Krótko, tytułem historycznego wprowadzenia
Początek osady fabrycznej zlokalizowanej w Rudzie Guzowskiej (a ściślej: kolonia z zakładem wyrobów lnianych na gruncie majętności Guzowa w okręgu sochaczewskim guberni warszawskiej Królestwa Polskiego) – którą od nazwiska znakomitego francuskiego wynalazcy m.in. maszyny do mechanicznego przędzenia lnu i pierwszego dyrektora technicznego fabryki Philipa de Girard „Żyrardowem” przezwano – przypada na rok 1829. W dniu 24 lipca 1833 roku nastąpiło uruchomienie produkcji w przędzalni lnu przeniesionej z warszawskiego Marymontu.
W latach 1900 -1915 gmina Żyrardów, w pow. błońskim, z liczbą ludności wynoszącą około 40 tys., utożsamiana była z późniejszym miastem Żyrardów. Jednak granice terytorialne Żyrardowa były daleko mniejsze, a liczba jego mieszkańców nie przekraczała 32 tys.
W roku 1916 Żyrardów otrzymał prawa miejskie.
Ruda Guzowska a Żyrardów
„Ziemie
Rudy Guzowskiej w coraz szerszym stopniu przechodziły na rzecz fabryki. […] Według rejestru pomiarowego z 1903 r. ogólna powierzchnia terenu fabrycznego wydzielonego z Guzowa, Mariampola i Rudy wynosiła 253 morgi i 93 prenty”. […]
„Stan posiadania ziemi uprawnej przez Towarzystwo Akcyjne Zakładów Żyrardowskich w 1909 r. przedstawiał się następująco: w Guzowie i Mariampolu – 234 morgi, w
Rudzie Guzowskiej – 48 morgi […]”.
Podsumowanie
Z powyższego wynika, że w 1900 roku dziecko miało prawo urodzić się w Rudzie Guzowskiej

.
Z czasem, gdy Żyrardów rozszerzał swój potencjał gospodarczy i terytorium, powoli zanikało też używanie nazw historycznych miejscowości tego regionu, jak: „Ruda Guzowska”, „Szyszka”, „Mariampol”, „Teklinów”, a upowszechniło się określenie „Żyrardów”, którego zasięg terytorialny obejmował już wszystkie te obszary.
Informacje podaję na podstawie książki: Krzysztof Zwoliński,
Zakłady Żyrardowskie w latach 1885-1915, Warszawa 1979, s. 39-40.
Pozdrawiam serdecznie –
Lidia