie skalując jej wielkości.

Robercie,

trafne spostrzeżenie i gdyby to była „Maryanna”, księdza dobrodzieja - od niego to bowiem zależało, czy dopuścił do nadania „świętej" wersji imienia, czy nie - można by się jeszcze zastanawiać nad zatartymi przez czas znakami.

Jednak matka Stanisława, to metrykalna „Marianna”: http://album_foto.republika.pl/grafika/u1821_s60_d153_Marianna_Grzybała_cTomasza-i-Anny_zd_Gałuszka.html

Zwyczajowo wszyscy do metrykalnej Marianny zwracali się i tak Maria (pisano Marya).
Interesująca dyskusja, zwłaszcza pierwsze wpisy, na tych stronach:
http://stary.genpol.com/index.php?name= ... c&start=45
http://stary.genpol.com/index.php?name= ... c&start=60

Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego dnia –
Lidia