MarcinBulaga pisze:Serwus
Szukając znaczenia/ pochodzenia mojego nazwiska natrafiłem na książkę z 1930r. autorstwa J.B Chłodeckiego pt. "Jerzy Skander Beg Bułharyn - bojownik o wolność"
W książce tej jest zdanie cyt. '.. Bułat i Bułatowicz są także nazwiskami rodzin polskich. Bułaga - Bułat nazwiskiem szlachty na Białej Rusi...'
Może jest na forum osoba która zajmuje się tematyką Rusi Białej i tamtejszymi nazwiskami, może nazwisko Bułaga widnieje w jakimś spisie nazwisk z tamtego terenu.
Zasadnicze znaczenie dla ustalenia pochodzenia nazwiska ma wiedza o dziejach rodziny.
Bez znajomości genealogii i ewentualnych zmian czy form zapisów nazwiska na przestrzeni wieków, wyjaśnianie pochodzenia nazwiska jest często wróżeniem z fusów i "etymologią ludową".
Dzisiejsza forma nazwiska może być np. mocno różna od nazwiska przodka w XVIII czy XIX w. (choćby przez zmianę lub dodanie albo usunięcie jednej literki), a tak samo brzmiące nazwisko może mieć bardzo różną etymologię.
Dlatego jak zawsze trzeba najpierw ustalić genealogię rodu, kiedy, gdzie, i w jakiej formie był najstarszy zapis nazwiska przodka oraz kim on był, i - o ile miało to miejsce - to jak się ono zmieniało na przestrzeni dziejów.
A jak chodzi o wspomniane przez Pana nazwiska, to w staropolskim były używane słowa (cytuję za słownikiem polszczyzny XVI w.):
Bułat - "
miecz perski zakrzywiony, szabla turecka z szeroką głownią"
Bułatowy - "
zrobiony z bardzo twardej stali", "stalowy"
Zaś Bulaga/Bułaga (vide Łamaga) może być związany z wyrazem
"
Buła, Bula" - 1."
ważne urzędowe pismo wydawane przez władzę świecką lub kościelną w ważnych sprawach" (w tym "
dyplom szlachecki"), 2. "
pieczęć", 3. "
główka złotego gwoździa, wypukła ozdoba na odzieży"
Blisko jest też "Bułga - '
worek skórzany na wodę"
Może się też okazać że owe Bulaga było dawniej Balaga, i tylko na jakimś etapie ktoś źle odczytał literę a.
Bez znajomości dziejów przodków ks. Józefa Tischnera, można szukać pochodzenia jego nazwiska w języku niemieckim, gdy w istocie jego przodkowie nosili nazwisko Stolarski, które Austriacy (zapewne przy okazji służby w wojsku austriackim) przełożyli na Tischler. A potem, "
kiedy w 1811 roku przyszedł ochrzcić syna, zapisano go już jako „Tischnera” i ta drobna literówka przechodziła odtąd z pokolenia na pokolenie".
Wojciech