Małgorzato, dobry wieczór.
Może nie znasz wszystkich informacji, które zawarłem poniżej? Może niektóre z nich przydadzą Ci się w poszukiwaniach?
Napisałaś, że Karol Karabanowicz i Katarzyna Żaryn byli małżeństwem i mieli przynajmniej jednego syna, Franciszka urodzonego około roku 1797. Wspomniałaś też, że Katarzyna z Żarynów miała co najmniej jedną siostrę, która podobno urodziła się ok. 1779 w Owsianiszkach.
Wujem Franciszka Karabanowicza był Bonawentura Kulwieć. Wynika z tego, że Bonawentura Kulwieć ożenił się z siostrą matki Franciszka Karabanowicza. Matką Franciszka Karabanowicza była Katarzyna Żaryn. Żoną Bonawentury Kulwiecia była Rachela Żaryn. W takim razie Katarzyna Żaryn i Rachela Żaryn to rodzone siostry.
Bonawentura Kulwieć i Rachela Żaryn mieli córkę Wiktorię, która wyszła za mąż za Wincentego Klimontowicza.
Wincenty Klimontowicz [ 1800 – 1846 ].
Wincenty Klimontowicz [ 1800 – 1846 ] studiował [ od 26.09.1822 ] na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Prawa i Administracji (sekcja Prawa). Po ukończeniu studiów pracował jako regent w Kancelarii Ziemiańskiej Guberni Augustowskiej w Łomży [ odnot. w latach 1830 – 1842 ]. Działał również społecznie jako członek Rady Szczegółowej Opiekuńczej przy Szpitalu Obwodowym Św. Ducha w Łomży [ po 1840 r. ]. Przed 1832 r. poślubił Wiktorię Kulwieć [ *1806 ] ur. w majątku Pograuże par. Lubowo, c. Bonawentury Kulwieć i Racheli z d. Żaryn, c. Stanisława i Franciszki z d. Kopiel?. W księgach urodzeń parafii łomżyńskiej już w 1835 r. odnotowany został jako Dziedzic Dóbr Bęćkowo. Wincentemu i Wiktorii Klimontowiczom urodziła się co najmniej trójka dzieci: Władysław [ 1832-1836 ], Wiktoria [ 1842 – ? ], Wanda [ 1844 – 1920 ].
Po śmierci Wincentego w 1846 r. na Wołyniu, Wiktoria poślubiła w 1851 r. w Wąsoszu wdowca po Katarzynie ze Szczuków, Kajetana Dąbrowskiego [ *1783 ] s. Andrzeja i Barbary z Łukowskich.
Wg opracowania ks. Witolda Jemielity „Budownictwo kościelne w Królestwie Polskim”:
W 1850 r. dziedziczka Klimontowicz zwróciła się do konsystorza o poświęcenie grobowca – kaplicy w jej folwarku Bęćkowo. Konsystorz odniósł się do komisji rządowej, ta wskazała na uczynienie zapisu, dziedziczka spełniła wymaganie i otrzymała zezwolenie.”.
W Królestwie Polskim, za zezwoleniem rządu i biskupa w dobrach prywatnych budowano niekiedy grobowce – kaplice. Wspomniana dziedziczka Klimontowicz [ Wiktoria z Kulwieciów ], w 1854 r. dokonała zapisu 75 rubli w srebrze na rzecz Karmelitów w Wąsoszu. Jak można się domyślać kaplica grobowiec w majątku Bęćkowo była już zbudowana, a należało ją tylko poświęcić, czy odbyły się tu pochówki, tego nie wiemy. W 1856 r. zmarła w Bęćkowie teściowa Wiktorii, Domicella Klimontowicz, ale została pochowano obok męża Jakuba na cmentarzu parafialnym w Wąsoszu. Wiktoria zm. w 1862 r. w Bęćkowie, gdzie dwa lata wcześniej zmarła jej rodzona siostra Konstancja [ 1804 -1860 ] wdowa po Naczelniku Żandarmerii w Łomży Tomaszu Grudzińskim. W Królestwie Polskim w latach 1816 – 1837 Łomża była siedzibą obwodu łomżyńskiego wchodzącego w skład województwa augustowskiego z siedzibą w Suwałkach. W każdym mieście obwodowym w 1816 r. władze carskie powołały korpus żandarmów, który składał się z jednego porucznika lub podporucznika, jednego podoficera i 6 żandarmów. Żandarmeria była korpusem policyjno – wojskowy Królestwa Polskiego oddanym do pomocy władzom cywilnym. Stanowiła oddzielny korpus broni w ramach korpusu kawalerii. W myśl regulaminu żandarmi byli zobowiązani powiadamiać władze administracyjne o wszelkich nadużyciach i wykroczeniach, wykrytych w czasie pełnienia służby. Cechą wyróżniającą żandarmerię był mundur w kolorze błękitnym z karmazynowymi wypustkami. W wyposażeniu żandarma był również karabinek, pistolet i szabla. Ppor. Tomasz Grudziński jako oficer Wojska Polskiego, do Korpusu Oficerów Żandarmerii został przeniesiony w 1820 r. W latach 1820 – 1821 pełnił funkcję adiutanta dowódcy żandarmerii. Być może po tym okresie został przeniesiony do Łomży. Po wybuchu powstania listopadowego w 1830 r. korpus żandarmerii został rozwiązany.
W Bęćkowie ostatnie lata życia spędziła i tu zmarła matka Wiktorii i Konstancji, Rachela Kulwieć z d. Żaryn [ 1782 – 1869 ] c. Stanisława i Franciszki z d. Kopiel?. Gdzie pochowano wspomniane osoby w księgach zgonów parafii Wąsosz nie odnotowano. Po kaplicy grobowcu w folwarku w Bęćkowie nie pozostał żaden ślad. Majątkiem Bęćkowo od 1861 r. zarządzał zięć Wiktorii, Feliks Kozłowski, który jak sądzę jest fundatorem kaplicy grobowca rodziny Kozłowskich na cmentarzu parafialnym w Wąsoszu. Zmarła w Bęćkowie Rachela Kulwieć, urodziła się w Owsianiszkach [ Ausieniškes ], dawniej zwanych także Dowcielanami [ niewielka miejscowość położona na Litwie między Wilnem a Kownem, o 3 km na północny zachód od miasteczka Jewie czyli Vevis ]. Była wdową po Bonawenturze Kulwieć [ 1752 – 1844 ], dziedzicu folwarku Pograuże [ ok. 1000 ha ] w pow. kalwaryjskim, w gminie i parafii Lubowo, odległego ok. 15 km od Kalwarii.”.
Za: Historia rodu Klimontowiczów:
http://webcache.googleusercontent.com/s ... =0&vwsrc=0
1.
Owsianiszki [ po litewsku Ausieniškes ], w XVII i XVIII wieku zwane także Dowcielanami [ Dowcielany ], to obecnie niewielka miejscowość położona w Litwie nad jeziorem Olosa w pobliżu autostrady z Wilna do Kowna, o 3 km na północny zachód od miasteczka Jewie [ po litewsku Vevis ]. W roku 1888 Owsianiszki należały do parafii Jewie. Dawniej Owsianiszki należały też do parafii Kietowiszki.
http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geogra ... om_VII/782
W latach 30 XIX wieku zaścianek Owsianiszki przynależał też do parafii podbrzeskiej [ Podbrzezie ].
Strona 563 i strona 593 – zaścianek Owsianiszki:
https://rcin.org.pl/Content/61441/WA303 ... lewski.pdf
Jewie [ po litewsku Vevis ], na Litwie, położone w okręgu wileńskim. Pierwsza znana wzmianka o wsi pochodzi z 1539. Właścicielami Jevie byli od XVI –XIX w Ogińscy. Oni ufundowali tu zbór kalwiński, zbór socyniański a w 1610 r monastyr prawosławny. Obecna cerkiew prawosławna p.w. Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej zbudowana została w 1842 roku. Wcześniejsze kościoły katolickie uległy zniszczeniu w czasie pożarów. Obecny kościół p.w. Św. Anny, wybudowano w latach 1908-1931 . Przed II wojną światową Jewie były jedną z gmin, które miały najwyższy współczynnik ludności polskiej na terenie Litwy.
Kietowiszki [ też Kietawiszki, po litewsku Kietaviškės, Naujosios Kietaviškės, Nowe Kietowiszki ] – obecnie wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie elektreńskim, w gminie Kietowiszki. Parafia w Kietowiszkach powstała w roku 1676 z fundacji Leonarda Gabriela Pocieja
Podbrzezie [ także Podbrzeź, Podberezie; po litewsku Paberžė ] – wieś na Litwie, w rejonie wileńskim, nad potokiem Dawle; siedziba gminy Podbrzezie.
2.
Owsianiszki. Zaścianek szlachecki Owsianiszki, który w roku 1902 był położony w gminie Bachmaty, w powiecie nowoaleksandrowskim.
http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geogra ... V_cz.2/426
Powiat nowoaleksandrowski to dawny powiat [ ujezd ] guberni kowieńskiej z siedzibą w Nowoaleksandrowsku. Powiat nowoaleksandrowski istniał w latach 1836 – 1918. W roku 1835 władze carskie zmieniły nazwę powiatu brasławskiego na nowoaleksandrowski i tak powstał powiat nowoaleksandrowski. W roku 1836 władze carskie przemianowały Jeziorasy na Nowoaleksandrowsk. I tym sposobem z miasteczka Jeziorasy powstało miasteczko Nowoaleksandrowsk. W roku 1842 powiat nowoaleksadrowski wszedł w skład guberni kowieńskiej. Pod względem etnograficznym dzielił się na dwie części: zachodnią [ dawny powiat wiłkomierski ], zdominowany przez ludność pochodzenia litewskiego i wschodnią [ dawny powiat brasławski ], ze znaczącą ilością ludności pochodzenia polskiego, łotewskiego oraz białoruskiego.
Jeziorosy [ po litewsku Zarasai ] to obecnie miasto na Litwie, na Auksztocie, w okręgu uciańskim, siedziba rejonu jezioroskiego, 49 km od Uciany.
Bachmaty. W roku 1900 Bachmaty były wsią skarbową, która położona była w powiecie nowoaleksandrowskim, w 1 okręgu polskim, w gminie Bachmaty.
Bachmaty[2]:
http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geogra ... XV_cz.1/63
Gmina Bachmaty zniesiona została w roku 1892, wsie wchodzące w skład tej gminy włączone zostały do gminy Smołwy i gminy Tyltyszki.
Bachmaty po litewsku noszą nazwę Bachmatai. Bachmatai to obecnie wieś na Litwie w rejonie
Zarasai, 7 km od Magučiai. Dziś w wiosce mieszka około 20 osób. W przeszłości wieś ta była dość dużą miejscowością, w której mieszkała ludność mówiąca po polsku. Wieś ta położona jest niedaleko granicy Litwy z Łotwą i Białorusią.
https://www.google.com/maps/dir/Bachmat ... 797489!1m0
Wieś Bachmatai [ Bachmaty ] leży około 7 km od miasteczka Jeziorosy [ Zarasai ].
W roku 1784 wieś Bachmaty należała do parafii Jeziorasy [ parafia jeziorska w dekanacie i powiecie brasławskim ].
Strona 110:
http://pbc.biaman.pl/Content/13702/PDF/ ... odczyk.pdf
Pozdrawiam – Roman.
Mam nadzieję, że za jakiś (niedługi) czas uda się to wszystko połączyć w całość