genealodzy.pl

Mój dziadek został wywieziony do ZSRR na początku listopada 1944 roku. Najpierw przebywał w Kalininie koło Tweru P. F. Ł. nr. 140. Od 30.05.1945 roku przebywał w obozie jenieckim nr. 41 w Ostaszkowie. Do Polski wrócił w 1947 roku. Moje pytanie jest takie, czy ktoś z państwa posiada następujące informacje. Czy dla powracających z ZSRR były te same obozy co dla żołnierzy generała Andersa i dla powracających z zachodu. Z informacji uzyskanych z Archiwum Akt Nowych niewiele wynika, a że przebywał w obozie nie mam żadnych wątpliwości. Granicę polsko - radziecką przekroczył w styczniu 1947 roku. Do domu dotarł latem 1947 roku. W międzyczasie przebywał pod Warszawą, później był w Suwałkach już blisko domu, ale znów trafił w okolice Warszawy. Jaki sens miało wożenie go z miejsca na miejsce, zamiast pozwolić mu wrócić do domu. Czy był w tym jakiś cel.
Pozdrawiam. Łuniewska Ewa.

Sens to pewnie był dokładnie taki sam jak przy wywiezieniu go.
Zapewne była wrogiem ludu albo potencjalnym wrogiem ludu.

Wracając do Polski kontrolę od NKWD przejmował Urząd Bezpieczeństwa. Śladów tej kontroli w postaci dokumentów szukać należy w IPN.
I moja hipoteza Jako miejsca ewentualnego osadzenie "powracąjących " ze Wschodu, upatrywałbym raczej areszty UB niż obozy.

W tym artykule co nie co jest o klimacie i o Ostaszkowie

http://www.klub-generalagrota.pl/kg/baz ... -wybr.html

Z IPN -u otrzymałam wykaz miejsc gdzie przebywał w ZSRR i opisy źródła skąd pochodzą informacje. Z Archiwum Akt Nowych numery na listach transportowych, dotyczące jego przemieszczania już na terenie Polski. Nic szczególnego. Dziadek zmarł dawno temu, a z tego co wiem, nie wielu osobom się zwierzał, a na pewno nie rozmawiał o tym z dziećmi. Przed wojną był prezesem Spółdzielni Mleczarskiej, był człowiekiem dbającym o swój wygląd. Kiedy kazano mu się zgłosić na posterunku wtedy milicji, ubrał się w garnitur jak do kościoła. Wrócił po dwóch i pół roku z niewoli jak dziad. Kiedy stanął na progu domu rodzina w pierwszej chwili myślała że to dziad przyszedł za jałmużną. Mnie zastanawia wypowiedź Jerzego. Istotnie mógł być aresztowany w myśl powiedzenia wróg naszych przyjaciół jest naszym wrogiem. Szkoda że nie ma żadnych wspomnień osób powracających stamtąd. Dziękuję wszystkim którzy zabrali głos .
Pozdrawiam. Łuniewska Ewa.

Brak dokumentów w IPN trochę mnie dziwi,
Nie można wykluczyć że mimo powrotu do Polski dziadek nadal znajdował się w łapach NKWD (dla nich nie było granic). Oddziały NKWD podporządkowane Głównemu Doradcy NKWD ( teoretycznie przy Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego) formalnie działały do wiosny 1947. Obejrzenie choćby tylko serialu Czas Honoru pokazuje jak to działanie wyglądało i kto naprawdę tu w Polsce rządził.
Podziemie ciągle działało . Może sowieci uznali dziadka jako tego który ma wiedzę pomocną do rozpracowania podziemia i siłą próbowali to wymusić. Ten trop Warszawa potem okolice Suwałk i znowu Warszawa jest zastanawiający. W Warszawie i okolicach było sporo aresztów katowni Jeśli hipoteza udziału NKWD byłaby prawdziwa to wtedy nie ma szansy aby jakiekolwiek dokumenty zachowały się w Polsce. Jeśli to na Łubiance

Jeden z moich krewnych, który wracał po 1953 z Kołymy wracał dwuetapowo. Najpierw "uwolnionych" przewieziono wagonami towarowymi do części europejskiej i tam ich w obozie pod Moskwą przez kilka miesięcy doprowadzano do stanu podobnego do normalnego. Zostali podkarmieni, odwszeni, mieli dostęp normalny do łaźni, doleczyli przewlekłe i szczególnie uporczywe stany chroniczne, dostali czyste ubrania. Następnie, już w wagonach dla ludzi, przewieziono ich do Polski, i znowu byli w obozie przez kolejne kilka tygodni. Tutaj już mogli się w ciągu dnia poruszać swobodine po jego terenie, byli traktowani w miarę normalnie i codziennie byli wzywani na rozmowy. Odtwarzano ich dzieje, przesłuchujący chcieli wiedzieć wszystko o nich i ich sytuacji przed i w czasie wojny. Nie byli bici ani torturowani. Potem kolejny raz zapowiedziano im, że nie wolno nikomu opowiadać o tym gdzie byli i jak ich traktowano pod groźbą powrotu za Kołymę i puszczono ich z nowymi dowodami osobistymi do domu. Pewnie w 1947 roku procedura i zagrożenia były podobne, choć nie tak dopracowane jak kilka lat później.
Pozdrawiam
maria

Dziękuję za podjęcie tematu. Dodam tylko jeszcze że nigdzie nie uzyskałam informacji kiedy dziadek został zwolniony, jedynie z informacji rodzinnych wiem że była to późna wiosna lub wczesne lato 1947 roku, kiedy wrócił do domu. Informacja z IPN jest taka, że teczki personalne osób w tym mojego dziadka znajdują się w Rosyjskim Państwowym Archiwum Wojskowym, co chyba raczej dobrze nie wróży. Czy ktoś próbował uzyskać stamtąd jakieś informacje? Pozdrawiam. Łuniewska Ewa.

Tak, kontaktowałem się z nimi w drugiej połowie lat 90-tych w sprawie dotyczącej okresu przedrewolucyjnego. Odpowiedzieli i wyglądało na to, że sprawę można było pociągnąć. Tylko akurat to co znaleźli mnie nie dotyczyło. Nie wiem jak jest teraz.

Pozdrawiam
Marek

Łuniewska_Ewa pisze: Szkoda że nie ma żadnych wspomnień osób powracających stamtąd. Dziękuję wszystkim którzy zabrali głos .
Pozdrawiam. Łuniewska Ewa.

Jest trochę wspomnień ludzi z okoli Łomży i Białegostoku, którzy trafili do Ostaszkowa. Warto poszukać w Internecie. Poniżej link do jednego z nich:
https://www.4lomza.pl/index.php?wiad=3627
Mojemu dziadkowi także udało się wrócić stamtąd, jego bratu niestety nie.
Pozdrawiam Ewa