Szukam informacji o wydarzeniach w Szczekocinach w 1943 roku

[Andrzej_Żak]

Witam serdecznie
Raz jeszcze piszę z nadzieją, że na tak pożytecznym portalu znajdę krewnych o podobnych zamiłowaniach do szukania korzeni rodzinnych. Mój dziadek Stefan Ignacy Żak urodził się w Grabcu w 1905 r. W 1919 roku Rodzice przywieźli go do Częstochowy na naukę zawodu szewca. Tu założył rodzinę i pozostał do końca życia. Od kilku lat opracowuję historię swojej rodziny. Korzenie drzewa genealogicznego rodziny Żak doprowadziłem do II połowy XVII wieku. W skanach metryk dostępnych w Internecie są jednak dotkliwe luki. Może ktoś z bliższych lub odległych krewnych miałby informacje, którymi chciałby się podzielić?. Ja chętnie podzielę się swoją wiedzą na temat losów rodzin pochodzących z Grabca, Bonowic i Rokitna.
Ostatnio poszukiwałem informacji o tragicznym zgonie córki brata mojego dziadka Stefana – Antoniego Żak. Z relacji mojego taty (miał w momencie tego wydarzenia 10 lat) wynika że Zofia Żak mając kilkanaście lat i stojąc w kolejce do sklepu w Szczekocinach zginęła ugodzona kulą rykoszetową wystrzeloną w niejasnych okolicznościach. Po tym wydarzeniu jej starszy brat Czesław wstapił do szczekocińskiej granatowej policji. Tato powtarzając po dziadku Stefanie mówił, że Czesłąw współpracował jednak z partyzantami (Część granatowych przyłączyła się do partyzantów podczas bitwy o Szczekociny w lipcu 1944 roku).
Szukając informacji o ewentualnych okolicznościach śmierci Zofii Żak znalazłem ciekawe informacje o zamachu na zdrajcy – komendancie policji granatowej Seremaku:
Oto skopiowana ze strony http://www.akokregkielce.pl/marcin-miec ... halski.htm
18 październik 1943r. – likwidacja Seremaka w Szczekocinach.
Lis Henryk "Kula"
Podczas okupacji niemieckiej komendantem policji granatowej w Szczekocinach był Polak Edward Seremak, pochodzący z Serocka. Sprawnie wykonywał niemieckie polecenia i szybko dał się poznać jako sadysta i grabieżca. Dodatkowo zbierane przez niego informacje coraz bardziej groziły dekonspiracją miejscowych konspiratorów. Wszelkie ostrzeżenia nie zmieniły jednak jego postępowania. 29 kwietnia 1943r. pierwszego zamachu na Seremaka próbowali dokonać żołnierze NOW pod Nakłem. Drugą próbę podjęli w dniu 11 czerwca 1943r. żołnierze BCH. Oba zamachy były nieudane.
Zdając sobie sprawę z coraz większego niebezpieczeństwa wiszącego nad miejscowymi konspiratorami Komendant Placówki Szczekociny ppor. Remigiusz Kruzel „Boruta” zwrócił się o pomoc do Komendy Obwodu Włoszczowa i tak ostatecznie na początku października wykonanie zadania zostało zlecone Kierownictwu Dywersji Obwodu. Tarchalski wykonanie wyroku zlecił trzem kapralom ze swojego oddziału. Byli to: Henryk Lis „Kula” jako dowódca oraz Zygmunt Dankowski „Czapla” i Marian Biskupski „Stalin”. W połowie października przybyli oni do Szczekocin i zamelinowali w domu Władysława Siwego, gdzie przez kilka dni oczekiwali na sygnał od miejscowych konspiratorów.
Biskupski Marian "Stalin"
18 października Halina Dymek, wywiadowczyni AK, pracująca na poczcie jako telefonistka podsłuchała interesującą rozmowę telefoniczna. Leutnant Stemler wzywał Seremaka na posterunek żandarmerii mieszczący się w Zarzeczu (część Szczekocin). Wiadomość tą przekazała innemu pracownikowi poczty (Siwemu), który przekazał ją Komendantowi Placówki. Od tej chwili uruchomieni zostali wszyscy ludzie zaangażowani w przeprowadzenie akcji.
Około godziny 9 łączniczka obserwująca posterunek żandarmerii podała pierwszy sygnał, że Seremak wyszedł. Drugi sygnał informował, że obserwowany idzie w kierunku mostów na Pilicy. Wreszcie trzeci sygnał podawał, że Seremak wszedł na ulicę Senatorską.
Wiadomości były przekazywane do zamachowców przebywających w domu Siwego. Gdy Seremak przechodził Pilicę wyszli oni i ubezpieczając się wzajemnie ruszyli ulicą Senatorską w kierunku pałacu Ciechanowskiego. Gdy żołnierze doszli w okolice poczty zatrzymał się tam ambulans pocztowy z którego zaczęli wysiadać urzędnicy. W tej samej chwili zjawił się tam Seremak. „Kula” zagrodził mu drogę i wyciągając broń wymówił formułę: „W imieniu Polski Walczącej, za zdradę Ojczyzny i współpracę z okupantem, zostałeś skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie”. Chwilę później padły dwa strzały po których plac opustoszał. Pozostali tylko trzej żołnierze i leżący już na ziemi Seremak. Dla pewności „Czapla” jeszcze dwukrotnie strzelił do leżącego zdrajcy, a po zabraniu zabitemu broni i dokumentów zamachowcy oddalili się z niebezpiecznego miejsca. Ulicą Senatorską, obok pałacu Ciechanowskiego, dostali się do lasu „Gąszcze” nad Pilicą. Byli już bezpieczni, tym bardziej, że Niemcy i granatowi policjanci po obejrzeniu zwłok Seremaka i oddaniu kilku strzałów nie zdecydowali się na pościg za partyzantami.
Warto przypomnieć te wydarzenia. Może jacyś świadkowie – godni szacunku Starcy jeszcze żyją. A może ktoś z potomków świadków zachował w pamięci ich wspomnienia?
Pozdrawiam serdecznie
Andrzej Henryk Żak