genealodzy.pl

Serdecznie dziękuję,
Ale jak tak dwa różne nazwiska mogą dotyczyć jednej osoby - według aktów stanu cywilnego.
Pozdrawiam
Adam

Witam, mam mianowicie problem z moim nazwiskiem, ponieważ etymologia jego jest dosyć pogmatwana jak i pochodzenie - to jest miejsce, gdzie występowało rdzennie, początkowo.

Po sporych dociekaniach i szukaniach doszedłem do słownika online Stankiewicza:

Według Stankiewiczowskiego słownika online Nazwisko Płokita pochodzi od słowa "płokać":myć,płukać-> płoka:
"materiał wypłukany przez wodę."

Według pewnego spisu z 1995 roku(również z internetu) nazwisko to używa 221 osób, z czego 156 aż z mego rodzinnego miasta - Radomia.

Według badań mojej siostry w 99%, nazwisko to pochodzi ze Żmudzi, to jest dzisiejszych terenów Litwy biorąc pod uwagę sposób zapisu przypominający język litewski. Np myć w języku litewskim brzmi "plauti" czyt. płauti -> z tego mogło powstać nazwisko płautita podobno brzmiące do Płokita.

Jednak nie mogę znaleźć żadnych źródeł na potwierdzenie tego...
Czy mógłby ktoś mi pomóc w ustaleniu tudzież poszukaniu prawdziwej etymologii tego nazwiska i jego rdzennego pochodzenia? Wszystko się przyda: słowniki, książki, tytuły, linki.

Witaj!
Etymologia podana skrótowo przez Ewe Szczodruch jest oparta na opracowaniach naukowych, które nie podają nigdzie wyrazów zwątpienia (sprawdzałem w innych opracowaniach). Ta nazwa osobowa odapelatywna jest niewątpliwie pochodną prasłowiańskiego "polkati"= myć, czyścić coś w wodzie i ten rdzeń występuje we wszystkich językach słowiańskich, a także w grupie języków bałtyckich, które są najbardziej zbliżone do siebie i kiedyś stanowiły jedną gałąź języków indoeuropejskich. Nazwy osobowe Płok-ita, Płok-arz i inne z tej grupy są pochodne od tego rdzenia prasłowiańskiego, Sufiks -ita stosowano do przezwisk w rodzaju "najm-ita", podobnie jak "eremita", 'włokita', 'wołokita'.
Podstawowa uwaga: Pochodzenie tak starych nazw osobowych nie daje podstaw do lokalizacji miejsca ich powstania (mogły powstawać niezależnie), a tym bardziej nakładania współczesnego ich występowania na domniemane siedziby ich nosicieli. Trzeba pamiętać, że wspólny język prasłowiański przestał istnieć ok VI wieku n.e.
I jeszcze jedno: Jeśli chcesz zapoznać się z większą ilością szczegółów etymologii swojego nazwiska, to zwróć się do Ewy Szczodruch w wątku "pochodzenie nazwisk".

Witam

Podpisuję się po wszystkim, co napisał przedmówca i podaję etymologię z bardzo pewniego źródła:

Płokita - od płokać ‘myć, płukać’, płoka ‘materiał wypłukany przez wodę’.

Źródło: Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001

Dziękuje serdecznie za pomoc ;]

Witam!
Proszę o informację skąd pochodzi nazwisko Straszkowski ?
Pozdrawiam
Zbyszek

Witam

Straszkowski - od straszyć ‘budzić zgrozę’, też od strach’.

Źródło: Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001

Witam

A może jest to raczej nazwisko odmiejscowe od m. STRASZKÓW w województwie wielkopolskim.
W tym też województwie występuje głównie to nazwisko.

Pozdrawiam, zelmir

Serdecznie dziękuję za cenne informacje!
Zbyszek

Czy można prosić o etymologię nazwiska Miedźwiadek oraz gdzie zostało użyte po raz pierwszy?
Za otrzymane informacje z góry dziękuję

Witam

Miedźwiadek - 1494 od niedźwiedź, ze staropolskiego miedźwiedź.

Źródło: Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001

witam.proszę o sprawdzenie nazwiska karczmarski i cudny.
pozdrawiiam tadeusz

Witam serdecznie
a może jest możliwość sprawdzenia nazwiska Żegliński , kiedy ewentualnie pierwsze zapiski związane z tym nazwiskiem?

pozdrawiam

Witam

Cudny - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudny 'piękny, doskonały'.

Karczmarski - od karczma 'gospoda, zajazd'.

Żródło: Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999

Wg Kazimierza Rymuta ("Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", t. 2, str. 759) - Żegliński po raz pierwszy zanotowane w 1787 r. od podstawy żeg-, żg-, por. żec 'palić', żgać 'kłuć'.
Pozdrawiam