serroz pisze:[...] co oznacza ten ogonek "kiewicz" w polskich nazwiskach […]
Siergiej
Ten „ogonek”, patronimiczny formant
-ewicz, wskazuje na odojcowski charakter nazwiska.
Formant, to jest ten element, który dodany do podstawy tworzy nowy wyraz. W tym przypadku
-ewicz, w języku polskim jest przyrostkiem pełniącym funkcję patronimiczną.
Nazwisko
Budukiewicz (Bud+uk+i+ewicz) tworzy zatem podstawa
Bud, formant (przyrostek)
–uk- (tu jako postfiks, występując po rdzeniu wyrazowym),
-i- oraz formant (przyrostek)
-ewicz.
Rzeczpospolita Obojga Narodów była państwem niejednolitym narodowościowo. Była krajem Litwinów, Ukraińców, Białorusinów, Żydów, Niemców, którzy pozostawili po sobie ślad w postaci mniej lub bardziej obco brzmiących nazwisk. Na przykład nazwiska pochodzące z terenów dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, to te zakończone na
-wicz, bardzo pospolite (porównaj: Mickiewicz, Sienkiewicz – od Sienko [Symeon], Kozakiewicz, Borysewicz, Mackiewicz itd.).
Nazwisko
Budukiewicz, prawdopodobnie, mogło powstać pod wpływem języka ukraińskiego lub białoruskiego. Nazwiska patronimiczne były i są nadal znacznie rzadsze w Polsce niż nazwiska odmiejscowe. Proweniencję wschodniosłowiańską ma również sufiks
–uk (Kondratiuk, Martyniuk, Maleńczuk).
„[…] przyrostki
-ewicz oraz
-owicz i
-ak oraz pochodne
-czak,
-owiak,
-ek, pochodne
-czek,
-ik, pochodne
-czyk,
-uk, pochodne
-czuk,
-ec, pochodne
-owiec i
-ewiec pełnią funkcję patronimiczną, tj. nazywają dzieci od nazwiska ojca (a w przypadku nieznajomości ojca od nazwiska matki) […]” (zob. Edward Breza,
Nazwiska Pomorzan: pochodzenie i zmiany. Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2004, t. III, s. 9).
Tyle moich wiadomości, na temat tego „ogonka”
.
Może ktoś z polonistów potwierdzi lub zdementuje tę wiadomość, której tak całkiem pewna, to jednak nie jestem. Szczególnie tego „i”. Czy rzeczywiście pojawiło się ono aby połączyć
-uk i
-ewicz, czy też znalazło się w nazwisku z innej przyczyny, na przykład aby zmiękczyć?
Łączę pozdrowienia –
Lidia
