Witam
Daab - od podstawy
Dab-, która może pochodzić od niemieckiej nazwy osobowej
Dab (ta od Dagobert), niekiedy od formy zgermanizowanej
Dab- (od dąb).
Damijan - od imienia
Damian, znanego w Polsce od XII wieku, w staropolszczyźnie
Damijan 1178, Demijan 1405, Doman 1250. Imię pochodzi od łacińskiego przydomka
Damianus. Do łaciny przyszło z języka greckiego, a tam od egipskiej bogini
Damia.
Łuszcz 1454 - od dawnego ł
uska ‘sucha skóra; pokrycie ryby’, też od
łuskać ‘obierać’; od staropolskiego
łuszcz ‘roślina, szelążnik’.
Siatka 1672 - w grupie nazwisk pochodzących od
sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia
Sieciech; od
siatka.
Sówka - od
sowa ‘ptak’.
Mikrut - od
mikro- w wyrazach złożonych ‘drobny, mały’.
Nawój - od imienia
Nawoj, to od
na + woj ‘wojownik’ lub też od
nawoj ‘wał w warsztacie tkackim’.
Wielgus - od
wielki, ze staropolskiego też
wieliki, wieligi, wielgi.
Reczek - od
raczyć lub od
rak.
Reczkowski 1393 - od nazw miejscowych
Raczkowo, Raczki, Raczkowice (kilka wsi).
Reczkowski 1764 (Pom) - od
raczyć lub od
rak.
Piszczek 1390 - od
pisk, piszczeć ‘wydawać cienki, przenikliwy głos’; od staropolskiego
piszczek ‘grający na piszczałkach’.
Sowa 1404 od
sowa ‘ptak’.
Wierzbicki 1488 - od nazw miejscowych
Wierzbica, Wierzbice (częste).
Rempała - od gwarowego
rąpać, rąpić ‘urągać’.
Iwaniec 1427 - od imienia
Jan. Imię pochodzenia hebrajskiego, od Jehöhanan ‘Jahwe jest łaskawy’. W językach słowiańskich adaptowane jako
Iwan, Jan. Forma
Iwan we wczesnym średniowieczu znana w całej Polsce, później na Kresach Wschodnich. Postać
Jan notowana od początku XIII wieku.
Wołek 1423 - od
wół ‘kastrowany baran’, też od podstawy
Wol-.
Cich 1584 - od
cichy.
Duraczyński - od staropolskiego
dur ‘szaleństwo’,
durować ‘szleć’ lub od
dura ‘dziura’.
Pękala 1371 - od
pęk ‘wiązka’,
pęczek, pękać, od imion złożonych typu
Pękosław.
Knapik 1617 - od staropolskiego
Knap ‘tkacz, sukiennik’.
Cetera 1664 - od rumuńskiego
cetera ‘cytra’,
ceterás ‘skrzypce’.
Łątka 1374 - od staropolskiego
łątka ‘lalka, kukiełka’, też ‘nazwa owada’.
Kucharzyk 1622 - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta; od
kucharz.
Kozik - od
koza.
Sikora 1389 - od
sikora ‘gatunek ptaka’.
Sułowski 1448 - od nazw miejscowych
Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).
Zbylut - od imienia złożonego
Zbylut, notowanego od XII wieku.
Bajorek - od
bajor, bajoro ‘bagno, błoto’.
Kopek 1721 - od
kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.
Karnia 1599 - od podstawy
karn-, por.
karny ‘posłuszny’, z prasłowiańskiego ‘okaleczony, kaleki’.
Kieć - od
kiec, kiecka ‘suknia’, też ‘ptak derkacz’.
Nawoj 1369 - od imienia
Nawoj, to od
na + woj ‘wojownik’ lub też od nawoj ‘wał w warsztacie tkackim’.
Scheja[, Szeja /b] - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Saj-, Szaj, por. imię Isaj w dawnej Polsce wschodniej, dawne saja ‘mańkut’, saja, szaja ‘tkanina jedwabna’, niemieckie nazwy osobowe na Schei-.
Wilanowski 1662 - o d nazwy miejscowej Wilanowo (białostockie, gmina Mielnik), Wilanów (kilka wsi) lub od nazwiska Wilamowski.
Zabawa - od zabawa ‘rozrywka; bal’, dawniej też ‘zajęcie, praca; zwłoka; opóźnienie’ lub od nazwy miejscowej Zabawa (tarnowskie, gmina Radłów; krakowskie, gmina Wieliczka) lub też od nazwy herbu Zabawa.
Źródło: Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001