Andrzej pisze: Łacionka to jest pewnie córka jakiegoś Łaty; nie wiem, co to ma wspólnego z łaciną.
Andrzeju,
niewykluczone jednak, że może
to mieć też coś z łaciną wspólnego
.
Na stronie Internetowej „naszaLgota - Internetowa kronika wsi”, w zakładce „Mieszkańcy” >>
Lgockie nazwiska, znalazłam taką oto informację:
„W lgockiej tradycji językowej ugruntowały się formy nazwisk żon, tzw. odmężowskie, zakończone sufiksem -ka, -cka, -owa, -ina, oraz niezamężnych córek, tzw. odojcowskie, kończące się przyrostkiem -onka. Dla ‘lepiej urodzonych’ panien dodawano do nazwiska rodowego przyrostek -ówna lub -anka. Poniższej zaprezentowano przykłady nazwisk używanych w mowie i piśmie w XVIII-XIX wieku. Jeszcze dziś wielu mieszkańców stosuje tego typu formy w mowie potocznej. […]
Łata – Łacina – Łacionka”.
Z tego wynika, że panna Łacionka mogła być córką pana Łaty jak również pana, który miał na nazwisko Łacina, lub był powszechnie znany pod mianem „Łacina”.
Tak przy okazji.
Nazwisko
Łacina (zanotowano po raz pierwszy w dokumentach na ziemiach polskich już w 1389 roku) – pochodzi od
łacina ‘język łaciński’.
Inne formy nazwiska, powstałe w Polsce prawdopodobnie na tej samej podstawie, co
Łacina, to: Łaciena (1322), Łaciniak, Łacinik, Łacinniak, Łacinowski, Łaciński i Łacyna.
Pozdrawiam serdecznie –
Lidia