prawo swojszczyzny

[Virg@]

Na terenie Królestwa Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim i Księstwem Oświęcimia i Zatoru (niem. Königreich Galizien und Lodomerien mit dem Großherzogtum Krakau und den Herzogtümern Auschwitz und Zator) potwierdzano tzw. prawo swojszczyzny świadectwem przynależności do gminy.

Dana osoba, niezależnie od miejsca urodzenia i stałego lub czasowego zamieszkania, pozostawała przynależna do tej samej gminy, co jej ojciec, ewentualnie nieślubna matka. Prawo przynależności do gminy (tzw. swojszczyzny) było dziedziczone.

Przepisy prawa obowiązujące wówczas na terenie Galicji przewidywały tylko jeden sposób zmiany dotychczasowej przynależności.
Nabyć przynależność można było przez „przyjęcie do gminy” (w ustawodawstwie oraz w praktyce na określenie tego faktu stosowano również pojęcia „przyjęcie do związku swojszczyzny” czy „przyjęcie do związku gminy”).
Rada gminy miała pełną swobodę przyznawania prawa przynależności, wedle swojego uznania, i od ich decyzji nie można było się odwołać.

Kwestie związane z zagadnieniem przynależności regulowała państwowa ustawa z dnia 3 grudnia 1863 roku o prawie swojszczyzny (RGB 1863, nr 105), znowelizowana ustawą z dnia 5 grudnia 1896 roku o zmianie niektórych postanowień ustawy z dnia 3 grudnia 1863 roku tyczącej się urządzenia stosunków swojszczyzny (RGB 1896, nr 222).

Według jej postanowień każdy obywatel państwa, na mocy „prawa swojszczyzny” (Heimatsrecht) musiał należeć do jakieś gminy, oraz: „Gmina prowadzi dokładne spisy członków gminy, których przejrzenie każdemu dozwolone”. Zapewne więc, na ich podstawie wydawano odpowiednie świadectwo (certyfikat/zaświadczenie).

Łączę pozdrowienia –
Lidia