Wyżej opisani Kosteccy w 1844 roku wylegitymowani w Królestwie Polskim z herbem Rudnica, stanowią dla mnie dużą zagadkę.
Zarówno A. Boniecki, J. Kaczanowski jak i S. Uruski, w podawanych przez siebie informacjach mieszają dwie rodziny, a mianowicie: Kosteckich herbu Leszczyc odmieniony (Brogowie - od brogu lub Brogowiec - od nazwy dóbr ziemskich) oraz właśnie Kosteckich, rzekomo herbu Rudnica. Gdyby jeszcze wspomniane herby miały podobne elementy godła lub klejnotu, ale ich wizerunki nie mają ze sobą wspólnego. Należy zauważyć, że wspólnym elementem dla obu rodzin jest osoba Tomasza Kosteckiego, nobilitowanego na Sejmie w 1768 roku.
Tomasz Kostecki (*ok. 1720 – † przed 1789), biegły w prawie, od 28 lat pełniący urząd plenipotenta w królewskiej ekonomii sandomierskiej, w dniu 11.08.1768 r. otrzymał na Sejmie szlachectwo wraz z herbem Leszczyc odm., a uwolnienie od scartabellatu w 1775 roku.[1]
http://www.wladcy.myslenice.net.pl/Pols ... szczyc.htm
W 1773 roku został wyznaczony komisarzem do załatwiania sporów. W 1774 roku był subdelegatem, a w 1779 roku vicegerentem grodzkim sandomierskim, potem sędzią pokoju. Nosił przydomek Brogowiec.[2] Był właścicielem dóbr ziemskich Strzyżowice w powiecie opatowskim.[3] Z małżeństwa, z Konstancją Mal(ł)szycką vel Małczycką miał dzieci: Franciszka (*ok.1754); Marcina;[4] oraz nieznaną z imienia córkę, która poślubiła Alojzego Hulewicza z Wojutyna herbu Złoto Goleńczyk (Nowina odm.). Franciszek Kostecki, piszący się Leszczyc-Kostecki z Janikowa, trudnił się pisaniem w kancelariach. W 1806 roku zamieszkał w Warszawie. Był żonaty: 1 v. Dorota Rosner (†18.04.1806 Warszawa), 2 v. Tekla Lis(z)owska z d. Kowalska (*Kraków). Drugie małżeństwo zawarł 09.02.1809 r. w Warszawie.[5] Z Teklą Lisowską miał córkę Ewę Konstancję (*26.12.1812 Warszawa).[6] W tym czasie był kancelistą Wydziału IV Miasta Stołecznego Warszawy. Tomasz Kostecki z drugiego małżeństwa z Marianną Corticelli, siostrą Szymona, szambelana królewskiego, miał syna Szymona oraz Aleksandrę, która poślubiła Ludwika hr. de Laveaux, właściciela Kobyłki i Jaglina, a po jego śmierci wyszła za mąż za Sebastiana Nieprzeckiego h. Paprzyca, właściciela Linowa.[7] „Urodzeni” Tomasz i Marianna, małżonkowie Kosteccy za przywilejem Augusta III „de akta data Varsovie 12 april 1762 łaskawie danym a w skarbie koronnym i aktach zwarcianych w Warszawie dnia 22 maja 1762 zaaktykowanych" stali się właścicielami Rudy Jastkowskiej, parafia Pysznica.[8]
Szymon Corticelli herbu własnego, obersztlejtnant wojsk koronnych, otrzymał 01.07.1765 r. indygenat polski. W 1771 roku był już pułkownikiem, a następnie generałem i szambelanem króla. W 1789 roku sprzedał swojej siostrze Mariannie, wdowie po Tomaszu Kosteckim, kamienicę przy ulicy Świętokrzyskiej w Warszawie.[9] Do 80. lat XVIII wieku właścicielem miasta Janików był Jan Szymon Corticelli, szambelan królewski. Po jego bezpotomnej śmierci dobra ziemskie Janików k/Ożarowa, w powiecie opatowskim, odziedziczyła siostra Marianna, żona wiceregensa sandomierskiego Tomasza Kosteckiego. Marianna z Corticellich Kostecka w 1796 roku uposażyła kościół w Janikowie.[10] W późniejszym okresie majątek przeszedł na własność jej wnuka Grzegorza Trąbki, skarbnikiewicza nowogrodzkiego.[11] W pobliskich Jankowicach, w miejscowym dworze, Corticelli, a potem Kosteccy mieli swą siedzibę.
Przypisy:
1. AGAD w Warszawie, Księga Kanclerska 42, s. 33-37; Sigillaty, t. 33, s. 17; Volumina legum, fol. 802/1768; fol. 300/1775, Petersburg 1859-1860. Por. B. Trelińska, Album armorum nobilium regni Poloniae XV-XVIII saec. Herby nobilitacji i indygenatów XV-XVIII w., Lublin 2001, s. 548. Zapewne Tomaszowi Kosteckiemu, jako nieszlachcicowi, poprzez analogię do nazwiska staropolskiej rodziny Kosteckich h. Leszczyc, nadano odmianę herbu Leszczyc.
2. A. Boniecki, op. cit., t. XI, s. 350; S. Uruski, op. cit., t. VII, s. 313.
3. CDIAK w Kijowie, zespół 966-1-14, Archiwum Kaczanowskiego, tom 169, Kwerendy Kaczanowskiego, s. 209.
4. CDIAK w Kijowie, zespół 966-1-164, Archiwum Kaczanowskiego, tom 27 , Zbiór dokumentów zebranych przez Wielądka za dowód do legitymacji posłużyć mogących., rok 1802, Litera K., s. 431.
5. ASC Cyrkuł VII, akt małżeństwa nr 54/1809.
6. ASC Cyrkuł VI, akt chrztu nr 5/1813.
7. A. Boniecki, op. cit., t. XIV, s. 47, Warszawa 1911; Pamiętniki Ludwika hr. de Laveaux, wydane nakładem Tadeusza Dyakowskiego, Kraków 1879.
8. Metryka Koronna, lustracja z 1765 roku, s. 51.
9. A. Boniecki, op. cit., t. III, Warszawa 1900, s. 233.
10. SGKP, t. III, Warszawa 1882, s. 401.
11. AP w Kielcach, zespół nr 21/1483/0, Akta miasta Janikowa.
W tej sprawie jest też interesujące, że bezsprzeczni potomkowie nobilitowanego Tomasza Kosteckiego nie legitymowali się, a potomkowie Marcina [być może syna Tomasza Kosteckiego z pierwszego małżeństwa z Konstancją Mal(ł)szycką] wylegitymowali się w Królestwie Polskim z herbem Rudnica.
Zupełnie na roboczo, to nobilitowany w 1768 roku Tomasz Kostecki mógł pochodzić z dawnej rodziny szlacheckiej, a jego przodek z jakiś względów utracił przywileje stanu. Zaś Tomasz Kostecki, jego wnuk, złożył dowody wcześniejszego szlachectwa, stąd też herb Rudnica (w godle podkowa). Ciekawe, że wśród rodzin o nazwisku Kostecki, wśród szlachty niewylegitymowanej i wylegitymowanej, zarówno w Królestwie Polskim jak i Cesarstwie Rosyjskim, występują herby z podkową w godle: Dąbrowa, Jastrzębiec, Lubicz, Rudnica i Ślepowron.
