Szukam książki- Boskie diabły - Ewa K. Kossak

[Małgorzata_Kulwieć]

W books.google.pl znalazłam książkę - Boskie diabły
Ewa K. Kossak - 1996
z krótkim opisem:
Kulwieciowa - w 1838 (zm. 1932); nie są znane daty urodzin: Aleksandry zam. Czarnowskiej (zm. 1886) oraz Ksawery (zm. 1881). Na emigracji urodziło się troje dzieci: Kazimierz (1842-1912), Anna Rachela zam. Kułwieciowi (1844-1877 ) ...
i podobno jeszcze na innych stronach, ale googlr mi nic więcej nie pokazało.
Czy ktoś ma dostęp do tej książki i mógłby sprawdzić co tam jest napisane bo z tego krótkiego tekstu nic nie rozumiem?!

Z góry dziekuję
Małgorzata[/b]

[Viola_AP]

Witam,
Małgosiu, nie wiem gdzie mieszkasz, ale jeśli w dużym mieście to może warto zajrzeć do biblioteki? W Warszawie na Koszykowiej ta ksiązka jest i w innych bibliotekach też.
Pozdrawiam
Viola

[Małgorzata_Kulwieć]

Dzięki Viollu, ale do najbliższej dużej biblioteki mam ponad 50 km i nie bardzo mam możliwość się tam udać, a zżera mnie ciekawość. U mnie na wsi w "bibliotece" tej pozycji nie ma niestety.
Pozdrawiam
Małgorzata

[Warakomski]

„Upłynie dużo, dużo lat, zanim córka pana Andrzeja / Towiańskiego / Waleria Kulwieciowa zwierzy się pod sekretem profesorowi Pigoniowi, że zna córkę Xawery / kochanki A. Mickiewicza/ i Adama / Mickiewicza/, dziewczynę rudą jak marchew. Długo jeszcze będą plotkować, że Antonina Szpotańska z domu Kantecka, żona biografa Mickiewicza i Towiańskiego Stanisława Szpotańskiego, jest wnuczką Xawery.”
http://hell.pl/yola/rutkowski/nagadusza.html
Krzysztof

[Małgorzata_Kulwieć]

Dziękuję! I poprosze o jeszcze .
Małgorzata

[Warakomski]

Proszę bardzo.
„Janusz Odrowąż-Pieniążek, który w książce wydanej w bieżącym, 1998 roku, Mickiewicziana zbierane po świecie napisał:
Zofia Kulwieciowa, synowa córki Andrzeja Towiańskiego - Walerii Kulwieciowej, przekazała mi prawie 40 lat temu w Bydgoszczy - gdy zakupywałem u niej dla muzeum Mickiewicza (obecnie Literatury) archiwum domowe Mistrza i jego piękny portret pędzla Walentego Wańkowicza - opowieść, która dotąd nie była chyba ogłoszona drukiem. Otóż, gdy w roku 1861 córka Towiańskiego przebywała w Paryżu, została zaproszona do Mainardów na obiad. Podczas tego posiłku młoda, ruda i rezolutna panienka powiedziała podobno: "A ja jestem córką Adama Mickiewicza", czym pani Waleria była nieco zaszokowana (s.50).”
http://www.niniwa2.cba.pl/xawera_czyli_ ... ponach.htm
Krzysztof

[Małgorzata_Kulwieć]

Dziękuję. A ten fragment, który ja zacytowałam na początku dałby się rozszerzyć tak abym mogła zrozumieć o kogo tam chodzi???
Małgorzata

[Warakomski]

Dałby się, to są dzieci Andrzeja Tomasza Towiańskiego i Karoliny Max / ze spolszczonej niemieckiej rodziny /


„Za nakaz kategoryczny przyjął Towiański znaki z lipca 1840 r.: w Antoszwińciu ukazał się na niebie k r z y ż b i a ł y w mocnym świetle. I w tymże dniu ukazała się Matka Najświętsza z ręką wyciągniętą ku Zachodowi. To przyśpieszyło dalsze decyzje, tym bardziej, że od 28 czerwca 1840 r. Towiański miał już paszport, uprawniający do rocznej podróży po Austrii i Niemczech. Dowiaduje się też wtedy, że z wyspy św. Heleny mają być do Paryża sprowadzone prochy Napoleona. Postać cesarza Francuzów zajmowała ważne miejsce w poglądach Andrzeja.

Po miesiącu Towiański z żoną i najstarszym synem Janem wyruszają konnym wozem w podróż. Pięcioro młodszych dzieci: Marię, Ksawerę, Aleksandrę, Walerię i Adama zostawiają pod opieką przyjaciół. Nadzór nad majątkiem Andrzej zleca administratorowi Karolowi Monginowi. Jadą przez las ołkuński obok jeziora Gołona, jak wynika z listu pisanego do włościan antoszwińckich po 27 latach od momentu wyjazdu Andrzeja. W tym liście zawarta jest prośba, żeby ci zaopiekowali się grobem ojca, postawili nowy krzyż, jeżeli stary już spróchniał.

Dalsza droga prowadziła przez Inturki, przypuszczalnie przez Malaty, Wiłkomierz, coraz dalej od rodzinnych stron, do których los już go nigdy nie wrócił.
http://www.magwil.lt/archiwum/2011/mga11/lis7.htm
Krzysztof

[Małgorzata_Kulwieć]

Bardzo dziekuję. Już wszystko rozumiem. Pozdrawiam
Małgorzata