genealodzy.pl

Skomentuj <A HREF="modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=688&ez=2 target=_top">ten artykuł</A> w tym wątku

Nic dodać, nic ująć. Jedni walczyli i ginęli, tak jak mój dziadek Marian Dworzyński, inni dzięki Bogu przeżyli tak jak moja mama, sierota wojenna. A jeszcze inni nie walczyli i nie przeżyli, moja babcia Ligia Dworzyńska czy jej mama Bronisława Wrześniewska. Tak czy inaczej trzeba o nich wszystkich pamiętać i przekazywać ją młodym. Ten, o którym pamiętamy nie umiera.

Wspomnienia Warszawiaków o Powstaniu Warszawskim chłonę jak gąbka. Powstanie było okresem przełomowym dla moich bliskich. To po nim moja babka mówiła – „To już nie moja Warsiawa” a ojciec po powrocie z Rzeszy dostał nakaz pracy w Elblągu. Dobrze, że podzieliłeś się z nami wspomnieniami o swoich bliskich. Przydałoby się więcej naśladowców. Zgadzam się z Anią. Trzeba o nich wszystkich pamiętać i swoją wiedzę przekazywać innym. Pozdrawiam Jurek

Gratuluję artykułu.

"Miejsce zbiórki opuszczających Warszawę mieściło się w miejscu, gdzie obecnie znajduje się siedziba Muzeum Powstania Warszawskiego. Z tego miejsca przepędzono ich do obozu przejściowego w kościele św. Wojciecha na Woli, gdzie spędzili kilka godzin. Następnie przez dworzec zachodni wagonami ewakuowano ich do kolejnego obozu przejściowego, tym razem był to Dulag 121 w Pruszkowie."

Pragnę dodać, że na terenie obozu dziś jest Muzeum Dulag 121 ( http://www.dulag121.pl ). Na liście więźniów występują osoby o nazwisku Fronczak, lecz brak tych wymienionych w artykule. Dlatego zachęcam do kontaktu z Muzeum, bo ono gromadzi wszelkie informacje o więźniach, ich wspomnieniach i o świadczonej im pomocy. Z powodzeniem wymieniam informacje z Muzeum Dulag 121 (moja babcia, Władysława Glińska, brała udział w Powstaniu na Woli, a z obozu w Pruszkowie ratowała ludzi), dlatego kontakt z nim mogę szczerze polecić. Poza tym, niedawno ukazał się pierwszy Zeszyt Muzealny wydany przez Muzeum Dulag 121.