Witam Józek, stawiasz pytania z historii, a tu historyków zawodowych nie ma, ale jako samouk i Ci odpowiem gdzie jest napisane jak miała na imię żona Warcisława i jaki miał herb Wojciech Świderski, to są notatki z netu rodziny Gutów i drugie to Metryka Koronna od roku 1414, to książę Mazowsza i Warszawy Janusz I Starszy nadawał ziemie rycerzom, to samo jest już tłumaczone po polsku te linki już podawałem tu w wątku ; Nazwisko Sawicki, pozdrawiam - Julian ;
Jeden z rycerzy ( Scibor ) rodu de Ślepowron, został Panem na Guthach Magna i Guthach Parva ( Guty Wielkie i Guty Male ) i od tego czasu zwał się juz Panem de Guthy Magna et Guthy Parva de Ślepowron. Po 1421 roku, podzielił się ród de Guthy na trzy gałęzie rodzinne, zakładając następne 3 wsie: Guty Stare, Guty Poddenki i Guty Podleśne.
W skutek dalszych podziałów rodzinnych w XV i XVI wieku powstało w Ziemi Łomżyńskiej, Nurskiej i Wiskiej kilka nowych wsi Guty, zgodnie z nazwiskami ich założycieli. Wiele rodów szlacheckich przy przejmowaniu, czy zakładaniu nowych wsi zmieniało swoje nazwiska, biorąc nowe od ich nowych wsi.
Co się powstania herbu Ślepowron tyczy, to legenda mówi, ze węgierski rycerz o nazwisku Corvinus ( Korwin ) z książecego rodu Hunyadi wziął sobie za żonę ( jedynaczkę ) pannę Dorote z rycerskiego rodu Pobog i połączył element swojego herbu ( czarny kruk ze złotym pierścieniem w dziobie ) z elementami herbu jego żony ( srebrna podkowa i złoty krzyż kawalerski ) i w ten sposób powstał jego nowy herb rodowy Ślepowron, zwany też Bujno, Corvin, Pesze, albo Ślepy Wron.
Herb Korwin - opis: w polu czerwonym na pniu naturalnym, ociętym, w poprzek leżącym o dwóch sękach do góry i dwóch sękach do dołu, kruk czarny w lewo z pierścieniem złotym w dziobie. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Powstanie tego herbu jest datowane od 1079 do 1138 roku. Ten herb jest z okresu panowania Dynastii Piastów.
Herb Slepowron - opis: w polu błękitnym, na krzyżu kawalerskim złotym, zawieszonym na barku podkowy srebrnej, kruk czarny w prawo, z pierścieniem złotym w dziobie. W klejnocie nad hełmem w koronie taki sam kruk czarny, trzymający złoty pierścień w dziobie. Powstanie tego herbu datuje się w 1238 roku. Ten herb jest z okresu panowania Dynastii Piastów.
Temu herbowi taki początek opowiadają, iż ten kruk, który na wierzchu podkowy, a Corvinus Romanic profluxit, czego są własne testimonia na starej rzymskiej monecie, że tego klejnotu dawno w Rzymie używały wielkie familie. Z tego domu Valerius Messala Corvinus za czasów Tyberyusza cesarza rzymskiego, Alpinos Pannonisque populos superavit, dalmackie góry otworzył, sławy domu swego za Dunajem rozszerzył; Valeria provincia, którą teraz wołoską ziemią zowiemy, a Valerio Corvino Romano nazwisko wzięła. In Epidauro maritima Dalmatiae urbe, którą Włoszy Raguzą zową, tego herbu in veribus statuis ac aedificiis monumenta spectantur.
Z tego domu Valerius Messala Corvinus, za czasów Tyberyusza cesarza rzymskiego (...),
dalmackie góry otworzył, sławy domu swego za Dunajem rozszerzył; Valeria provincia,
którą teraz wołoską ziemią zowiemy, a Valerio Corvino Romano nazwisko wzięła.
Potomkowie Valeriusa Messala Corvinusa zawędrowali także na nasze ziemie.
Założycielem polskiej (znacznie wcześniejszej) gałęzi miał być Wawrzęta Korwin,
marszałek dworu ks. Konrada mazowieckiego.
Jego następcy legitymowali się zarówno herbem Korwin jak i Ślepowron,
który powstał wg legendy z połączenia herbu Pobóg z Korwinem
Ale dobrze przed temi pamięci godnemi przodki, jako przed Hunidadem i Matyaszem królem kilkaset lat,
jako się to z listów Ślepowronów ukazuje, ta familia x Pannonii , do Polski przyszedłszy, jest rozrodzona
i znacznie zasłużona królom i książętom polskim i mazowieckim; a za mężne i wielkie przysługi,
niemałe opatrzenia brali, z których jeden sam w sobie klejnot kruka z pierścieniem złotym zachował,
Historia - w starożytności w granicach królestwa celtyckich Norików, które ok. 15 p.n.e. zostało włączone do imperium rzymskiego jako prowincja Noricum. Od 2. poł. II w. najeżdżana, później zajęta przez plemiona germańskie (Markomanów, Wandalów, Ostrogotów), następnie przez Awarów, którzy sprowadzili tu Słoweńców. 772 włączona do Bawarii przez księcia Tassilo III. Za panowania Karola Wielkiego weszła w skład imperium frankijskiego. Od 976 w granicach księstwa Karyntii.
Od 1180 niezależne księstwo. 1192 po bezpotomnej śmierci księcia Ottokara IV przeszła we władanie jego spadkobiercy, austriackiego księcia z rodu Babenbergów, Leopolda V. Po nim kontrolę nad Styrią objął król czeski Przemysł Ottokar II, a od 1282 Habsburgowie.
Do początków XIV w. uległa germanizacji. 1479-1490 znaczna część Styrii pozostawała pod panowaniem Węgier. Od końca XV w. nękana częstymi najazdami Turków osmańskich. W latach 1779, 1805 i 1809 ucierpiała wskutek najazdów Francuzów. 1867-1918 należała do monarchii austro-węgierskiej. Po I wojnie światowej, na mocy traktatu pokojowego w Saint-Germain-en-Laye, południowa część Styrii, obejmująca m.in. Maribor (Marburg), Celje (Cilli), Ptuj (Pettau), została przekazana Jugosławii. 1945-1955 okupowana przez Brytyjczyków.
----------------------------------------------------------
ŚWIDRY AWISSA
Książę Janusz I nadał 4 lutego 1426 roku Niemierzy z Tarnowa (właściwie Czarnowa) i Broniszowi z Boguszyc 40 włók zwanych Dąbsk.
W 1461 roku Mikołaj Świder z Drozdowa ( potomkowie jego Świderscy) herbu Bujno - posiadał wieś Świdry a Wissa. W XV wieku i w I połowie XVII wieku Świdry były wsią drobnoszlachecką. Wojciech Świderski (komornik graniczny wiski) wykupił znaczną część wsi. Z chwilą poślubienia Zofii Niecikowskiej objął w posiadanie także Niećkowo.
W 1525 roku 8 braci Świderskich pozwało do sądu o porwanie Bednarskich bartników książęcych z Wąsosza.
Felicjan (stolnik wiski) i Wawrzyniec (podczaszy wiski) Świderscy sprzedali w 1706 roku za 20 tys. zł, a w 1709 roku Łękowscy swoje części Świdrów a Wissa. W 1717 roku Konstancja Maria z Potockich dała w dzierżawę, a w 1721 roku w zastaw za długi Świdry a Wissa architektowi Józefowi Fontanie. Fontana odstąpił Świdry a Wissa z zastawem w 1723 szczuczyńskim pijarom. Inne części wsi posiadali Łączyńscy i Świderscy. Świdry a Wissa z którymi połączyło się z Chrzanowo rozpadły się w XVI wieku na drobnoszlacheckie i folwarczno-chłopskie. Ojcowie pijarzy posiadali swoja część wsi do końca konfiskaty dóbr po rozbiorze. Od początku XVI do XVIII wieku folwark z młynem był własnością Świderskich.
----------------------------------
A tu jest link do kilku Świdrów ( jako przydomek Wierzbięty ? ) od 1463 r., tylko każda nazwa wsi pisana po lewo w ramce na niebiesko, oddzielnie się otwiera i nazwisko jest zaznaczone na żółto ;
http://www.slownik.ihpan.edu.pl/search. ... er&d=0&t=0